Jako reżyser Quentin Tarantino słynie z dwóch rzeczy: graficznej przemocy i żwawych dialogów. Oba są prezentowane w klasykach takich jak Pulp Fiction.
Jako pisarz Quentin Tarantino jest najbardziej znany ze swojego niezapomnianego stylu dialogów. W przeciwieństwie do szybkiej odpowiedzi w dialogach Aarona Sorkina, Tarantino nie spieszy się z rozkoszowaniem się muzyką rozmów. Czasami dialog Tarantino nie służy żadnemu innemu celowi niż uczynienie zabójcy kontraktowego bardziej rozpoznawalnym, ponieważ mówi o jedzeniu z McDonald’s. Niektóre z jego najbardziej zapadających w pamięć dialogów nie mają nic wspólnego z fabułą.
POWIĄZANY: Pulp Fiction: 5 powodów, dla których to najlepszy film Tarantino (i 5 alternatyw)
Jako reżyser Tarantino ma wiele mocnych stron, ale jednym z najpowszechniejszych narzędzi w jego zestawie narzędzi jest umiejętność reżyserowania zapierających dech w piersiach sekwencji akcji. W obu pełnych akcji thrillerach, takich jak Kill Bill i filmy inne niż akcja, takie jak Pewnego razu w Hollywood , Tarantino nakręcił kilka niezapomnianych sekwencji akcji.
Akcja: Butch powraca, by ocalić Marsellusa w „Pulp Fiction”.
Po ucieczce z niewoli i znokautowaniu Gimpa Butch Coolidge wychodzi z lombardu i słyszy, jak Marsellus Wallace był molestowany seksualnie w piwnicy. Musi wybrać pomiędzy pozostawieniem Marsellusa i powrotem, by go uratować. Sumienie zmusza go do zrobienia tego drugiego i przechodzi przez to arsenał klasycznej broni filmowej w sklepie, zanim zdecydowałeś się na miecz samurajski.
Comanche by the Revels doskonale komponuje się z triumfalnym powrotem Butcha. Najpierw tnie Maynarda mieczem samurajskim. Następnie pozwala Marsellusowi strzelić do Zeda z własnej strzelby i opisuje straszliwe tortury, przez które go podda.
Dialog: Royale Z Serem W Pulp Fiction
Kiedy większość fanów Tarantino myśli o charakterystycznym stylu dialogu scenarzysty i reżysera, na myśl przychodzi określenie Royale with Cheese. Po napisach początkowych Pulp Fiction , dwóch zabójców mafii zostaje przedstawionych nie podczas obserwacji lub w trakcie strzelaniny, ale raczej podczas dyskusji na temat różnic między amerykańskim i europejskim menu McDonald’s.
Tarantino humanizuje archetypy gatunkowe, każąc im rozmawiać o tym, o czym rozmawiają zwykli ludzie. Niektóre odniesienia do popkultury się zestarzały, ale żwawe dialogi są ponadczasowe.
Akcja: Ostatni pościg samochodowy w dowód śmierci
Z punktu widzenia opowiadania historii Dowód śmierci to jeden z najsłabszych filmów Tarantino – są długie, nieistotne sceny dialogowe i nie ma zbyt wiele do powiedzenia na temat fabuły – ale ma kilka niesamowicie zainscenizowanych sekwencji akcji.
W czasach, gdy większość pościgów samochodowych składała się z nijakich relacji i podejrzanego CGI, finał Dowód śmierci zadziwił publiczność pościgiem samochodowym, który w rzeczywistości wydawał się niebezpieczny.
Dialog: Scena z kolacją w Wściekłych psach
Początkowa scena z kolacją nie była przewidziana w oryginalnym scenariuszu Rezerwowe Psy choć doskonale ustawia scenę. Kłótliwy dialog na temat etykiety dawania napiwków i znaczenia Like a Virgin natychmiast ugruntował ton chłopaków Tarantino, takich jak my, gangsterzy.
POWIĄZANE: Jak wściekłe psy ugruntowały styl Tarantino
Scena została dodana, gdy Tarantino zdał sobie sprawę, że postać Edwarda Bunkera, Mr. Blue, nie ma żadnych kwestii. Jak na ironię, Bunkerowi nie podobała się ta scena, ponieważ zanim został aktorem, był prawdziwym przestępcą zawodowym i nie uważał za realistyczne, aby charakterystycznie ubrani gangsterzy jedli w miejscu publicznym w otoczeniu świadków przed pracą.
Akcja: Strzelanina w Candyland w Django Unchained
Django i doktor Schultz są tak blisko wyzwolenia Broomhildy, ale kiedy Calvin Candie chce uścisnąć dłoń Schultza, aby umocnić umowę, dentysta, który został łowcą nagród, nie może się do tego zmusić i zamiast tego strzela do Calvina ze swojego Travisa Bickle- stylowy pistolet rękawowy.
Schultz zostaje natychmiast zabity strzałem ze strzelby, a Django nagle zostaje otoczony przez uzbrojonych handlarzy niewolników, którzy mają pretekst, by go zastrzelić. Używając kilku ludzkich tarcz, Django maluje rezydencję Candyland krwią, odpierając bandytów ze wszystkich stron.
Dialog: najbardziej napięta kolacja wszechczasów w Django Unchained
Tuż przed strzelaniną w Candyland Django bez łańcuchów , Calvin Candie poddaje Django i doktora Schultza najbardziej napiętej kolacji wszechczasów. Początkowo wymieniają uprzejmości, ale po zauważeniu spojrzenia Django i Broomhildy, prawa ręka Candie, Stephen, wnioskuje, że się znają.
Do tej sceny Candie była złowrogim facetem, którego zagrożenie skrywało się pod warstwą obozu. To scena, która odsłania głębię jego zła, a Leonardo DiCaprio zagrał ją znakomicie.
Akcja: Alternatywna masakra w rodzinie Mansonów Pewnego razu w Hollywood
Tarantino to powiedział Pewnego razu w Hollywood to jedyny raz, kiedy napisał scenariusz od końca. Historia blaknącej gwiazdy filmowej Ricka Daltona i jego dublera Cliffa Bootha kończy się tej nocy, gdy rodzina Mansonów włamała się do domu ciężarnej Sharon Tate i zabiła ją oraz jej przyjaciół. W wersecie Tarantino Tate i jej przyjaciele przeżyli, a mordercom groził brutalny wymiar sprawiedliwości.
POWIĄZANY: 10 sposobów, jak pewnego razu w Hollywood złamało formę Tarantino
W ostatniej chwili decydują się zamiast tego zabić Ricka. Włamują się do jego domu i stają twarzą w twarz z Cliffem i jego pitbullem Brandy, którzy zabijają większość z nich w makabryczny sposób. Rick wybiera ostatniego miotaczem ognia 14 pięści McCluskeya .
Dialog: debata sycylijska w prawdziwym romansie
Tarantino nie reżyserował Prawdziwy romans , ale to on napisał scenariusz, podobnie jak Tony Scott w większości wierny swemu pisarstwu , z wyjątkiem linearyzacji historii i pozostawienia Clarence'owi życia na końcu.
Ten film zawiera jedną z najbardziej niesamowitych scen dialogowych Tarantino. Gdy postać sycylijskiego gangstera grana przez Christophera Walkena przesłuchuje policjanta granego przez Dennisa Hoppera, policjant wykorzystuje rasizm gangstera, aby go rozzłościć, wyjaśniając, że jego przodkowie byli Afrykanami.
Akcja: Walka House Of Blue Leaves w Kill Bill: Tom 1
W dwuczęściowym eposie o sztukach walki Tarantino jest mnóstwo zapadających w pamięć scen akcji Kill Bill , od początkowej walki w domu Vernity Green po końcową, oszałamiającą walkę z Elle Driver, ale z pewnością najwspanialszym scenografią filmu jest masakra w House of Blue Leaves w Tom 1 .
Panna młoda mierzy się z Crazy 88 w mistrzowskim kursie kręcenia filmów akcji, przecinającym kończyny i tryskających krwią. Rozlew krwi ma operowy charakter, a niekonsekwentny montaż trzyma widza w napięciu dzięki zmianom ścieżki dźwiękowej i nagłym przeskokom między kolorem a czernią i bielą.
Dialog: Scena otwierająca Bękarty Wojny
Mistrzowska lekcja pełna napięcia, scena otwierająca Bękarty wojny wykorzystuje technikę bomby pod stołem Hitchcocka, aby stworzyć napięcie. Pułkownik Landa i jego zbiry przybywają na farmę mleczną, a Landa wchodzi do domu, aby przesłuchać rolnika. W połowie ich pozornie przyjemnej rozmowy kamera wsuwa się pod deski podłogowe, ukazując grupę żydowskich uchodźców ukrywających się w przerażeniu.
Od tego momentu publiczność wisi na krawędzi swoich miejsc. W przeciwieństwie do Hitchcocka bomba wybucha, ale jeden z uchodźców ucieka, a Landa w tajemniczy sposób pozwala jej odejść. Au revoir, Shoshanna!
DALEJ: 5 najbardziej sympatycznych postaci Quentina Tarantino (i 5, których fani uwielbiają nienawidzić)