Podobnie jak inne filmy Quentina Tarantino, „Pewnego razu w Hollywood” spotkało się z powszechnym uznaniem, jednak stanowiło odejście od odrębnego stylu reżysera.
Latem 2019 roku Quentin Tarantino wypuścił swój dziewiąty i przedostatni film, jeśli będzie trzymał się długoterminowych planów emerytalnych, Pewnego razu w Hollywood . Charakterystyczny styl reżysera jest obecny w skąpanym w słońcu arcydziele z lat 60., ale pod wieloma znaczącymi względami różni się od jego poprzednich dzieł.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood: 5 klasycznych postaci Tarantino (i 5 klasycznych momentów Tarantino)
To zawsze odświeżające – ale niestety rzadkie – widzieć reżysera-wizjonera takiego jak Tarantino, mającego tak specyficzny styl, wychodzącego poza swoją strefę komfortu i kręcącego film, o którym fani nigdy by się nie spodziewali, i faktycznie robi to spektakularnie. Pewnego razu w Hollywood odważnie przełamał schemat Tarantino.
Nieokreślony gatunek
Od czasu jego przełomowego thrillera kryminalnego Rezerwowe Psy , Tarantino trzymał się dość sztywno gatunków. Zrealizował trzy filmy kryminalne, dwa westerny (jeden spaghetti, jeden rewizjonistyczny kryminał), jeden dwuczęściowy epos o sztukach walki, jeden slasher połączony z samochodami i epos o II wojnie światowej. Ale jako film towarzyski z elementami komedii i dramatu, który pozwala zajrzeć za kurtynę przemysłu filmowego, Pewnego razu w Hollywood wymyka się klasyfikacji gatunkowej. Jego wizualna estetyka jest zaczerpnięta z scenerii z lat 60., w przeciwieństwie do poprzednich dzieł kinowych.
Ale Tarantino wykorzystał Pewnego razu w Hollywood brak gatunku, w który można grać w kilku piaskownicach różnych gatunków. Powroty Ricka i Cliffa przypominają pełnoprawną komedię, a sekwencję Spahn Ranch przypomina horror.
Samoświadomość
Po ośmiu niezwykle popularnych filmach widzowie wiedzą, czego się spodziewać po obrazie Quentina Tarantino. Znają go nawet kinomani, którzy nienawidzą jego stylu. Ta znajomość miała wpływ Pewnego razu w Hollywood relacji z odbiorcami. Z mnóstwem niepotrzebnych ujęć kobiecych stóp i nagłym popadnięciem w makabryczną przemoc w ostatniej scenie, jest to z pewnością najbardziej samoświadomy film Tarantino.
Poprzednie prace Tarantino przygotowywały widzów na najgorsze, gdy Cliff Booth zaczął szukać George’a Spahna, ale te oczekiwania zostały obalone. Aby brutalny finał miał sens, od widzów oczekuje się, że dowiedzą się, co naprawdę wydarzyło się na Cielo Drive w 1969 roku, a także oczekuje się, że Tarantino zmieni historię.
Przeważnie liniowa struktura opowieści
Chociaż jest kilka retrospekcji do poprzednich kaskaderów Cliffa i przedwczesnego zakończenia jego małżeństwa, a także przerywniki, takie jak fantazja Ricka o zagraniu roli Steve'a McQueena w Wielka ucieczka , Pewnego razu w Hollywood opiera się głównie na liniowej strukturze opowieści.
Wracając do opowieści o wszechświecie Rezerwowe Psy nieliniowe narracje były kluczem do stylu Tarantino. Dodatkowe punkty, jeśli historia jest podzielona na rozdziały.
Stosunkowo bezkrwawy aż do ostatniej sceny
Jeśli istnieje jedna cecha charakterystyczna stylu Tarantino, jest nią graficzna przemoc. Ze sceny tortur odcinania uszu Rezerwowe Psy do makabrycznej walki Mandingo na śmierć i życie w Django bez łańcuchów , filmy Tarantino zawsze charakteryzowały się brutalną treścią.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood: 5 wspaniałych rzeczy na temat jego otwarcia (i 5 na temat jego zakończenia)
Ale poza tym, że Cliff pobił hipisa, który przeciął mu oponę, i Rick spalił żywcem nazistów 14 pięści McCluskeya , Pewnego razu w Hollywood całą swą przemoc zachowuje na zakończenie. I cóż to za zakończenie. Morderców z rodziny Mansonów spotyka kosmicznie sprawiedliwy koniec z rąk Cliffa i jego psa Brandy.
Muzyka specyficzna dla epoki
Jednym z najbardziej znanych aspektów stylu Tarantino są momenty w ścieżce dźwiękowej przypominającej upuszczenie igły. Zwykle nie pozwala, aby epoka miała wpływ na jego wybory muzyczne. W zestawie z czasów II wojny światowej znajduje się utwór Bowiego Bękarty wojny oraz oryginalna piosenka Ricka Rossa z epoki przedwojennej Django bez łańcuchów .
Ale w Pewnego razu w Hollywood Tarantino stworzył ścieżkę dźwiękową dostosowaną do konkretnego okresu, aby naprawdę nadać filmowi klimat lat 60. Robią to artyści tacy jak Rolling Stones, Mamas & the Papas oraz Paul Revere & the Raiders jedna z najwspanialszych ścieżek dźwiękowych Tarantino .
Improwizacja
Tarantino przywiązuje dużą wagę do swoich scenariuszy. Pisze je tak, jakby były powieściami i nie decyduje się na ostateczną wersję roboczą, dopóki nie będzie szczęśliwy, że opublikuje ją w niezmienionej formie i pozwoli, aby była to jedyna metoda opowiadania historii. W rezultacie jego filmy zwykle trzymają się dość sztywno strony z niewielkim miejscem na dialogi z reklamami lub nawet poprawianie frazowania wersu.
W Pewnego razu w Hollywood , ton jest znacznie luźniejszy i jest miejsce na ad-liby. Załamanie Ricka Daltona w przyczepie po tym, jak zapomniał swoich kwestii w serialu Rzucić set został w całości zaimprowizowany przez Leonardo DiCaprio. Wniosło to zupełnie nowy rodzaj energii do wersetów Tarantino.
Dzień z życia
Przez większą część, Pewnego razu w Hollywood oferuje widzom dzień z życia Ricka Daltona, Cliffa Bootha i Sharon Tate. Rick kręci pilotażowy odcinek Rzucić Cliff podwozi hipisa na ranczo Spahn, a Tate idzie do kina, aby obejrzeć na dużym ekranie swój własny występ.
Zwykle, gdy Tarantino bada codzienne życie swoich bohaterów, dzieje się tak dlatego, że tego dnia wydarzyło się coś wyjątkowego. Jules i Vincent mają normalny dzień, dopóki Jules nie dostrzega boskiej interwencji, a Vincent przypadkowo strzela Marvinowi w twarz. Ale Pewnego razu w Hollywood ma namacalną jakość ułamka życia.
Liczby z życia wzięte
Podczas gdy reżyserzy tacy jak Steven Spielberg i Martin Scorsese cały czas kręcą filmy o postaciach z życia codziennego (tj. Oskar Schindler, Abraham Lincoln i Frank Abagnale Jr. w pierwszym przypadku oraz Henry Hill, Jake LaMotta i Howard Hughes w drugim), Quentin Tarantino zazwyczaj trzyma się oryginalnych postaci.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood – 5 najzabawniejszych (i 5 najbardziej szokujących) momentów
Przed ożywieniem fabularyzowanych wersji ikon, takich jak Sharon Tate i Bruce Lee Pewnego razu w Hollywood Jedynymi przypadkami, w których Tarantino przedstawiał w swoich filmach prawdziwych ludzi, była gra Zoë Bell Dowód śmierci , 5.6.7.8 grają sami Kill Bill i cała nazistowska władza obecna na premierze Duma Narodu W Bękarty wojny .
Powolne tempo
Żaden z filmów Tarantino nie dłuży się w zawrotnym tempie, ponieważ wszystkie omijają sceny niezwiązane z fabułą i zawierają mnóstwo szczegółowych dialogów, ale żaden z jego filmów nie zajmuje tak dużo czasu, aby wygrzać się w środowisku, jak Pewnego razu w Hollywood .
Mimo że jest to najwolniejszy film Tarantino, Pewnego razu ani przez sekundę się nie nudzi, ponieważ sceneria z 1969 roku jest tak żywa i wciągająca.
Brak wyraźnej fabuły
Ponieważ większość filmów Tarantino czerpie z długiej historii stereotypowych filmów klasy B, zazwyczaj opierają się one na fabule, jak Jackie Brown grający przeciwko sobie gliniarzy i przestępców, Panna młoda sprawdzająca nazwiska na swojej liście zemsty lub Django i doktor Schultz udający się do Candyland, aby uwolnić Broomhildę, lub Shoshanna Dreyfus i Bękarty planujący jednocześnie zamach na Adolfa Hitlera.
Kiedy Tarantino pisał Pewnego razu w Hollywood , zdecydował się porzucić tradycyjną fabułę i pozwolić bohaterom kierować filmem. Zamiast tradycyjnej fabuły składającej się z trzech aktów, Pewnego razu w Hollywood oferuje hipnotyczne spojrzenie na Los Angeles około 1969 roku, którego bohaterami są silne postacie, zarówno prawdziwe, jak i fikcyjne.
DALEJ: Jak wściekłe psy ugruntowały styl Tarantino