Pulp Fiction był filmem niezwykle wpływowym, który na nowo zdefiniował kino. Czy to najlepszy film Quentina Tarantino? Czy przebije Kill Billa lub Django? Rezerwowe Psy?
Choć niektórzy krytycy wyśmiewają postrzeganą pustkę stylu kręcenia filmów Quentina Tarantino opartego na odniesieniach, większość chwali zdolność reżysera do łączenia różnych obrazów, dźwięków i pomysłów z poprzednich filmów oraz łączenia ich w celu stworzenia czegoś nowego.
Przypisuje mu się bycie jednym z prekursorów postmodernistycznego kina hollywoodzkiego, który czerpał znane elementy z przeszłości, przekręcając je i nadając im nowy kontekst dla współczesnej publiczności. Szczytem tego stylu jest Pulp Fikcja , drugie pełnometrażowe przedsięwzięcie reżysera, które zdekonstruowało amerykański film kryminalny i złożyło go na nowo w zgrabnym, przełomowym stylu.
Pulp Fiction jest najlepsze: prawie każda scena jest ikoniczna
Oprócz kilku błędnych kroków w wątku Fabienne i odcinka śledztwa Marsellusa w sprawie Butcha, który istnieje jako tkanka łączna pomiędzy trzema historiami, prawie każda scena w Pulp Fikcja jest ikoniczny.
Jest wystarczająco dużo zapadających w pamięć wersów , ukochane postacie i urzekające momenty Pulp Fikcja że film ledwo ma nudną sekundę.
Alternatywa: Wściekłe psy
Wielu fanów Tarantino utrzymuje, że pierwszy film reżysera jest nadal jego najlepszym. Zdjęcia kręcone przy skromnym budżecie, głównie w jednym miejscu, Rezerwowe Psy ograniczona, oparta na postaciach narracja kładzie większy nacisk na występy i dialogi niż rozległa, pełna akcji epopeja Django Lub Bękarty proporcje.
Nasuwa się pytanie o tożsamość policjanta działającego pod przykrywką Rezerwowe Psy intrygujący mechanizm utrzymujący uwagę widzów, podczas gdy dynamika ojca i syna, którą podzielają pan White (Harvey Keitel) i pan Orange (Tim Roth), zapewnia prawdziwą treść emocjonalną. Poza tym scena tortur w Koło Złodzieji to jeden z najwspanialszych momentów filmowych wszechczasów.
Pulp Fiction jest najlepsze: spopularyzowało postmodernizm
Kino lat 90. takie było naznaczony wzrostem postmodernizmu i od tego zaczął się ten wzrost Pulp Fikcja szybkie i luźne podejście do zasad kręcenia filmów oraz przywiązanie do elementów znanych z historii kina.
Samoświadomy urok, zjadliwy dowcip i litania odniesień do popkultury W Pulp Fikcja czynią z niego arcydzieło kina postmodernistycznego i jedną z jego najbardziej przełomowych pozycji.
Alternatywa: Jackie Brown
Fani Fargo podobno byli oburzeni kolejnym filmem braci Coen, Wielkiego Lebowskiego , co było znacznie bardziej szalone i dziwaczne niż ich poprzednie dzieło. Odwrotnie stało się z kontynuacją Tarantino Pulp Fikcja , Jackie Browna , który został odrzucony przez kinomanów za bycie mniej zwariowany i dziwaczny niż jego ostatni film.
POWIĄZANE: 10 powodów, dla których Jackie Brown jest niedocenianym arcydziełem Quentina Tarantino
Jednak podczas Jackie Browna nie osiąga wysokości piwnicy lombardu Pulp Fikcja treści dla dorosłych, jest to z pewnością najbardziej dojrzały film Tarantino. Adaptacja dzieła innego pisarza, Elmore’a Leonarda rum , okiełznał Tarantino i dał mu granice twórczej pracy. Film zapewnił także doskonały powrót ikony ekranu Pam Grier i zawierał jedną z najlepszych kreacji zmarłego, wspaniałego Roberta Forstera.
Pulp Fiction jest najlepsze: na nowo zdefiniowało pisanie scenariuszy
W książce Pattona Oswalta jest taka historia Diabeł srebrnego ekranu o oglądaniu Pulp Fikcja z Markiem Maronem. Kiedy film się skończył i Oswalt wrócił do domu, Maron załamał się: Musisz wrócić do domu i spalić scenariusz, nad którym pracowałeś? To dobry żart, ale także przypomnienie, że reżyserski wysiłek Tarantino na drugim roku na nowo zdefiniował pisanie scenariuszy.
Nagle ta ograniczona forma sztuki, która wcześniej trzymała się sztywnych zasad, została szeroko otwarta. Wszystko było możliwe: nieliniowa narracja, czarna komedia, niesympatyczni bohaterowie itp.
Alternatywa: Zabij Billa
Chociaż Kill Bill został wydany w dwóch częściach, to w zasadzie jeden film. Tarantino jest strażnikiem własnej filmografii i liczy ją tylko jako pojedynczy wpis. Chociaż większość filmów Tarantino można podzielić na jeden lub dwa gatunki ( Nienawistna Ósemka jest tajemnicą Zachodu, Dowód śmierci jest slasherem samochodowym itp.), Kill Bill to jeden z niewielu jego wpisów, który wykracza poza gatunek. Uma Thurman wnosi do Panny Młodej prawdziwe człowieczeństwo i ból, przez który przechodzi pośród całego grindhouse'owego spektaklu.
Sceny walki nawiązują do filmów akcji braci Shaw, pustynne zdjęcia składają hołd spaghetti westernom Sergio Leone, jest genialna sekwencja anime, żółty kombinezon jest wyrwany z Gra o śmierć , a fabuła oparta na zemście nawiązuje do wszystkich powyższych. Długie sekwencje dialogowe – rzadkość w kinie akcji – i dziwaczne przerywniki gagowe to czysta fantazja Tarantino.
Pulp Fiction jest najlepsze: jest całkowicie oryginalne
Wiele filmów Tarantino wywodzi się z określonego gatunku lub stylu, który reżyser naśladuje. Bękarty wojny to opowieść Tarantino o filmie akcji z czasów II wojny światowej, który ma misję, Rezerwowe Psy to spojrzenie Tarantino na film o napadzie itp.
Ale Pulp Fikcja jest w pełni oryginalny, oddaje własny styl reżysera, zamiast próbować kopiować czyjś styl – z wyjątkiem stylu prawdziwych autorów miazgi, oczywiście – w formacie antologii, czarnej jak smoła wrażliwości komiksowej i fikcyjnym uniwersum całkowicie należącym do Tarantino.
Alternatywa: Django Unchained
Styl Tarantino charakteryzuje się przeniesieniem do Ameryki technik filmowych obcych interpretacji amerykańskich gatunków (francuskie kryminały, włoskie westerny itp.). Od początku swojej kariery otwarcie nawiązywał do spaghetti westernów, ale pełnoprawnego westernu – czy też południowego, jak to określił – nakręcił dopiero w swoim siódmym filmie pełnometrażowym, Django bez łańcuchów .
POWIĄZANE: Quentin Tarantino: 5 powodów, dla których Django Unchained to jego best western (i 5 „Nienawistnej ósemki” jest tuż obok)
Stosując brutalną i krwawą taktykę filmowców takich jak Leone i Corbucci, Tarantino bez ogródek zmierzył się z najbrzydszym rozdziałem w historii Ameryki. Urzekający zwrot Jamiego Foxxa, gdy Django daje Pannie Młodej szansę na zdobycie pieniędzy jako największy kopiący tyłki mściciel z wersetu Tarantino, podczas gdy Leonardo DiCaprio i Samuel L. Jackson konfrontują go z dwoma najbardziej złowrogimi złoczyńcami z wersetu Tarantino.
Pulp Fiction jest najlepsze: to ostateczne stwierdzenie Tarantino w kinie
Podsumowano wszystko, co Quentin Tarantino kiedykolwiek chciał powiedzieć o kinie i o kinie Pulp Fikcja . To kwintesencja amerykańskiego filmu, który czerpie z różnych zagranicznych stylów filmowych, które z kolei zostały zaczerpnięte z jeszcze starszych amerykańskich stylów filmowych.
Tarantino zawsze chciał robić spaghetti westerny, które niekoniecznie będą rozgrywać się na Dzikim Zachodzie Pulp Fikcja to miejski spaghetti western, który oddaje klimat Los Angeles lat 90.
Alternatywa: Pewnego razu w Hollywood
Na powierzchni, Pewnego razu w Hollywood to film towarzyski – gdzieś pomiędzy dramatem a komedią – którego akcja rozgrywa się w branży filmowej. Ale to także wizualnie liryczna baśń, której akcja rozgrywa się na skąpanych w słońcu ulicach Los Angeles lat 60., jak Tarantino pamięta ją z dzieciństwa, i która pisze na nowo wstrząsającą część historii. Niektóre sekwencje zmieniają gatunki w połowie filmu: scena na ranczu Spahn jest rodem z horroru, a finałowa bitwa na krótko staje się akcją polegającą na wyzysku, rozkoszującą się brutalną sprawiedliwością strażników.
Leonardo DiCaprio i Brad Pitt są niezwykle fascynujący w rolach głównych jako niepewny siebie aktor wpadający w pozorne niebezpieczeństwo i jego dubler-kaskader wpadający w prawdziwe niebezpieczeństwo, czego kulminacją jest jeden z najbardziej satysfakcjonujących finałów wszechczasów.
NASTĘPNY: Goodfellas: 5 powodów, dla których to najlepszy film Scorsese (i 5 alternatyw)