Pomimo swojej inteligencji król Ecbert nadal popełniał wiele błędów w sprawie Wikingów. Oto niektóre z jego najlepszych i najgorszych decyzji z programu.
- Oczywiście, że jestem na ciebie zły. Przez większość mojego życia albo mną manipulowałeś, poniżałeś mnie, albo wykorzystywałeś...” Aethelwulf ubolewał swojemu ojcu, gdy Wielka Armia Pogańska najechała Wessex. Największą ofiarą sprytu i błędów Ecberta był Aethelwulf. Ecbert przegapił ostatnią sztuczkę Ragnara polegającą na odesłaniu Ivara do domu z instrukcją, jak sprowadzić piekło na całą Anglię, łącznie z Wessex.
POWIĄZANE: Wikingowie: Ranking Synów Ragnara według mocy
Z drugiej strony, król Ecbert zrozumiał, że Anglia będzie musiała nauczyć się żyć z tzw Wikingowie w pewnym momencie, więc poradził sobie z nimi lepiej niż król Aelle. Jednak pomimo swojej inteligencji stary król nadal popełniał wiele błędów, za które Wessex zapłacił po swojej śmierci.
Najlepsze: Poświęcanie czasu na studiowanie Wikingów
Król Aelle przegrał swoją pierwszą bitwę z Wikingami, ponieważ nigdy nie próbował ich najpierw zrozumieć. Ecbert postąpił dokładnie odwrotnie; zapraszając Wikingów na swój dwór i negocjując z nimi pokojowe rozwiązanie. Rozumiał, że wyruszenie na wojnę przeciwko połączonym siłom Ragnara i króla Horika zniszczyłoby jego siły i prawdopodobnie po kilku bitwach przejęłoby Wessex.
Podjęta decyzja pozwoliła mu obrócić sytuację na swoją korzyść, gdyż udało mu się wykorzystać Wikingów do pokonania powstania w Mercji. Kiedy nadszedł czas, nie dotrzymał słowa i zabił Wikingów, aby zadowolić swój lud, tak jak zawsze planował.
Najgorsze: zabicie Kwenthritha
Współczucie to jedyna rzecz, której Ecbert nigdy nie okazywał Kwenthrithowi. Biedna księżniczka została zraniona przez wszystkich w jej życiu, łącznie z własnym bratem. Kiedy Ecbert zaproponował, że będzie jej ojcem i pomoże, tak naprawdę nie dotrzymał słowa. Uwolnienie jej od Mercji tylko po to, by zamienić ją w więźnia na własnym dworze, było najgorszą torturą, jaką mogła sobie wyobrazić królowa Mercji.
Nie stanowiła już zagrożenia dla Ecberta, więc Ecbert powinien był ją wypuścić, kiedy zdecydowała się uciec. Zabicie jej sprawiło, że Aethelwulf znienawidził go jeszcze bardziej, podczas gdy Magnus ogłosił rodzinę Ecberta swoimi odwiecznymi wrogami.
Najlepsze: Zaprzyjaźnianie się z Ragnarem
Ecbert był pierwszym przeciwnikiem, który przechytrzył Ragnara i pokonał go bez wszczynania z nim wojny. Król Horik, Rollo i Floki naciskali na Ragnara, aby zabił jak najwięcej Saksonów, dopóki Ecbert nie zaprosił Ragnara do swojego zamku i nie oszukał go fałszywym porozumieniem pokojowym. Ragnar i Ecbert stworzyli dziwny rodzaj przyjaźni.
POWIĄZANY: Wikingowie: 10 najgorszych zdrad w serii
Nie ufali sobie, ale rozumieli się na tyle dobrze, że potrafili przewidzieć swoje intencje i kolejne ruchy. Ragnar miał silniejszą armię i z łatwością mógłby pokonać Ecberta, gdyby poszedł na wojnę, więc Ecbert mądrze dał mu kawałek ziemi. Krótkotrwała przyjaźń uniemożliwiła Wikingom ponowny atak na Wessex, ponieważ Ragnar mógł teraz skupić się na najazdach na inne miejsca.
Najgorsze: Zabijanie osadników Wikingów
Osada Wikingów była zwycięstwem Ragnara, ale była także doskonałym zabezpieczeniem dla Sasów. Wikingowie nigdy nie zaatakowaliby Wessex, dopóki trwała ugoda. Tymczasowe sprzeczki między rolnikami można było rozwiązać bez masakry. Kiedy Ecbert pośrednio nakazał masakrę osady, stworzył także odwiecznego wroga Wikingów.
Kiedy Wielka Armia Pogańska przybyła, by pomścić śmierć Ragnara, wykorzystała masakrę jako kolejny pretekst, aby nie ufać Ecbertowi i jego rodzinie i zdecydowała się w zamian dokonać masakry większej liczby Saksonów. Utrudnił także swojemu synowi i wnukowi zawarcie pokoju z przyszłymi najeźdźcami Wikingów.
Najlepsze: Ochrona Athelstana
Ciekawość Ecberta była kolejnym gifem, który wniósł wiele dobrego do Wessex. Każdy chrześcijanin w Wessex opowiadał się za zabiciem mnicha, który to zrobił odwrócił się od swojego boga i stał się Wikingiem , ale Ecbert wiedział lepiej.
On zapisał młody mnich przed ukrzyżowaniem i postanowił zrobić dobry użytek ze swojej znajomości łaciny. Przy okazji zyskał nowe sposoby na wzmocnienie obrony Wessex i przepustkę do negocjacji z Ragnarem Lothbrokiem. Athelstan był także ojcem Alfreda, co było najlepszą opcją na następcę, jakiego ostatecznie otrzymał Ecbert.
Najgorsze: złe traktowanie Aethelwulfa
Aethelwulf był dobrym wojownikiem, ale został okropnym królem. Niepowodzenia Aethelwulfa można przypisać jego ojcu, który nigdy nie dał mu szansy na zdobycie prawdziwego doświadczenia przywódczego. Nigdy nie nauczył się niczego dobrego od Ecberta. Jedyne, co zrobił, to znienawidził swojego ojca za to, że wykorzystał go jako marionetkę, zabrał mu żonę, a następnie wysłał go do Rzymu, aby mógł zabić Kwenthritha i przejąć Mercję.
POWIĄZANE: Wikingowie: 5 powodów, dla których Ragnar był najlepszym królem (i 5 powodów, dla których król Ecbert był lepszy)
Aethelwulf nie wiedział, co robić, kiedy w końcu został królem. Odmówił negocjacji ze zrównoważonym Ubbe, decydując się na dalszą walkę z Ivarem, co było katastrofalne dla Sasów. Gdyby Ecbert lepiej traktował Aethelwulfa i nauczył go dowodzić, sprawy potoczyłyby się inaczej.
Najlepsze: Wybór Alfreda na swojego spadkobiercę
Ecbert lubił Alfreda od chwili jego narodzin, ponieważ mały chłopiec był mądry i ciekawy świata, zupełnie jak jego ojciec. Aethelred był pierworodnym synem Aethelwulfa; zatem oczywisty wybór na spadkobiercę, ale Ecbert wiedział lepiej.
Rozumiał, że Wessex będzie potrzebował wiedzy, a nie mięśni, aby pokonać Wikingów w dłuższej perspektywie, a Alfred był właśnie osobą, która mogła tego dokonać. Judith zrozumiała decyzję Ecberta i postanowiła ją wyegzekwować, chociaż otrucie Aethelreda było z jej strony skrajne.
Najgorsze: przekazanie Ragnara Aelle
Gdy Ragnar przybył do Anglii z synem, bez armii Ecbert wiedział, że stracił wszystko i przybył szukać swojej śmierci. Alfred, będąc mądrym królem, powinien był uratować biednego człowieka. Żyjący Ragnar w Anglii dałby Ecbertowi możliwość lepszego zrozumienia Wikingów i prawdopodobnie wzmocnienia jego obrony.
Gdyby nie chciał go zabić, nadal mógł go spokojnie odesłać, aby oszczędzić Wessexowi gniewu Wielkiej Armii Pogańskiej. Zdecydował się kontynuować swoją przebiegłość, oddając go Aelle na bolesną śmierć, nie wiedząc, że wpadł w pułapkę Ragnara. Kiedy synowie Ragnara przybyli, aby pomścić swojego ojca, splądrowali jednakowo Wessex i Northumbrię.
Najlepsze: Poświęcenie się dla Wessex
Ecbert zagrał po raz ostatni, kiedy najechali synowie Ragnara, i zadziałało doskonale. Uniemożliwiło to Wikingom najazd na Wessex i prawdopodobnie zniszczenie jego rodu po inwazji na Northumbrię. To był pierwszy raz, kiedy Aethelwulf był dumny ze swojego ojca.
Uratował swoją rodzinę i resztę mieszkańców Wessex i przekazał koronę, pozostawiając synów Ragnara z niczym. Było to bezinteresowne ze strony króla, który zawsze słynął z tego, że najpierw dbał o swoje własne interesy. Przekazanie ziemi Wikingom pod presją oznaczałoby koniec Wessex.
Najgorsze: pozwolenie Ivarowi żyć
Ivar był katastrofą zarówno dla Wikingów, jak i Sasów. Sprawił więcej kłopotów, niż wojny między obiema społecznościami sprawiły przez te wszystkie lata. Można było temu zapobiec, gdyby Ecbert go po prostu zabił lub przetrzymywał jako więźnia po śmierci Ragnara.
Ecbert wiedział, że wiadomość Ragnara do młodego Ivara nie jest dobra dla Saksonów i że zemsta synów Ragnara nie może wyniknąć nic dobrego, ale i tak zdecydował się uratować chłopca. To był jego ostatni prezent dla Ragnara Lothbroka, ale ostatecznie zranił wszystkich bardziej niż cokolwiek, czego Ecbert mógł sobie życzyć.
NASTĘPNY: Wikingowie: 5 powodów, dla których Ivar był dobrym bratem (i 5, w których był okropny)