Scarface początkowo spotkał się z chłodnym przyjęciem, ale z biegiem lat zyskał status klasyki. Patrząc na dzisiejszy film, która strona miała rację?
W pierwszym wydaniu Brian De Palma’s człowiek z blizną został odrzucony przez krytyków ze względu na nadmierną przemoc, zbyt długi czas trwania i stereotypowe przedstawianie kubańskich imigrantów. Jednak po latach film zyskał status kultowego. W niektórych kręgach uważany jest za jeden z najwspanialszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały.
POWIĄZANY: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) filmów kryminalnych z lat 80
Film De Palmy to z pewnością niezapomniana podróż i pod wieloma względami klasyka. Ale ponieważ klimat społeczny zmienił się znacząco w ciągu prawie czterech dekad od premiery kin, film również zestarzał się dość słabo. człowiek z blizną to arcydzieło, ale wadliwe.
Klasyka: występ Ala Pacino jest jednym z jego najlepszych w historii
Tony Montana to imigrant, który przybywa do Ameryki z niczym, zostaje miliarderem, który sam dorobił się na handlu kokainą, a całe jego życie legnie w gruzach, gdy zaczyna naćpać się własnym zapasem.
Portret Tony’ego, od skromnych początków aż do miażdżącego upadku, autorstwa Ala Pacino, to jeden z najlepsze występy w swojej karierze .
Źle się postarzał: kubańskiego bohatera gra biały aktor
Biali aktorzy w końcu zostali powołani do odgrywania ról innych niż biały, co skłoniło Hanka Azarię do rezygnacji z roli Apu w serialu Simpsonowie i kilku innych kaukaskich aktorów podkładających głos animowanym postaciom etnicznym, aby pójść w ich ślady. W człowiek z blizną , kubańskiego bohatera gra biały aktor Al Pacino.
Choć występ Pacino jest świetny, wybielanie jest rozpraszająco niewygodne. Biali aktorzy grają także kilka innych kubańskich postaci w filmie.
Klasyka: elegancki styl Briana De Palmy jest elektryzujący
Filmy Briana De Palmy zawsze spotykały się z narzekaniami, że są zbyt brutalne i w zbyt dużym stopniu opierają się na odniesieniach do wcześniejszych filmów – szczególnie tych Hitchcocka i Godarda – ale jest on jednym z najlepszych reżyserów ruchu New Hollywood.
Niezależnie od tego, czy kręci horror o telekinetycznym licealiście, thriller o rejestratorze dźwięku, który usłyszał za dużo, czy też epopeję kryminalną o kubańskim królu kokainy, styl filmowania De Palmy jest niewątpliwie elegancki.
Źle się starzeją: mizoginistyczne traktowanie kobiet
Chociaż Michelle Pfeiffer odniosła duży sukces w roli Elviry, ogólnie rzecz biorąc, człowiek z blizną sposób, w jaki traktuje się kilka postaci kobiecych, jest dość mizoginistyczny. Tony i jego przyjaciele traktują kobiety jak przedmioty lub nagrody do wygrania – z wyjątkiem siostry Tony’ego, wobec której nie jest zaskakująco nadopiekuńczy.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Briana De Palmy według IMDb
Może to odzwierciedlać sposób, w jaki baronowie narkotykowi traktują kobiety, ale jest to niewygodne, gdy sam film wydaje się rozkoszować mizoginią.
Klasyka: scenariusz Olivera Stone’a stanowi kontynuację historii filmu gangsterskiego „Wzlot i upadek”.
Podobnie jak wiele innych epopei gangsterskich tego typu, człowiek z blizną jest podzielony na dwie połowy. Pierwsza połowa przedstawia dojście głównego bohatera do władzy w przestępczym półświatku, druga połowa przedstawia jego upadek z łask, gdy leci zbyt blisko słońca, a jego chciwość staje się jego upadkiem.
Olivera Stone’a człowiek z blizną scenariusz jest obszerny i zakrojony na dużą skalę, ale nigdy nie odbiega od skupienia się na podróży Tony'ego Montany. Stone niemal równie dobrze spisał się w kręgu wzlotów i upadków gangsterów Chłopaki i Ojciec chrzestny trylogia.
Źle się starzeje: wszystkie metafory seksualne
Na wskroś człowiek z blizną , bohaterowie używają mnóstwo metafor seksualnych. Mówią innym gangsterom, żeby ich nie pieprzyli, używając napaści na tle seksualnym jako eufemizmu na określenie zdrady.
Co więcej, Tony spędza dużą część filmu, opowiadając o swoich intymnych częściach. Mówi: „Jedyną rzeczą na tym świecie, która wydaje rozkazy, są jaja”. Jedyne, co mam na tym świecie, to jaja i moje słowo, a jeden z jego towarzyszy mówi mu, że ma jaja ze stali.
Klasyczny: To był ważny krok w kierunku przemocy w filmach
W tych odczulonych dniach szalejącej przemocy na ekranie scena z piłą łańcuchową w człowiek z blizną wygląda stosunkowo spokojnie. Jednak wówczas najsurowszy krytycy uznali go za kolejny najniższy poziom wśród zdemoralizowanych ataków makabrycznej przemocy w Hollywood.
Przemoc w filmach jest kwestią kontrowersyjną, ponieważ toczy się debata na temat tego, czy wpływa ona na przemoc w prawdziwym życiu, ale przedstawianie przemocy jest ważną częścią studiów filmowych i człowiek z blizną stanowiło ważny krok naprzód.
Aged Badly: czysta ścieżka dźwiękowa z lat 80
Duża część muzyki popularnej lat 80. była pusta i nudna. Po psychodelicznym popie lat 60. i szorstkim rock'n'rollu lat 70., lata 80. przyniosły falę błyszczących utworów pozbawionych artystycznej treści.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) musicali filmowych
Podczas gdy piosenki Cream, Tony'ego Bennetta i Arethy Franklin znajdują się na Chłopaki ścieżka dźwiękowa zestarzała się jak dobre wino, utwory Paula Engemanna (niesławny „Push It To The Limit”) i Debbie Harry na płycie człowiek z blizną ścieżka dźwiękowa zestarzała się jak świeże mleko.
Klasyka: na nowo kontekstualizowała oryginał z 1932 r. dla publiczności z lat 80
Choć niewiele przypomina oryginał, człowiek z blizną technicznie rzecz biorąc, jest to remake klasycznego kryminału z 1932 roku pod tym samym tytułem autorstwa Howarda Hawksa. Film Hawksa uchwycił lęki lat 30. poprzez luźną opowieść o Al Capone.
Film De Palmy aktualizuje tę historię o lata 80., opowiadając historię współczesnego barona narkotykowego i oddając krzykliwy nadmiar ery Reagana.
Źle się starzeją: negatywne stereotypy o Kubańczykach
Chwila człowiek z blizną wygląda szczególnie źle w dzisiejszym świecie małej tolerancji dla niewrażliwego przedstawiania grup etnicznych, zawsze budził kontrowersje wśród społeczności kubańsko-amerykańskiej ze względu na jej negatywne stereotypy dotyczące kubańskich imigrantów w Miami. Film drastycznie wyolbrzymia liczbę imigrantów, którzy po przybyciu do Ameryki stali się zatwardziałymi przestępcami.
Tak naprawdę wśród 125 000 uchodźców, którzy przybyli do Ameryki podnośnikiem Mariel, było tylko około 2700 przestępców. Przesadny kubański akcent białych aktorów grających kubańskie postacie również był przedmiotem krytyki i nie przyniósł filmowi żadnej przysługi, jeśli chodzi o sposób, w jaki traktuje on pochodzenie etniczne głównych bohaterów.
DALEJ: 5 niedocenianych filmów Ala Pacino (i 5 przereklamowanych)