Charlize Theron znana jest z ról akcji, ale jej bogata kariera obejmuje wiele gatunków. Oto wszystkie jej filmy w kolejności od najgorszego do najlepszego.
Przeglądamy filmografię nagrodzonej Oscarem aktorki Charlize Theron i porównujemy jej filmy od najgorszego do najlepszego. W ciągu swojej ponad 25-letniej kariery Charlize Theron niezmiennie zaskakiwała widzów, twórców filmowych i samą branżę. Urodzona w Republice Południowej Afryki Theron przeprowadziła się do Ameryki, aby uczęszczać do szkoły baletowej, dopóki kontuzja kolana nie doprowadziła do drastycznej zmiany w karierze. Przez kilka lat pracowała jako modelka, próbując zaistnieć jako aktorka. Po wylądowaniu niemówiącej roli w horrorze Dzieci kukurydzy III: Miejskie żniwa Pierwszą główną rolę dostała w 1996 roku 2 dni w dolinie , co zwróciło na nią uwagę Hollywood. Theron od początku kwestionowała oczekiwania i nie pozwoliła, by wcielono ją w typową piękność, wcielając się w role reprezentujące różne gatunki i budżety.
W 2003 roku Theron stała się główną gwiazdą, grając seryjną morderczynię Aileen Wuornos Potwór , występ, który Rogera Eberta opisany jako „jedno z najwspanialszych przedstawień w historii kina”. Film przyniósł jej Oscara i wyniósł ją na nowy poziom sławy. Theron nadal podążała w nowych kierunkach, współpracując z reżyserami takimi jak Ridley Scott i wypracowując sobie pozycję gwiazdy kina akcji. Rzeczywiście, Theron może być najbardziej udanym przykładem współczesnego aktora, który potrafi z powodzeniem łączyć wysoko koncepcyjne hity kinowe z niezależnymi projektami skupiającymi się na postaciach. Występuje także w rolach komediowych i horrorach. Tak naprawdę jest jedną z niewielu znanych aktorek pracujących we współczesnym Hollywood, które mogą solidnie uzasadnić, że potrafią to wszystko.
POWIĄZANE: Każdy film Margot Robbie, ranking od najgorszego do najlepszego
Theron to rzadki aktor z prawdziwą gwiazdorską mocą, który potrafi całkowicie przemienić się w niemal nie do poznania role, gdy wymaga tego okazja. Jest ulubienicą franczyzy i ulubienicą nagród. Łatwo zbagatelizować jej inteligencję i talent, nie tylko jako aktorki, ale także jako postaci z branży, która z łatwością porusza się po często zdradliwych wodach świata rozrywki. W następnej kolejności Theron powróci do świata Szybcy i wściekli za dziewiątą odsłonę serii, której premiera została opóźniona o cały rok z powodu pandemii Covid-19. Do tego czasu przyjrzymy się 46 filmom z filmografii Theron i uszeregujemy je od najgorszego do najlepszego.
Zastrzeżenie: ta lista nie obejmuje niewymienionych w czołówce ról ani epizodów.
# 46 Ostatnia twarz
Ostatnia twarz to rodzaj wywołującej przerażenie kinowej katastrofy, która może się zdarzyć tylko wtedy, gdy film traktuje siebie w 100% poważnie. Jest to film wyreżyserowany przez Seana Penna, który naprawdę wierzy, że niesie ze sobą ważne przesłanie, którym musi podzielić się ze światem, i w tym właśnie kryje się większość naprawdę żenujących szczegółów. Theron wciela się w lekarkę, która zakochuje się w przystojnym chirurgu, granym przez Javiera Bardema, na tle wojny domowej w Afryce Zachodniej. To film pełen werwy i głęboko arogancki, bardziej skupiający się na drobnych romantycznych sprzeczkach białych głównych bohaterów niż na czarnych bohaterach, którzy zostali zredukowani do marionetek dla tanich emocjonalnych kopniaków. Szczególnie obraźliwy okazuje się wątek poboczny dotyczący epidemii wirusa HIV. Zarówno Theron, jak i Bardem są naprawdę okropni, chociaż trudno sobie wyobrazić, jak mogliby być dobrzy w filmie, który obarcza ich dialogami, które sprawiają wrażenie, jakby został napisany przez robota. Ostatnia twarz to śmieszny pokaz fałszywej szlachetności, który reprezentuje absolutnie najgorsze zarówno prestiżowy dramat, jak i hollywoodzkie zawłaszczenie cierpienia Czarnych na rzecz białego dramatu.
# 45 Żona astronauty
Film przedstawiający kosmitów, dramat rodzinny i spiski NASA powinien być o wiele bardziej interesujący niż Żona astronauty . Theron wciela się w tytułową rolę, przeciwstawiając się Johnny'emu Deppowi, który ma poważny dystans do siebie, astronauty, który powraca na Ziemię po nieudanej misji i wydaje się być zupełnie inną osobą. Historia ma zadatki na melodramat, ale film wydaje się dziwnie oderwany od własnej koncepcji. Gdyby w swojej historii bardziej oparł się na potencjale obozowego filmu klasy B z lat 50. XX wieku, być może widzowie mogliby znaleźć coś przyjemniejszego do uchwycenia. Tak jak jest, Żona astronauty wydaje się nie wiedzieć, co ze sobą zrobić, w wyniku czego obsada wygląda na zagubioną.
# 44 Milion sposobów na śmierć na Zachodzie
Theron ma świetne zdolności komediowe, ale nie dowiesz się tego po wyjątkowo leniwej próbie stworzenia własnego filmu przez Setha MacFarlane’a Płonące siodła , 2014 rok Milion sposobów na śmierć na Zachodzie . Zbyt wiele dowcipów po prostu nie działa, co jest oczywiście problemem w przypadku komedii, ale jest też dziwnie bezpieczne w przypadku twórczości MacFarlane’a. Jest tu mnóstwo dowcipów w złym guście, ale nie ma tu nic szczególnie nieoczekiwanego ani naprawdę śmiałego. To głównie humor toaletowy, który słyszeliście już wiele razy i kilka epizodów, które mogą wywołać uśmiech, jeśli nic innego. Theron ma szczególnie nieciekawą rolę, która nie daje jej szansy na pokazanie, jak zabawna potrafi być.
POWIĄZANE: Każdy film z Henrym Cavillem w rankingu od najgorszego do najlepszego
# 43 Głowa w chmurach
Theron z pewnością świetnie pasuje do lat 2004 Głowa w chmurach , błyszczący melodramat, którego akcja rozgrywa się w Europie lat 20. i 30. XX wieku, ale samemu filmowi bardzo brakuje. Reżyser John Duigan wyraźnie dąży do czegoś w stylu Casablanka czy dzieła Henry'ego Millera w połączeniu historii z erotyką, ale efektem końcowym jest sztywny romans z obsadą niepasującą do tego materiału. Jeśli szukasz opowieści o drugiej wojnie światowej, która przedstawia nazistowską okupację Paryża i powstanie faszystowskiego reżimu generała Franco, Głowa w chmurach to przygnębiająco głupi film, który zbyt często przechodzi w wywołujący wzdrygnięcie.
# 42 Budzenie się w Reno
2002 rok Pobudka w Reno miał być gwiazdą dla ukochanej wówczas hollywoodzkiej pary wpływowej, Brada Pitta i Jennifer Aniston, którzy zrezygnowali z projektu przed rozpoczęciem zdjęć. To być może najbardziej ekscytujący element tej nieciekawej komedii, która nie pozostawia nietkniętych żadnych stereotypów ani banałów. Wszyscy w obsadzie, w tym Natasha Richardson i Billy Bob Thornton, dają z siebie wszystko i nie można ich winić za to, że nie przejmują się zbytnio tym nijakim materiałem.
# 41 15 minut
Thriller policyjny Johna Herzfelda 15 minut z pewnością ma wzniosłe ambicje. Biorąc swój tytuł od słynnego cytatu Andy'ego Warhola, który twierdził „W przyszłości każdy będzie sławny na całym świecie przez 15 minut”, Fabuła opowiada o uznanym detektywie z wydziału zabójstw (Robert De Niro), który musi wyśledzić parę morderców z Europy Wschodniej, którzy nagrywają swoje zbrodnie na wideo, próbując zostać celebrytami. Jak na standardowy film o gliniarzach kontra zabójcach, 15 minut jest w miarę w porządku, ale w momencie, gdy próbuje osiągnąć coś bardziej zjadliwego lub satyrycznego, wszystko się rozpada. Jego własna koncepcja jest zbyt wątła, aby wytrzymać odrobinę analizy, i zamiast być bystrym lub przenikliwym w swoich własnych tematach, sprawia wrażenie nieznośnie zadowolonego z siebie.
# 40 Lunatykowanie
Nazywanie swojego filmu Lunatykowanie gdy jest tak nudny i pozbawiony nowych pomysłów jak ten dramat z 2007 roku, po prostu prosi się o kpinę. Opowieść Williama Mahera o porzuceniu rodziny i nieprawdopodobnej więzi wydaje się zmierzać w stronę ospałości, ale ostatecznie kończy się usypianiem, pomimo największych wysiłków obsady, w skład której wchodzą Nick Stahl i Dennis Hopper. W tym filmie po prostu nie ma energii, a jego bezcelowość sprawia, że 100-minutowy czas trwania wydaje się dwa razy dłuższy.
POWIĄZANY: Każdy film Davida Ayera w rankingu od najgorszego do najlepszego
#39 Słodki listopad
Charlize Theron i Keanu Reeves powinni być parą stworzoną w niebie, ale Słodki listopad to absolutna strata ich obu talentów. Filmowi można by wybaczyć bezwstydny szmalc, gdyby nie był tak chętny do przedstawienia swojej wątpliwej zarozumiałości jako wstrząsającego romansu. Jest wymyślony, niezwykle manipulacyjny i praktycznie błaga widzów, aby przeoczyli, jak przerażający są obaj bohaterowie. Therona i Reevesa także łączy negatywna chemia romantyczna i seksualna, więc oboje wyglądają na zagubionych w tym niedoszłym Historia miłosna .
# 38 Próba i błąd
W kierunku końca Seinfelda po zakończeniu kariery Michael Richards wziął się do pracy, próbując wyrobić sobie pozycję gwiazdy filmowej. Aby ułatwić ten proces, połączył siły z ukochanym Jeffem Danielsem Głupi i głupszy oraz reżyser Jonathan Lynn, który nakręcił nagrodzoną Oscarem komedię sądową Mój kuzyn Vinny . W tej opowieści na sali sądowej piorun nie uderzył dwa razy, a Theronowi pozostała znacznie mniej satysfakcjonująca rola drugoplanowa niż Marisa Tomei.
# 37 Uwięziony
Pisarz Greg Iles zaadaptował własną bestsellerową powieść 24 godziny dla reżysera Luisa Mandokiego Uwięziony , ale wiele z nich zniknęło ze strony na ekran. W mgnieniu oka ten rzekomy thriller całkowicie wypadł z torów, całkowicie zniszczony przez własną, coraz bardziej absurdalną aranżację. To, co powinno być pełne napięcia, jest zamiast tego przewidywalne, a film w zbyt dużym stopniu opiera się na taktyce opartej na wyzysku, aby wyciągnąć tani punkt.
# 36 Legenda Baggera Vance'a
Robert Redford to legenda Hollywood zarówno na ekranie, jak i poza nim. Za swój pierwszy film za kamerą zdobył Oscara dla najlepszego reżysera, Zwykli ludzie i zyskał uznanie dzięki takim tytułom jak Teleturniej I Zaklinacz koni . Lata 2000 Legenda Baggera Vance’a jest jednak naprawdę najgorszym momentem w jego karierze aktorskiej i reżyserskiej. Jest boleśnie przestarzały pod względem scenariusza i pomysłów, opiera się na banalnym dramacie sportowym zmieszanym z tropem Magicznego Murzyna, w którym biedny Will Smith utknął w roli życzliwego, tajemniczego mentora Matta Damona. Obsada stara się jak może, aby ugruntować materiał, ale Baggera Vance’a wydaje się być pozostałością sprzed 50 lat, pod każdym względem.
POWIĄZANE: Każdy film Toma Cruise'a oceniany od najgorszego do najlepszego
# 35 Łowca: Wojna zimowa
Kristen Stewart notorycznie nie została zaproszona na kontynuację filmu Królewna Śnieżka i Łowca, więc film stał się dziwną hybrydą sequela i prequelu i jako taki był zauważalnie mniej ekscytujący. Theron nadal świetnie się bawi jako lubieżna i dumnie zła królowa, ale jej urok został zaprzepaszczony, podobnie jak urok jej towarzyszek, do których zaliczają się Emily Blunt, Chris Hemsworth i Jessica Chastain. Film wyraźnie czerpie inspirację z Mrożony ale poza kilkoma wspaniałymi kostiumami ma niewiele do zaoferowania widzom.
#34 Æon Flux
Theron, reżyserka Karyn Kusama i kultowy serial animowany MTV Æon Flux wydawało się, że świetnie do siebie pasują, ale ingerencja studia zmusiła zarówno filmowca, jak i aktora do kompromisu w sprawie oryginalnej wizji historii. Kusama twierdzi, że studio odebrało jej film w montażu i gruntownie go przerobiło, zmieniając fabułę i postacie oraz nadając filmowi coś bardziej tradycyjnego niż artystyczne podejście, jakie miała do materiału. Szkoda, bo film, który otrzymaliśmy, jest pełen przebłysków o ogromnym potencjale. Theron jest przewidywalnie świetny, a film z pewnością wygląda nieźle, ale jest to głównie nudny romans, któremu brakuje wywrotowego charakteru kreskówki i elementów ekspresjonistycznych. Kiedy materiał źródłowy jest tak pomysłowy i wymagający, tak konwencjonalny film wydaje się stratą czasu.
# 33 Płonąca Równina
Łatwo zrozumieć, dlaczego Theron odrzuciła swoją moc Płonąca Równina zarówno jako aktorka, jak i producentka wykonawcza. Film był debiutem reżyserskim wielokrotnie nagradzanego scenarzysty Guillermo Arriagi, którego współpraca z Alejandro Gonzálezem Iñárritu obejmowała m.in. Babel i okazał się wielkim hitem wśród amerykańskich krytyków. Film ten, typowy dla dzieł Arriagi, ma nieliniową narrację i jest tak ponury tematycznie, jak można sobie wyobrazić, ale dzikość jego poprzednich dzieł wydaje się osłabiona jego własną reżyserską ręką. Film w zbyt dużym stopniu opiera się na przyprawiającej o zawrót głowy oczywistej symbolice, zamiast ufać aktorom, że wykonają swoją pracę. Są momenty elegancji, ale nie na tyle, aby utrzymać tę koncepcję.
# 32 Rodzina Addamsów
Theron byłby prawdopodobnie doskonałym wyborem do roli Morticii w aktorskiej adaptacji Rodzina Addamsów . Szkoda natomiast, że w najnowszym wydaniu klasycznych postaci pozostawiono jej jedynie rolę lektora. Podczas gdy Theron współpracuje z nienaganną obsadą, w skład której wchodzą Oscar Isaac, Nick Kroll i Catherine O'Hara, film wykorzystuje cudownie makabryczny materiał źródłowy swojej mrocznej atmosfery. Zniknęły czarne jak smoła żarty i wywrotowość amerykańskiej fantazji z przedmieść, a na ich miejsce pojawiła się niepotrzebnie przesłodzona sprawa, która bardziej opiera się na kalamburach i odniesieniach do popkultury niż na rozwoju postaci. Fani Rodzina Addamsów dobrze byłoby pozostać przy filmach aktorskich z lat 90.
POWIĄZANE: Każdy film sióstr Wachowskich jest od najgorszego do najlepszego
# 31 Gwiazda
Jednym z najsłabszych punktów twórczości Woody’ego Allena w latach 90. Sława to zmęczona powtórka jego lepszych filmów, ale z dodatkowym hołdem dla niego Słodkie życie to naprawdę nie ma sensu. Kenneth Branagh gra neurotycznego pisarza, który zostaje profilerem gwiazd i wpada w świat sławy. Oglądanie wcielania się Branagh w Allena jest często zawstydzające i nawet Judy Davis, która była tak znakomita w roli Allena, Mężowie i żony , stara się, aby ten materiał był interesujący. Biorąc pod uwagę, jak sławny jest Allen i jak długo działa w tym biznesie, dziwne jest, że nie rozumie specyficznych warstw i osobliwości sławy wymaganych, aby ta fabuła zadziałała. Wszystko wydaje się jednocześnie przesadzone i na wpół wypieczone. A na dodatek Donald Trump gra samego siebie.
# 30 Ciemne miejsca
Dzięki swojej powieści Gillian Flynn stała się popularną postacią zarówno w wydawnictwach, jak i w Hollywood Zaginiona dziewczyna stał się hitem. W 2014 roku David Fincher ożywił ten film, dodając czarnego humoru i zachowując odpowiednią równowagę między prestiżem a tandetą. Rok później na ekran trafiła kolejna z jej powieści: Ciemne Miejsca . Ten jednak nie był tak dobry. Theron gra jedyną ocalałą rodzinną masakrę, która pozostawiła ją traumą i na zawsze naznaczyła jako ofiarę, aż do dorosłości. Aby związać koniec z końcem, zgadza się spotkać z tajemniczym prawdziwym klubem przestępczym, który wątpi w jej opowieść o wydarzeniach. Scenografia jest fascynująca, ale dziwność powieści nie sprawdza się tak dobrze w adaptacji. Nawet w miarę ujawniania się niekończących się zwrotów akcji film bardzo szybko traci uwagę widzów. Co wydawało się takie łatwe Zaginiona dziewczyna czuje się sztucznie i nudno Ciemne Miejsca .
# 29 Włoska robota
Oryginalny włoska robota to klasyk nie bez powodu, super fajny i głęboko zabawny kryminał, który jest niepowtarzalnie brytyjski i w całości jest wytworem swingujących lat sześćdziesiątych. Naturalnie, remake jest amerykański, niezbyt humorystyczny i gładki aż do nudy. Te pościgi samochodowe są niewątpliwie przyjemne, ale bardzo brakuje emocji z oryginalnego filmu. To eskapizm typu „zostaw mózg za drzwiami”, który załatwi sprawę, ale nieuchronnie będziesz tęsknił za tandetnym urokiem Michaela Caine’a i jego towarzystwa.
# 28 Bomba
Być może ukazał się niecały rok temu, ale już należy do Jaya Roacha Bomba wydaje się, że była to żałosna decyzja podjęta dawno temu. Opowiedzenie się za prawdziwą historią epidemii molestowania seksualnego w Fox News za czasów niesławnego Rogera Ailesa nigdy nie było łatwym zadaniem. To była historia, która wymagała zręcznej ręki i ostrego jak brzytwa zrozumienia różnych skrzyżowań i konfliktów. Zamiast tego Roach wybiera łatwą drogę i kończy się to całkowicie nieszczerą historią, która pomija prawdziwą szorstkość tych wydarzeń. Absolutnie nie zwraca się uwagi na trującą moc Fox News i sposób, w jaki przyczyniły się do tego takie kobiety jak Megyn Kelly (w tej roli Theron z niesamowitą celnością). Zamiast tego jest to zwykła, dziewczęca wybielająca rzeczywistość, która z zadowoleniem postrzega rozwodnienie życia tych kobiet jako jakąś formę zachęcania do feminizmu. Jest to film, który bardzo potrzebował pewnej dwuznaczności lub przynajmniej kręgosłupa moralnego, ale Bomba to po prostu błyszcząca przeróbka historii, która została wyniesiona ponad naganę dzięki samej sile aktorek, z których wszystkie zasługują na coś lepszego.
POWIĄZANE: Każdy film Guillermo Del Toro w rankingu od najgorszego do najlepszego
# 27 Klątwa Nefrytowego Skorpiona
Wtedy, Klątwa Nefrytowego Skorpiona był najdroższym filmem Woody'ego Allena, którego budżet wyniósł 33 miliony dolarów (fortuna jak na reżysera najbardziej znanego z robienia rzeczy szybko i tanio). Koszt z pewnością widać na ekranie, ponieważ film oddaje hołd klasycznym kryminałom noir, takim jak Billy Podwójne zabezpieczenie Wildera , choć w kolorze, a nie w czerni i bieli. To zdecydowanie Allen średniego szczebla, w którym pozornie każda piękna kobieta – od Theron, przez Elizabeth Berkley po Helen Hunt – chce uprawiać z nim seks. To jest lepsze niż Sława w tym sensie, że przynajmniej wydaje się mieć autentyczne ciepło w stosunku do własnych pomysłów, ale poza tym jest to niepotrzebny tytuł w obszernej filmografii Allena.
# 26 Potężny Joe Młody
Oryginalny Potężny Joe Young od 1949 był King Konga niedoszły film klasy B, który pozostaje ukochany wśród miłośników animacji poklatkowej. Remake z 1998 roku, dzięki uprzejmości Disneya, to bardziej rodzinny żart z dużą dozą sentymentalizmu. Centralnym haczykiem pozostaje tytułowy goryl behemot, który tym razem został stworzony za pomocą animatroniki, kostiumu goryla i specjalnego makijażu zapewnionego przez legendarnego Ricka Bakera. Ogólne wrażenie jest nadal imponujące, chociaż film otaczający tego delikatnego olbrzyma jest znacznie mniej interesujący. Małe dzieci będą przyjemnie rozbawione, ale ich rodzice mogą być mniej rozbawieni.
#25 Gry z reniferami
Nawet sama Theron to przyznaje Gry Renifery nie jest wielkim filmem, ale zapisała się na niego ze względu na możliwość współpracy z reżyserem Johnem Frankenheimerem Kandydat mandżurski sława. Rzeczywiście, w 2008 roku Theron przyznała, że uważa ten film za swój najgorszy. Niestety, jest to zbyt nie do zapomnienia, aby było naprawdę okropne. Zrealizowany w szczytowym okresie nieco błędnej fazy aktorskiej Bena Afflecka, Gry Renifery kończy się tak głupio, jak jego tytuł. W absurdalnej fabule jest kilka momentów tak złych, że aż dobrych, ale nie na tyle, aby utrzymać czas trwania.
# 24 Ludzie honoru
Theron marnuje się w symbolicznej roli odpowiedzialnego małżonka w tym skądinąd solidnym filmie biograficznym o Marynarce Wojennej Masternited States. Człowiek honoru to opowieść o znanej strukturze, która ma w sobie wystarczającą siłę, aby uniknąć niepotrzebnego sentymentalizmu. Prawdziwy sens filmu kryje się w dynamice pomiędzy głównymi gwiazdami, Kubą Goodingiem Jr. i Robertem De Niro, którzy popychają się nawzajem do granic możliwości, chociaż film jest lepszy, gdy łagodzi ich wzajemny nawyk pogrążania się w przeżuwaniu scenerii.
POWIĄZANE: Ranking wszystkich filmów Russo Bros. od najgorszego do najlepszego
#23 Grigo
Nash Edgerton, brat Joela, wyreżyserował tę komedię kryminalną, którą Theron wyprodukował, a także w której zagrał główną rolę. David Oyelowo gra łagodnego pracownika farmaceutycznego, który zostaje uwikłany w porwanie i eksperymentalny test na obecność narkotyków. Bracia Egerton najwyraźniej poprosili o wiele przysług i stworzyli niezwykle utalentowaną obsadę gringo , z których wszyscy bardzo się starają, aby znaleźć iskrę inspiracji w tym brudnym filmie. Kiedykolwiek ogarnie swój chaos, staje się o wiele przyjemniejszy, ale gringo ostatecznie gubi się we własnej zarozumiałości i splątanej fabule.
#22 Hancocka
2008 rok Hancocka został wydany tuż przed tym, jak obecna fala filmów o superbohaterach stała się dominującą siłą Hollywood, więc wydaje się dziwnym wyjątkiem w tym gatunku. Will Smith wcieli się w postać obdarzonego supermocami mściciela z tajemniczą przeszłością, który dzięki swojej apatii i pijaństwu siejącemu niekończące się spustoszenie wśród opinii publicznej stał się wrogiem publicznym numer jeden w Los Angeles. Z pomocą doświadczonego guru PR odnawia swój wizerunek, a to satyryczne podejście okazuje się najbardziej fascynującym i trwałym aspektem Hancocka . Zwrot akcji w drugiej połowie i dramatyczna zmiana gatunku okazały się dla większości widzów zbyt trudne i film szybko traci rachubę tego, co w ogóle sprawiło, że był to tak intrygujący pomysł. Smith jest zawsze ujmujący, a Theron trzyma się swego, nawet gdy fabuła robi się naprawdę zapętlona. Gdyby tylko Hancocka utknął w podeście, myślano o nim z większym sentymentem ponad dziesięć lat później.
#21 Królewna Śnieżka i Łowca
Theron nie występuje w roli złej królowej Królewna Śnieżka i Łowca najwyraźniej pozwala sobie na mnóstwo wampirzej zabawy w roli bezwstydnego złoczyńcy. Za tą baśniową opowieścią kryją się prawdziwe ambicje, które łączą klasyczną fantazję ze współczesną wrażliwością. Chociaż nierówny łuk ogranicza jego ogólną energię, pozostaje odświeżającą zmianą tempa w stosunku do typowej letniej taryfy hitów. Niestety, sequel nauczył się złych lekcji.
# 20 Kraj północny
Theron zdobyła drugą nominację do Oscara za dramat Niki Caro zainspirowany przełomowym pozwem zbiorowym o molestowanie seksualne, który grupa pracownic kopalni wniosła przeciwko swoim pracodawcom. Kraj Północy ma niewątpliwie szlachetne intencje, jednak wpada w każdą pułapkę formuły biograficznej i jest dla niej filmem o wiele gorszym. Choć Theron i jej partnerka z Frances McDormand są niewątpliwie znakomici, tej historii nie trzeba było dodawać blasku telenoweli. Ciężka ręka Caro w drugiej połowie filmu podczas scen na sali sądowej jest szczególnie rozczarowująca. Kraj Północy ma kilka mocnych scen, a jego przesłanie jest ważne, ale niezachwiane przywiązanie do każdego tropu w książce pozbawia tę opowieść jej tak potrzebnej autentyczności.
POWIĄZANE: Każdy film z Willem Smithem w rankingu od najgorszego do najlepszego
# 19 Bitwa w Seattle
Theron współpracowała ze swoim ówczesnym partnerem Stuartem Townsendem, z którym zadebiutował jako reżyser Bitwa w Seattle . Fabuła jest luźno oparta na wielu protestach, które miały miejsce podczas Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w 1999 r. Townsend doskonale potrafi uchwycić szaleństwo i pasję protestów, co z pewnością pozwala widzom zrozumieć, jak to jest być w serce akcji. Film kończy się porażką, gdy odsuwa się od polityki i osłabia swoją słuszną wściekłość na rzecz postaci, którymi mało się interesujemy. kiedy Bitwa w Seattle traci swoje oburzenie, staje się dziełem o wiele mniej potężnym.
# 18 Życie i śmierć Petera Sellersa
Pierwotnie wyemitowany jako film telewizyjny HBO w USA, Życie i śmierć Petera Sellersa doczekał się kinowej premiery na całym świecie, a nawet brał udział w konkursie na Festiwalu Filmowym w Cannes. Geoffrey Rush gra legendarnego aktora, a Charlize Theron jest jego drugą żoną, szwedzką modelką i aktorką Britt Ekland. Rush jest doskonały w niezwykle trudnej roli, a film oddaje szaloną energię zarówno bohatera, jak i epoki, w której był u szczytu świetności. Twoje zainteresowanie filmem będzie w dużej mierze zależeć od twojej tolerancji wobec samego Sellersa. Britt Ekland skrytykowała film za bagatelizowanie jego bardziej potwornych aspektów, a film z pewnością jest winny tego, że trochę za bardzo polubił swojego bohatera (choć trudno jest to nazwać wybielaniem historycznym). Może warto obejrzeć, żeby zobaczyć tak wiele znajomych twarzy grających prawdziwe legendy branży, od Stanleya Tucciego w roli Stanleya Kubricka po Johna Lithgowa w roli Blake’a Edwardsa.
#17 2 dni w dolinie
Lata 1996 2 dni w dolinie była pierwszą ważną rolą w karierze Theron i tą, która zapowiadała jej przybycie jako tę, którą warto oglądać w Hollywood. Wpływy filmu noir są oczywiste, podobnie jak dług, któremu ten film zawdzięcza Pulp Fikcja i chociaż nigdy nie dorósł do poziomu tego drugiego, pozostaje zabawnym, paskudnym zespołem kryminalnym z silną obsadą aktorów charakterystycznych, w tym Glenne Headley, Danny Aiello i James Spader. Theron z pewnością jest dobrze obsadzona w roli femme fatale, ale wciąż ma szansę pokazać, że jej potencjał wykracza daleko poza ograniczenia zwykłego symbolu seksu.
# 16 Adwokat diabła
Kolejny wczesny dodatek do filmografii Therona, Taylora Hackforda Adwokat Diabła jest najprzyjemniejsza, gdy w pełni oddaje swoją szaloną obozową naturę. Keanu Reeves gra zapalonego prawnika z małego miasteczka, który przeprowadza się do Nowego Jorku, aby pracować dla dużej firmy należącej do Ala Pacino, który w dosłownym tłumaczeniu jest Szatanem. Film jest dziwnym skrzyżowaniem raj utracony , thriller prawniczy Johna Grishama i rewia drag queen, w której Pacino osiągnął niemal niezgłębiony poziom w sposób, w jaki tylko on potrafi. Ma swoje mroczniejsze i bardziej lubieżne elementy, ale Adwokat Diabła to bardziej wulgarny melodramat i wtedy jest najbardziej absurdalnie przyjemny.
POWIĄZANE: Każdy film Ridleya Scotta ranking od najgorszego do najlepszego
#15 Prometeusz
Powrót Ridleya Scotta do Obcy franczyza nadal powoduje podziały wśród fanów. Chociaż wciąż jest tematem wielu dyskusji na temat tego, czy była to historia wymagająca prequelu, nie można zaprzeczyć, że Prometeusz ma kilka fascynujących momentów, które warto obejrzeć ponownie. Theron współpracuje z silną obsadą (Scott zawsze świetnie komponował ciekawe zespoły aktorskie), w tym z Idrisem Elbą, Noomi Rapace i Michaelem Fassbenderem, który kradnie sceny. Oryginalny Obcy działa, bo nie wyjaśnia stale publiczności swojej historii, coś takiego Prometeusz za bardzo się w to wplątuje. Jest to jednak nadal wspaniale wyglądający film z mnóstwem przerażenia i niespodzianek, które trzymają widza w napięciu.
# 14 Zasady domu cydru
Nie zawsze jest źle, gdy film jest staromodny, zwłaszcza jeśli reżyser wie, co robi. Lasse Hallström doskonale pasuje do tej adaptacji bestsellerowej powieści Johna Irvinga Regulamin Cider House . Michael Caine zdobył swojego drugiego Oscara za rolę życzliwego lekarza prowadzącego sierociniec dokonującego nielegalnych aborcji na rzecz potrzebujących. Film utrzymuje niepewną równowagę pomiędzy domowymi wygodami oldschoolowego kina hollywoodzkiego ze złotej ery a mrokiem powieści, ale ostatecznie mu się to udaje. Jest to łagodniejsze podejście do treści książki, ale nie mniej skuteczne.
# 13 Los wściekłych
Ewolucja Szybcy i wściekli franczyza to jeden z najbardziej fascynujących wątków w historii współczesnych hitów kinowych. Fakt, że serial ten zaczął się jako film akcji o kradzieży samochodu o zupełnie standardowym standardzie i przekształcił się w absurdalnie przesadną sagę o akrobacjach i przyjaźni, jest jedną z najmądrzejszych decyzji, jakie kiedykolwiek podjęło jakiekolwiek studio posiadające dochodową własność intelektualną. Nic dziwnego, że nawet największe talenty, takie jak Theron, chętnie przyłączyły się do zabawy i stały się częścią coraz dziwniejszej historii. Los wściekłych , część ósma tej opowieści, nie jest najlepszym filmem z serii, ale pokazuje, dlaczego te filmy sprawdzają się tak dobrze. To franczyza, która dokładnie wie, czym jest i nie ma żadnych skrupułów, by wykorzystać jej absurdalny charakter, aby uzyskać maksymalny efekt. Lodowaty urok Theron okazuje się świetną folią dla znajomych twarzy, nic więc dziwnego, że powraca w części 9.
# 12 Podwórza
James Gray to reżyser, którego bogate w fabułę dramaty były w większości ignorowane przez amerykańskich krytyków, a francuska publiczność przez lata zachwalała je. Lata 2000 Jardy cierpiał z powodu gniewu Miramaxa, który prawie porzucił film i spowodował, że okazał się on wielką klapą kasową. Amerykańska krytyczna opinia na temat Graya powoli zmienia się w ciągu ostatnich kilku lat na pozytywne dzięki filmom takim jak Do Astry Ale Jardy to film przygotowany na ponowne odkrycie. Ten dramat kryminalny ma w sobie prawdziwy talent autentyczności, który pomaga mu wybić się ponad niezliczone podróbki Scorsese, które zanieczyszczają rynek. Theron jest znakomity, ale film tak naprawdę należy do Joaquina Phoenixa, wieloletniego współpracownika Graya, który wykonuje z reżyserem niektóre ze swoich najbardziej niedocenianych prac.
POWIĄZANE: Każdy film Stevena Spielberga w rankingu od najgorszego do najlepszego
# 11 Atomowa blondynka
Droga wściekłości położyła podwaliny pod Theron, aby mogła stać się gwiazdą akcji, ale Atomowa blondynka był dowodem na to, że potrafiła więcej niż tylko utrzymać się w towarzystwie uzbrojonych w broń kolesi z tego gatunku. Akcja rozgrywa się w Berlinie pod koniec zimnej wojny, Atomowa blondynka jest pozytywnie ociekający talentem, a każda scena jest przesiąknięta boleśnie fajnym stylem, który nie wyglądałby nie na miejscu w teledysku Blondie. Reżyser David Leitch zaczynał od filmu Johna Wicka i widać to tutaj w brutalnie stylowych scenach walki, które w równym stopniu wywołują podziw i krzywienie się. Netflix pracuje nad kontynuacją, a Leitch powiedział, że bardzo chciałby do niego dołączyć Atomowa blondynka koniec z Johna Wicka . Z niecierpliwością czekamy na dalsze wieści na temat obu projektów.
# 10 To, co robisz!
Theron pojawia się w jednej z jej pierwszych ról w niewielkiej roli w niezwykle czarującym debiucie reżyserskim Toma Hanksa. To co robisz! to tytuł piosenki, która katapultuje The Wonders na szczyty list przebojów, tylko po to, by ich marzenia niemal natychmiast się rozpadły. Jak przystało na film Toma Hanksa, jest to zachwycająca igraszka pełna słodyczy i szeregu świetnych ról, w których wystąpili Tom Everett Scott, Liv Tyler i Steve Zahn. Najlepsze momenty filmu wynikają z perfekcyjnego przedstawienia wczesnych lat 60. XX wieku, nie tylko pod względem produkcji czy projektów kostiumów, ale także muzyki i poczucia intensywnego optymizmu sprzed wojny w Wietnamie. Niewiele filmów ma tak dobre oryginalne piosenki.
# 9 Droga
Nagrodzona Pulitzerem powieść Cormaca McCarthy’ego Droga to ponura lektura, nawet jak na jego mroczne standardy: wstrząsająca postapokaliptyczna opowieść o mężczyźnie (w tej roli Viggo Mortensen) i jego synku, którzy próbują przetrwać na pustkowiu pozbawionym człowieczeństwa i zaufania. Adaptacja Johna Hillcoata nie zawsze oddaje surową grozę powieści, ale kiedy trafia w sedno, dostarcza potężnych wrażeń wizualnych. Rola Therona jest niewielka (i wciąż rozszerzona w porównaniu z tym, co jest na stronie), ale niezaprzeczalnie jest to film Mortensena i Kodi Smit-McPhee. Rzadko zdarza się oglądać hollywoodzki film, w którym ty, widz, nie jesteś naprawdę pewien, czy wszystko zakończy się dobrze.
Powiązane: Wyjaśnienie tragicznego zakończenia drogi
# 8 Długi strzał
Theron nigdy nie była bardziej roześmiana i przezabawna niż w filmie, w którym gra u boku Setha Rogena Długi strzał . Scenografia do tego filmu na papierze wydawała się nie do zniesienia: gruboskórny koleś ponownie spotyka się ze swoją wspaniałą byłą opiekunką do dziecka, która obecnie ubiega się o fotel kolejnego amerykańskiego prezydenta. Jednak scenarzyści Dan Sterling i Liz Hannah grają o wiele mądrzej w tej konfiguracji. Rogena i Therona łączy ciepła i wiarygodna chemia, którą film ukazuje zarówno jako romantyczny, jak i komediowy efekt. Zamiast odgrywać dziwną naturę tej dynamiki, Długi strzał bardziej koncentruje się na tym, jak para współpracuje w tandemie, zarówno zawodowo, jak i osobiście. Długi strzał miał pecha i tydzień później trafił do kin Avengers: Koniec gry , więc jak można było się spodziewać, został pogrzebany w kasie, ale jest dobrze przygotowany na odkrycie przez tych, którzy przegapili go za pierwszym razem.
POWIĄZANE: Każdy film Matta Reevesa w rankingu od najgorszego do najlepszego
#7 W Dolinie Elah
Kariera zawodowa scenarzysty i reżysera Paula Haggisa na zawsze będzie definiowana przez Rozbić się to film powszechnie uważany za absolutnie najgorszy film, jaki kiedykolwiek zdobył Oscara dla najlepszego filmu. Być może z powodu tej w pełni zasłużonej reakcji widzowie wahali się, czy przyjąć jego kolejny film z 2007 roku W Dolinie Elah . A szkoda, bo to jego najlepszy czas i jeden z najciekawszych filmów, jakie wyszły z Hollywood w szczytowym okresie wojny w Iraku. Zainspirowany prawdziwą historią film jest po części dramatem kryminalnym, po części alegorią biblijną i ostrą polemiką antywojenną, skupiającą się na weteranie żandarmerii wojskowej, który próbuje odkryć prawdę o gwałtownej śmierci swojego syna-żołnierza, który niedawno wrócił z Iraku. Tommy Lee Jones daje jedną ze swoich najlepszych ról w roli pozbawionego praw wyborczych ojca, który nie może się doczekać odpowiedzi na brutalny koniec syna, a film jest odważnie ponury, jeśli chodzi o badanie traumy wojny.
# 6 Stara gwardia
Netflix od lat próbuje stworzyć własny hit z potencjałem franczyzowym, chcąc dotrzymać kroku wielkim hollywoodzkim studiom. Wykorzystali nawet Michaela Baya, aby stworzyć własną ofertę w formie Sześć pod ziemią, ale publiczność nie była zainteresowana. Usługa przesyłania strumieniowego w końcu się przebiła Stara Gwardia , adaptacja powieści graficznej Grega Ruckiej w reżyserii Giny Prince-Bythewood. Theron przewodzi gangowi niemoralnych najemników pragnących zemsty na byłym agentu CIA, który ich zorganizował. Chociaż film uderza w wiele znanych rytmów z gatunku superbohaterów, jego prawdziwa energia leży w równowadze pomiędzy jego pełnym pasji rdzeniem emocjonalnym i kinetycznymi sekwencjami akcji. To rzadki amerykański hit kinowy, w którym występują postacie queer, których łączy otwarty i zmysłowy romans, obejmujący także dramatyczny pocałunek w scenie akcji, zwykle zarezerwowany dla par heteroseksualnych. Zawiera także kolejne przypomnienie, dlaczego Theron tak dobrze pasuje do świata akcji. Wydaje się, że doskonale czuje się na tym świecie, podobnie jak jej koledzy aktorzy, w tym Marwan Kenzari, KiKi Layne i Luca Marinelli. Netflix najwyraźniej ma nadzieję na pełną franczyzę Stara Gwardia i szczerze mówiąc, my też.
#5 Tully
Nagrodzona Oscarem scenarzystka Diablo Cody rozpoczęła od błyskotliwego i gotowego do żartów filmu Junona ale najlepiej radzi sobie z ponurymi opowieściami o kobiecych traumach, od zawsze niedocenianych Ciało Jennifer do serii Hulu Jedna Missisipi . Współpraca z reżyserem Jasonem Reitmanem, z którym nakręciła trzy filmy, zaowocowała niektórymi z jej najlepszych dzieł. 2018 rok Tully to bezlitośnie szczera opowieść o trudnościach poporodowych, jakie rzadko można zobaczyć w amerykańskich filmach głównego nurtu. Theron oddaje nieustanne zmęczenie i frustrację macierzyństwa, czas silnie kontrastujących emocji, których wiele osób z zewnątrz albo nie rozumie, albo nie chce w pełni się z nimi skonfrontować. Niektórzy krytycy nie pochwalali reżyserii filmu w trzecim akcie, ale Tully’ego siła tkwi w niespodziankach.
# 4 Młody dorosły
Theron udowodnił, że doskonale pasuje do pracy Diablo Cody'ego i Jasona Reitmana, pary reżyserów i scenarzystów, którzy najlepiej radzą sobie we współpracy nad mrocznymi i głęboko humanitarnymi opowieściami o zmaganiach dorosłego życia. Młody dorosły dało jej ekscytującą okazję do zagrania jednej ze swoich najbardziej drażliwych postaci, mizantropijnego alkoholika-pisarza-widma, który ma obsesję na punkcie utraconej młodości i życia, jakie mogła mieć. Rolę Mavis wielokrotnie opisywano jako „nie do polubienia”, co pomijało jej poważną chorobę psychiczną i traumę. Theron ożywia ją ze wszystkimi ostrymi krawędziami i nie chce złagodzić jej ponurego spojrzenia na życie. Śmiech jest tutaj czarny jak smoła i często towarzyszy mu gwałtowne wciągnięcie powietrza. To mroczna komedia i Theron nie mógł lepiej się do niej dopasować. Między Młody dorosły I Tully , nie można oprzeć się nadziei, że stanie się częstszą współpracowniczką Cody'ego i Reitmana.
POWIĄZANE: Każdy film Petera Jacksona w rankingu od najgorszego do najlepszego
#3 Kubo i dwie struny
Laika jest panującym królem animacji poklatkowej w Ameryce, a mimo to są one szokująco niedoceniane przez ogół widzów. Kubo i dwie struny to doskonały przykład tego, do czego firma jest zdolna u szczytu kariery, oszałamiająco piękny dramat inspirowany japońskimi mitami i twórczością Studia Ghibli, który płynnie łączy animację poklatkową z CGI. To zjawiskowe i głęboko wyrafinowane dzieło, które jest na tyle inteligentne, że poważnie traktuje młodą grupę docelową. Film nigdy nie podważa dramatyzmu tanimi gagami czy odniesieniami do popkultury, które obecnie wydają się obowiązkowe w przypadku kreskówek dla dzieci. Zamiast tego jest to elegijna i wielowarstwowa opowieść, zabawna, przerażająca, smutna i piękna.
#2 Potwór
We współczesnych rozmowach o dramacie biograficznym Patty Jenkins Potwór , większość uwagi skupia się na rzekomo oscarowej przynęcie występu Therona. W końcu ma na sobie protezy i odgrywa prawdziwą postać, a wiemy, co o tym myśli Akademia, zwłaszcza gdy postrzega się, że wspomniane piękne aktorki stają się coraz brzydsze. Nic z tego nie daje Potwór czy też pracy Therona, jednak naprawdę na to zasługuje, ponieważ jest to naprawdę genialny film, którego podstawą jest zapierająca dech w piersiach gra aktorska. To prawda, że Theron jest nie do poznania pod całym tym makijażem, ale występ to coś znacznie więcej. Theron doskonale oddaje fizyczny charakter Aileen Wuornos, kobiety, która od pierwszego dnia była bita przez życie, ale stara się trzymać głowę wysoko. To nie jest zwykłe podszywanie się. To występ w pełni przeżywany, bez odrobiny wahania. Sam film jest również znakomity, pozwala wejrzeć w historię głęboko zmartwionej kobiety i prosi widzów, aby zastanowili się nad jej rozpaczliwą trudną sytuacją, nie usprawiedliwiając jej ohydnych zbrodni.
#1 Mad Max: Na drodze gniewu
Naprawdę żaden inny film, ani w filmografii Therona, ani w filmografii 90% aktorów, nie mógł nawet zbliżyć się do majestatu porywającego arcydzieła George'a Millera. Mad Max: Na drodze gniewu był wstrząsem dla słabnącego gatunku i ostrym przypomnieniem, że filmy akcji mogą być czymś więcej niż tylko scenografią. To ekstrawaganckie i bogato zmontowane kino, które łączy w sobie emocje rodem z kina klasy B z estetyką diesel-punk i postapokaliptycznym szaleństwem. Nawet gdyby film składał się wyłącznie z akcji, byłby zdumiewający, ale diabeł tkwi w szczegółach, począwszy od różnorodnych postaci, przez ostry jak brzytwa montaż, aż po występy. Theron może i ma na półce Oscara za rolę, która tradycyjnie sprzyja nagrodom, ale rola Imperatora Furiosy jest prawdopodobnie jej najlepszym występem. Oprócz czystej fizyczności tej roli, którą gra, Theron wnosi cichą godność i determinację często milczącej kobiecie, która jest przyzwyczajona do tłumienia swojej wściekłości w obliczu brutalnych despotów. Naprawdę szkoda, że Theron nie powtórzy swojej roli w planowanym przez Millera prequelu Furiosy. Jednakże w obecnym stanie Mad Max: Na drodze gniewu to niemal doskonały kawałek kina, który wynosi Therona na wyższe szczeble hollywoodzkich graczy.
NASTĘPNY: Każdy film Spike'a Lee w rankingu od najgorszego do najlepszego