Spike Lee ma za sobą znakomitą karierę w Hollywood, nakręcił 23 filmy fabularne. Oto każdy z jego filmów w kolejności od najgorszego do najlepszego.
Spike’a Lee ma za sobą znakomitą karierę, a oto ranking wszystkich jego filmów od najgorszego do najlepszego. W ciągu 35 lat Spike Lee określał siebie jako jednego z najlepszych, najbardziej wpływowych i często wywołujących podziały twórców filmowych w Ameryce. Twórczości Lee, jednej z czołowych postaci czarnego kina, nie da się zignorować, nawet w jej najsłabszych twórczo momentach. To prawdziwy prowokator, który przy każdym nowym filmie wywołuje gorące dyskusje i nadal stanowi wstrząs życia dla amerykańskiego przemysłu filmowego aż do sześćdziesiątki.
Lee nigdy nie robi tego samego dwa razy. Jest niezwykle płodny, często kręci film rocznie, a wszystko to podczas pracy jako profesor na Uniwersytecie Nowojorskim i kręcenia filmów dokumentalnych, stand-upów, reklam i nie tylko. Przez te wszystkie lata od swojego ognistego debiutu Lee nie stracił nic ze swojej pasji i słusznej wściekłości na zło tego świata. Jego najnowszy film pt. Z 5 Krwiami , który można teraz oglądać w serwisie Netflix, przedstawia go w doskonałej, wściekłej formie i zbiera jedne z najlepszych recenzji od lat, ale jak ten dramat wypada na tle innych fascynujących i różnorodnych filmów z jego wcześniejszego katalogu?
POWIĄZANE: Prawdziwa historia Da 5 Bloods: ile z filmu o Wietnamie Spike’a Lee było prawdziwe
Artykuł ten skupia się w szczególności na 23 filmach fabularnych Spike’a Lee i nie uwzględnia jego obszernej i niesamowitej pracy jako dokumentalisty i reżysera teatru filmowego. Jeśli jesteście zainteresowani tymi dziełami, koniecznie obejrzyjcie Kiedy wały przeciwpowodziowe się zepsuły: Requiem w czterech aktach , jego czteroczęściowy dokument o niszczycielskim wpływie huragan Katrina w Nowym Orleanie i Przechodząc Dziwne , jego film z musicalu na Broadwayu pod tym samym tytułem.
23. Stary chłopak
Park Chan-wooka Stary chłopiec to radykalny thriller, który zapoczątkował w Hollywood nową erę kina koreańskiego. Do dziś film rzuca duży cień na branżę i wywarł wpływ na całe pokolenie reżyserów. Nie trzeba było tego przerabiać. Jak mogłeś uchwycić tę magię dwa razy? Nawet Spike Lee nie był w stanie tego zrobić, a efektem końcowym jest pozbawiona życia i dziwnie powierzchowna sprawa, która przechodzi w śmieszność, gdzie oryginał wywołał szok z szeroko otwartymi oczami. The Stary chłopiec remake został mocno przerobiony przez studio, więc nie można zrzucać całej winy na Lee za ten bałagan. Całość jest nazbyt przygnębiająco konwencjonalna, a to może być najgorsza rzecz, jaką może być film wyreżyserowany przez Spike’a Lee.
22. Dziewczyna 6
Scenariusz napisała laureatka nagrody Pulitzera, dramatopisarka Suzan-Lori Parks Dziewczyna 6 , historia słodkiej, niewinnej młodej kobiety, która wpada w świat operatorów seksu przez telefon i aż trudno uwierzyć, że napisała ten film kobieta, która na każdym kroku wydaje się całkowicie niezrozumieć płci żeńskiej. Potencjalne zawiłości tego tematu sprowadzają się do dziwnie czarno-białego kompleksu dziewicy i dziwki. Wydaje się, że ani Spike Lee, ani Lori-Parks nie przepadają za swoją bohaterką, a często jest ona spychana na bok z powodu kiepskich dialogów, braku skupienia się na swojej historii i naprawdę dziwnych występów gwiazd, w tym Madonny i Quentina Tarantino. Jedynym ratunkiem jest ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Prince'a.
21. Ona mnie nienawidzi
Kiedy Spike Lee nie trafia w cel, robi to w niemal spektakularny sposób. Ona mnie nienawidzi opowiada o zhańbionym dyrektorze, który postanawia zarobić pieniądze, oferując swoje usługi jako dawca nasienia parom lesbijek. Lee przez lata spotykał się z krytyką za swoje wredne podejście do polityki równości płci Ona mnie nienawidzi może być najbardziej rażącym przykładem tego, jak złe może być jego podejście. Nie jest prowokacyjny ani nie przekazuje szerszego przesłania społecznego; to po prostu obraźliwe i w pewnym sensie obrzydliwe. To wstyd, że tak utalentowane aktorki jak Kerry Washington są obarczane tym materiałem z pogranicza nienawiści.
20. Wsiądź do autobusu
W 1995 r. w Waszyngtonie odbył się Marsz Miliona Ludzi, zgromadzenie Czarnych mężczyzn z całej Ameryki w ramach ruchu oddolnego, mającego na celu zwrócenie uwagi polityków i ogółu mediów na kwestie czarnych wyborców. Lee wykorzystuje tę okazję, aby dramatyzować te właśnie kwestie Wsiąść do autobusu Film, składający się głównie z rozmów pomiędzy czołowymi aktorami, którzy przedstawiają odmienne opinie na tematy rasy, męskości, polityki i nie tylko. Film powstał z niewielkiego wysiłku, ale stanowi interesującą kapsułę czasu przedstawiającą bardzo specyficzny moment w czasie w Ameryce lat 90. Jeden tylko dla osób, które ukończyły Lee.
POWIĄZANE: Da 5 Bloods: wszystkie odniesienia i wpływy filmowe w filmie Spike'a Lee
19. Da słodka krew Jezusa
Lee zebrał się na Kickstarterze, aby sfinansować swój półremake eksperymentalnego horroru Ganja i Hess . Oglądanie filmu o czarnych wampirach jest fascynujące, biorąc pod uwagę, jak przytłaczająco biały jest ten gatunek, a cały film ma imponująco koszmarny ton, który skutecznie oddaje duszące doświadczenie braku kontroli nad własnym ciałem. Niestety, nie jest to na tyle przerażające, aby naprawdę zadziałało. Jak na film o wampirach, jest on zaskakująco bezkrwawy. Najlepsze filmy o wampirach wykorzystują tę centralną metaforę do zgłębiania szerszych problemów i... Da Słodka Krew Jezusa czuje się dziwnie pozbawiony tego. Dodatkowe punkty jednak dla złego lokaja Ramiego Malka.
18. Cud u św. Anny
Nakręcenie filmu o II wojnie światowej przez Spike’a Lee wydawało się wówczas świetną decyzją, ale jednak Cud u św. Anny ukazuje reżysera z głębi jego głębi. Oparty na historii grupy czarnych żołnierzy, którzy szukali schronienia w toskańskiej wiosce, film jest przeładowany i przesadny, a przez to sprawia wrażenie dziwnie niepewnego w sposób, który po prostu nie pasuje do talentów Lee. To film, który w jakiś sposób wydaje się jednocześnie za dużo i za mało, i to nie w sposób, w jaki Lee często może wykorzystać siłę emocjonalną i stylistyczną. Cud u św. Anny ma wielkie intencje, ale w tym roku chciałby nakręcić znacznie lepszy film wojenny.
17. Lato Sama
Nikt nigdy nie oskarżyłby Spike'a Lee o próbę kopiowania stylu innego autora, ale Lato Sama jest prawdopodobnie najbliżej zrobienia filmu o Martinie Scorsese, czy to na dobre, czy na złe. Akcja filmu rozgrywa się latem 1977 roku, kiedy Nowy Jork nękały zarówno imponująca awaria prądu, jak i zabójstwa Davida Berkowitza. Film jest świadomie tandetny i surowy w sposób, którego Lee często unika. W jego outsiderskim podejściu do włosko-amerykańskiej dzielnicy brakuje warstw i ciepła charakterystycznych dla jego innych filmów, a czasami graniczy z ofensywą. Z pewnością jest to film, który robi wrażenie, a obsada jest znakomita, zgodnie z oczekiwaniami (John Leguizamo jest szczególnie mocny), ale Lato Sama sprawia wrażenie filmu, w którym nie jesteś do końca pewien, jaki był sens tego wszystkiego.
16. Lato w Red Hook
Lato w Czerwonym Haku widziałem, jak Spike Lee powraca do swoich niskobudżetowych korzeni, wolny od ingerencji dużego studia i wolny od opowiadania dowolnej historii. Ten rodzinny dramat, nakręcony w stylu partyzanckim, często przy użyciu iPadów, ma w sobie dzikość reżysera spuszczanego ze smyczy. Clarke Peters, być może najbardziej znany z Drut , daje fenomenalny występ w roli kaznodziei upadającego kościoła, próbującego utrzymać przy życiu dobre słowo. Jest w tym wspaniała energia Lato w Czerwonym Haku ale jest tak nieporęczny, że nie byłbyś zszokowany, słysząc, że Lee zmyślał na bieżąco. Niekoniecznie jest to coś złego, ale pokazuje, w jaki sposób Lato w Czerwonym Haku zaledwie kilka szkiców scenariusza dzieliło go od bycia czymś naprawdę wyjątkowym.
15. Crooklyn
Jeden z zaledwie dwóch filmów Spike'a Lee z oceną PG-13, Crooklyna to na wpół autobiograficzny portret rodzinny, będący jednym z najcieplejszych dzieł reżysera. Wspierany przez znakomitą obsadę, w skład której wchodzą Zelda Harris, Alfre Woodard i Delroy Lindo, Crooklyna pozwala, aby historia toczyła się spokojnie, pozwalając młodej bohaterce obserwować otaczający ją świat. To łagodniejszy wysiłek Lee, który może okazać się kuszący dla widzów, którzy są mniej skłonni do zwykłego stylu reżysera, ale jego niespójny ton wytrąca go z torów już w trzecim akcie.
14. Chi-Raq
Pierwszy film wyprodukowany przez Amazon Studios, 2015 rok Chi-Raq widzi, jak Lee gwałtownie balansuje pomiędzy ostrą jak brzytwa rozrywką a niezręczną satyrą społeczną. Oparte na Lizystrata , klasyczna komedia grecka z 411 roku p.n.e., Chi-Raq wyobraża sobie burzliwe rozwiązanie problemu przemocy gangów w południowej części Chicago – do czasu zakończenia walk kobiety w tym mieście będą wstrzymywać się od seksu na czas nieokreślony. Lee rzadko był bardziej ambitny, podejmując się greckiej satyry i łącząc ją z muzyką, komedią, satyrą i poziomem gniewu, który jest wyczuwalny w każdej scenie. Jest to niesamowicie przesadzone, ale często trudno za tym nadążyć, ponieważ wydaje się, że nawet Lee nie wie, co chce powiedzieć lub zrobić w tej historii. Ostatni akt jest szczególnie chaotyczny, ale jaki to wszystko jest cudowny bałagan. Po kilku latach spokojniejszych i mniej chwalonych wysiłków, Chi-Raq Miałem wrażenie, że Lee z hukiem ogłaszał swój powrót na czoło.
13. Mo'Lepszy Blues
Jak podążasz Robić co należy ? Kręcisz komediodramat muzyczny z Denzelem Washingtonem. Pisali wówczas krytycy Mo'Lepszy Blues to niewielki wysiłek, co stanowi klasyczny przykład filmowca usiłującego przezwyciężyć ogromną presję związaną z przełomowym filmem. Jest to wysiłek cichszy i mniej pilny niż Robić co należy , ale jak mogłoby być cokolwiek innego? Zamiast, Mo'Lepszy Blues to bardziej skupione studium charakteru cudownego dziecka, którego wartość sukcesu przede wszystkim staje się jego upadkiem. Przedstawienie sceny jazzowej Nowego Jorku końca lat 60. jest równie żywe i eklektyczne, jak wszystko, co stworzył Lee.
12. Zegarowcy
Pierwotnie miał to być film Martina Scorsese, ale przejął go Spike Lee Zegarowcy kiedy zrezygnował na korzyść Kasyno , pozostawiając Lee ponowne napisanie scenariusza według własnych upodobań. Na podstawie powieści Richarda Price’a, Zegarowcy to odpowiednio nastrojowy dramat kryminalny opowiadający o drobnym handlarzu narkotyków uwikłanym w śledztwo w sprawie morderstwa, które szybko pogrąża się w chaosie. Jak przystało na plakat filmu inspirowany twórczością Saula Bassa, Zegarowcy to twardy film noir Lee, studium ekosystemu zbrodni i kary, przed którym wielu czarnoskórych mężczyzn staje się coraz bardziej nieuniknione. Napisy początkowe, montaż scen brutalnych morderstw młodych czarnoskórych mężczyzn, to jeden z najbardziej uderzających momentów Lee jako reżysera.
11. Gorączka dżungli
Wielki haczyk z 1991 roku Gorączka dżungli to burzliwy romans pomiędzy żonatym czarnym architektem (Wesley Snipes) i jego białą sekretarką (Annabella Sciorra). Dla Lee są to zazwyczaj prowokacyjne i ambitne rzeczy, a wiele z nich nie zestarzało się dobrze. Tym, co sprawia jednak, że film jest ponadczasowy i pobudzający w swej pilności, jest wątek poboczny skupiający się na postaci Samuela L. Jacksona. Gra starszego brata Snipesa, uzależnionego od cracku, a Jackson rozpala ekran swoją niezachwianą rolą mężczyzny w najgorszym okresie kryzysu. Za swoją rolę zdobył nawet nagrodę dla najlepszego aktora drugoplanowego na Festiwalu Filmowym w Cannes – nagrodę, którą jury rzadko przyznaje.
10. On ma grę
Kolejna współpraca z Denzelem Washingtonem, lata 98 Dostał grę przedstawia aktora w roli więźnia odbywającego karę dożywocia za zabicie żony. Gubernator stanu zwalnia go na tydzień ze zwolnienia warunkowego i obiecuje obniżony wyrok, jeśli uda mu się przekonać syna, jednego z czołowych zawodników koszykówki w kraju, do gry w jego macierzystej uczelni. Dostał grę zostaje okrzyknięty najlepszym filmem Lee od tamtej pory Malcolm x i z pewnością zasługuje na większe uznanie, niż często otrzymuje się w retrospektywach kariery reżysera. Oprócz trudnego, ale szczerego portretu głęboko skomplikowanej relacji ojciec-syn, film oferuje ostry obraz siły samego sportu, zarówno jako osobistej obsesji, jak i obsesji jednoczącej naród.
9. Oszołomiony
Spike Lee lubił być filmowcem, który powoduje podziały, ale w jego katalogu nie ma chyba bardziej kontrowersyjnego filmu niż Oszołomiony . Ta satyra, będąca zjadliwym oskarżeniem mediów z końca lat 90. i początku XXI wieku oraz początków reality TV, przedstawia, co by się stało, gdyby stacja zamówiła program o minstrelach, zawierający czarną twarz i wszelkie rasistowskie stereotypy, jakie można sobie wyobrazić, i który odniósł ogólnokrajowy sukces. W zależności od tego, kto zostanie zapytany, Oszołomiony jest albo znakomitą krytyką społeczną, albo dziką, głuchą tyradą. Ale tak naprawdę to pierwsze. Film zmusza białych widzów do skonfrontowania się z tym, jak bardzo są szczęśliwi, że akceptują walkę z czarnoskórością jako formę rozrywki, postrzegając ją jako lepszą od prawdziwej, oraz że szerokie media nigdy nie przestały inwestować w rasizm minstrelsy. Koniec Montage hollywoodzkiej historii czarnej twarzy to jedno z największych osiągnięć Lee.
8. Ona musi to mieć
Nakręcony w czerni i bieli za jedyne 175 000 dolarów w ciągu 12 dni, Ona musi to mieć zasygnalizował przybycie Spike'a Lee hukiem. To niezwykłe, jak wiele z tego, co znamy jako kręcenie filmów Spike'a Lee, jest obecnych w jego debiucie fabularnym, od gramatyki wizualnej po przedstawienie tętniących życiem dzielnic Nowego Jorku. Niektóre elementy polityki seksualnej w filmie nie zestarzały się dobrze i sam Lee wyraził ubolewanie z tego powodu, ale jako kapsuła czasu, miejsca i debiutującego w świecie kina reżysera Ona musi to mieć jest swoją własną bestią wartą świętowania.
7. Szkolne oszołomienie
Zrobione rok wcześniej Postępuj właściwie, szkolne oszołomienie to prawdopodobnie najzabawniejszy film Lee i jeden z jego najbardziej niedocenianych. Komedia muzyczna czerpie inspirację z doświadczeń Lee jako studenta historycznie czarnego uniwersytetu Morehouse i przedstawia szalony świat starć w domach bractwa, koloryzmu, klasizmu, demonstracji politycznych i imprez definiujących życie. Szkolne oszołomienie może być niespójny tonalnie – jest to sygnatura twórczości Lee, na dobre i na złe – ale nawet jako przykład reżysera, który wciąż odnajduje się na nogach, jest to zegarek przykuwający uwagę.
6. BlackKkKlansman
CzarnyKkKlansman został okrzyknięty nie tylko nowym szczytem twórczości Spike'a Lee po premierze, ale także jednym z jego najbardziej mainstreamowych osiągnięć od lat (film zarobił na całym świecie blisko 100 milionów dolarów i ostatecznie zapewnił Lee długo oczekiwaną nominację dla najlepszego reżysera). Z pewnością ma żartobliwy ton komedii z koncepcją czarnego funkcjonariusza policji, który zinfiltrował KKK (historia prawdziwa), a przez cały film jest mnóstwo śmiechu. Dynamika relacji Adama Drivera i Johna Davida Washingtona (który daje znakomitą kreację rodem z gwiazdy) przypomina komedie o kumplach-gliniarzach, które dominowały w latach 80. i 90. Oczywiście to tylko haczyk do prawdziwego uderzenia CzarnyKkKlansman historii, stanowcze potępienie kultury, która po dziś dzień pozwoliła białej supremacji zdominować Amerykę. Film może być najlepszym przykładem siły popkultury w sterowaniu społeczeństwem, jak np CzarnyKkKlansman strzela bezpośrednio do D.W. Griffitha Narodziny narodu , fragment propagandy KKK w całości przyjętej przez Klan, którego nadal uczy się w szkołach filmowych jako przykład pionierskiego kina. CzarnyKkKlansman poprzez śmiech pokazuje, jak działa takie uwodzenie.
5. Wnętrze człowieka
Uwierz lub nie, Wewnątrz Człowieka miał być filmem o Ronie Howardzie, ale kiedy ustąpił ze stanowiska, jego partner-producent Brian Grazer wpadł na genialny pomysł, aby zatrudnić Spike’a Lee, reżysera, który nie mógł bardziej różnić się od oldschoolowego, studyjnego stylu Howarda. Rzadko zdarza się, aby Lee był w zasadzie reżyserem do wynajęcia, ale okazało się, że była to niesamowita decyzja Wewnątrz Człowieka , jeden z najlepszych thrillerów ostatnich 20 lat.
Choć może nie ma wszystkich cech oczekiwanych przez jointa Spike'a Lee, jest w nim wystarczająco dużo dziwactw reżysera, aby zadowolić wszystkich, od ścieżki dźwiękowej Terence'a Blancharda po scenę z gry wideo, która mogłaby pochodzić prosto z filmu. Oszołomiony . Ponadto, Wewnątrz Człowieka to świetna zabawa i tak blisko, jak Lee nakręcił brudny film o napadzie w stylu lat 70. To jest jego Psie popołudnie , filmu, który jest jednym z ulubionych filmów Lee. Lee może nie jest typowym dyrektorem studia, ale kiedy chce, może dotrzymać kroku najlepszym z nich i pokonać ich w ich własnej grze.
4. I 5 krwi
Jak przystało na świetny film Spike’a Lee, Z 5 Krwiami jest odrobinę za długi, sprawia wrażenie, jakby eksplodowało sześć pięter naraz i ma subtelność młota pneumatycznego. To właśnie sprawia, że jest tak cudownie. Z 5 Krwiami przypomina film o starym człowieku Spike’a Lee Irlandczyk zrobił dla Scorsese, palący obraz poczucia braku miejsca i czasu. Tam, gdzie Scorsese kierował się melancholią, Lee sięgał po słuszny gniew, skupiając swoją energię na skrzyżowaniu amerykańskiego fetyszu militarnego i stuleci anty-czarności w kontekście wojny w Wietnamie. Nawet jeśli film oddaje istotę swojej głównej historii, będącej czymś pomiędzy Czas Apokalipsy I Skarb Sierra Madre Lee nigdy nie zdejmuje nogi z gazu.
Podczas Z 5 Krwiami obsada jest znakomita, na szczególną uwagę zasługuje Delroy Lindo ( Dobra Walka ). Jego postać, wspierającego Trumpa weterana Czarnego Wietnamu, cierpiącego na zespół stresu pourazowego i tłumione przez dziesięciolecia emocje, jest jedną z najbardziej fascynujących kreacji Lee, a Lindo ożywia go z takim zapałem i subtelnością. Jeśli odmówiono mu nominacji do Oscara za tę rolę, będzie to jedna z prawdziwych lekceważeń sezonu rozdania nagród 2020. Z 5 Krwiami to już jeden z najlepszych filmów roku i jedno z najważniejszych osiągnięć Lee.
Powiązane: Wyjaśnienie sceny po napisach Da 5 Bloods (i występ Spike'a Lee).
3. 25. godzina
Na podstawie powieści autorstwa Gra o tron Dawid Benioff, 25. godzina znajdował się na wczesnym etapie planowania, kiedy Nowy Jork został zniszczony przez ataki z 11 września. Podczas gdy większość Hollywood zdecydowała się nie brać udziału w tym zmieniającym świat wydarzeniu (wiele filmów po prostu CGI przerobiło Bliźniacze Wieże na podstawie ujęć panoramy bez żadnego wyjaśnienia), Lee nigdy nie był typem filmowca, który by to zrobił. Jako jeden z najwybitniejszych nowojorskich reżyserów, na barkach Spike'a Lee spadł obowiązek pokazania, jak wydarzenia z 11 września wpłynęły na miasto, a on zrobił to z lirycznym i tematycznym zapałem. Uchwycił zamieszanie, złość i daremną wściekłość, które towarzyszą poczuciu zamknięcia i zamętu nie tylko w związku z własnym życiem, ale także życia zmieniającego się świata. Jak to jest czuć się tak przytłoczonym wewnętrznymi i zewnętrznymi konfliktami, że jedyne, co może zrobić, to wyć? Spike Lee wie.
2. Malcolm X
Ten wspaniały, trwający trzy i pół godziny film biograficzny o Malcolmie X był jednym z wieloletnich projektów Lee, którego reżyserią walczył, gdy projekt został początkowo powierzony Normanowi Jewisonowi. Gotowy produkt to produkt o ogromnej skali i ambicjach, bezkompromisowy portret często źle rozumianej postaci historycznej, która nie chce zmiękczać ani powlekać cukrem swoich szorstkich krawędzi. Często, gdy filmy biograficzne decydują się na całe życie bohatera, zostają przytłoczone narracją lub zaczynają iść na skróty na rzecz szybkiej ekspozycji, ale Malcolm x nigdy nie zniża się do takich tanich sztuczek. Sednem tej historii jest porywająca kreacja Denzela Washingtona, uznawana za jednego z największych osiągnięć amerykańskiego kina i jedną z najbardziej skandalicznych lekceważeń Oscara w historii.
1. Postępuj właściwie
Lata 89 Robić co należy będzie filmem, który nie tylko zdefiniuje karierę Spike'a Lee na resztę jego życia, ale także stanie się jednym z największych osiągnięć amerykańskiego kina XX wieku. To niemal zaskakujące, jak żywy i ponadczasowy jest ten zdumiewający dramat. Lee tworzy doskonały fragment życia na ulicach Bed-Stuy podczas pewnego dusznego, gorącego letniego dnia. W miarę upływu godzin i wzrostu upału widzimy, jak wrzące napięcia rasowe w mieście nie mogą powstrzymać się od eksplozji. Każdy aspekt Robić co należy niemal dusi się w odtworzeniu tego nastroju, od palących oczu czerwieni kinematografii, przez monologi przełamujące czwartą ścianę, które stały się legendą kina, po dziki taniec Rosie Perez w napisach początkowych. Do dziś widzowie spierają się o to, czy Mookie ostatecznie postąpił słusznie, a kwestia ta pozostaje przygnębiająco aktualna nawet w 2020 roku. Robić co należy żyje jako przygnębiająco ponadczasowe przypomnienie tego, że im bardziej rzeczy się zmieniają, tym bardziej pozostają takie same.
Dalej: Każdy film Kennetha Branagha w rankingu od najgorszego do najlepszego