Od trudnych czasów po poborcę podatkowego, reżysera Legionu samobójców Davida Ayera, już jako interesującą gamę filmów. Oto jak się układają.
Oto każdy Wczoraj Dawid film w rankingu od najgorszego do najlepszego, w tym Legion samobójców najnowsze wydawnictwo reżysera, Poborca podatkowy . David Ayer pomyślnie rozpoczął karierę w Hollywood. Ponieważ nigdy nie uczęszczał do szkoły filmowej i nie dorastał w tej branży, Ayer napisał swój pierwszy scenariusz w oparciu o swoje doświadczenie jako technik sonaru łodzi podwodnych w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych. U-571 przyciągnął go na tyle uwagi, że dostał więcej głośnych koncertów, w tym był współautorem scenariusza Szybcy i wściekli . Po jego scenariuszach dla Dzień szkolenia I PACNIĘCIE. zyskał najwyższe recenzje, w 2005 roku zajął się reżyserią i od tego czasu nieprzerwanie pracuje.
Prace Ayera są zazwyczaj klasyfikowane ze względu na skupienie się na mieście Los Angeles, do którego Ayer przeprowadził się jako nastolatek i które uważa za kluczową inspirację dla swojej twórczości. Szczególnie interesują go historie o prawie i nieporządku, począwszy od funkcjonariuszy Departamentu Policji Los Angeles po załogi czołgów z II wojny światowej. Są to historie ludzi wykonujących misję podobną do jednej z jego największych inspiracji: Brudna dwunastka (film, do którego remake'u jest dołączony).
POWIĄZANE: Przewodnik po obsadzie „Poborca podatkowy”: skąd znasz aktorów
Spodziewaj się scen zawierających silną przemoc i emocjonalną ponurość. Wielu krytyków uważa twórczość Ayera za przesadzoną nihilizmem i brakiem prawdziwego celu, innych zaś przekonuje jego surowe podejście do znanych historii i niechęć do lukrowania czegokolwiek. Jego ósmy film w roli reżysera jest już dostępny na VOD. Poborca podatkowy , oto jak prezentuje się jego filmografia.
8. Jasne
To nie jest koncepcja Jasny był nie do uratowania. Fikcja fantasy opiera się na alegorii i wykorzystaniu elementów spekulatywnych do badania rzeczywistych problemów społeczno-politycznych. Nierzadko można spotkać fikcyjne stworzenia i zwierzęta zastępujące kwestie sprawiedliwości rasowej i etnicznej. Jasny popełnił jednak każdy możliwy błąd, ożywiając swoją opowieść. Na podstawie scenariusza niesławnego już Maxa Landisa, który zapowiedział, że film będzie jego Władca Pierścieni , Jasny próbuje połączyć brudny dramat o kumplach-policjantach z walczącymi frakcjami z śródmieścia Los Angeles, tyle że tym razem są orki, elfy i czasami smoki.
Widok orków ubranych w barwy gangów i używających AAVE, dlatego też koduje się je wyraźnie jako Black i Latinx, jest, delikatnie mówiąc, niezręcznym przeżyciem. Film nie rozumie warstw ani implikacji swojego słabo przemyślanego alegorycznego podejścia, a narracja jest tak nieuporządkowana, że nie pomaga. Słyszę, co mówi Will Smith Życie wróżek nie ma dziś znaczenia może być naprawdę najgorszym punktem w karierze ukochanego aktora. Jedynym blaskiem jest Joel Edgerton, któremu udaje się wprowadzić patos na ekran, nawet gdy jest zawalony warstwami protez orków.
7. Sala samobójców
Chaos 2016 roku Legion samobójców jest teraz tematem hollywoodzkich ostrzegawczych opowieści. To narracja tak starannie wybrana, sparodiowana i godna pożałowania, że w tym momencie trudno nie poczuć choć trochę sympatii do samego Ayera. Wady filmu są liczne i oczywiste: niespójny ton; pogmatwana fabuła oscylująca między śmiesznością a niezrozumiałością; estetyka Grimdark koliduje z pospieszną neonową nakładką dodaną w powtórkach; powtórki Legion samobójców są oczywiste na pierwszy rzut oka i wydają się być niezręcznie wepchnięte w narrację; wszystko, co Jared Leto robi, gdy Joker podnosi brwi i parska śmiechem.
Powiązane: Czy wersja reżyserska Legionu samobójców może zastąpić Jokera Jareda Leto?
Oczywiście niezależnie od tego, co myślisz o twórczości Ayera, warto pamiętać, że nigdy nie udało mu się w pełni zrealizować swojej wizji Legion samobójców pomiędzy krótkim sześciotygodniowym okresem, jaki otrzymał na napisanie scenariusza, do licznych poprawek wymaganych przez studio. Mimo to w filmie pojawia się jego nazwisko i pozostaje pytanie, czy uroczysta złośliwość Ayera była kiedykolwiek odpowiednia do takiej historii. Nadal nawoływane są do nakręcenia wersji filmu Ayera.
6. Celnik
Po wysokobudżetowych i szeroko nagłośnionych wysiłkach Legion samobójców I Jasny , Ayer postanowił wrócić do podstaw Poborca podatkowy , filmu, który ma więcej wspólnego z jego wcześniejszymi wysiłkami niż z franczyzą. Shia LaBeouf ponownie spotyka się z Ayerem w kolejnym brutalnym dramacie rozgrywającym się w Los Angeles, opowiadającym o parze „poborców podatkowych”, którzy pracują dla lokalnego przestępcy i zbierają jego pieniądze z całego miasta. Jak przystało na film Davida Ayera, jest on makabryczny, brutalny i mocno wypaczony w kierunku bardziej nihilistycznego tonu. Jest także boleśnie banalny i pochodną dziesiątek innych filmów, które stąpały po tym znajomym terytorium. Ta nuta podłości mogłaby zadziałać, biorąc pod uwagę ponurą fabułę, ale wszystko jest tak nudne. Nie pomaga to, że film charakteryzuje się poważnie wątpliwym przedstawieniem Latynosów, dialogu i kultury, za co Ayer był już wielokrotnie wzywany. Najciekawszy aspekt filmu – ogromny tatuaż na klatce piersiowej, który LeBeouf zrobił na potrzeby filmu – prawie nie pojawia się na ekranie.
5. Sabotaż
Wydany w tym samym roku co Furia , Sabotaż czerpie swój wpływ z dość nieoczekiwanego źródła: powieści Agathy Christie A potem nie było żadnych . W jednej ze swoich najmocniejszych ról po powrocie do aktorstwa po gubernatorstwie Arnolda Schwarzeneggera gra przywódcę specjalnej grupy zadaniowej DEA, której zadaniem jest rozprawienie się ze śmiercionośnym kartelem narkotykowym w jednej z ich kryjówek. Praca wydaje się iść dobrze, dopóki jeden po drugim członkowie zespołu nie zostaną wymordowani w krwawy sposób i wszyscy staną się podejrzanymi. Tajemnicze aspekty filmu działają bardziej niż typowe krwawe elementy akcji, ale ten pierwszy jest znacznie mniej obecny, niż na to zasługuje. Zamiast tego jest to kolejna ponura rzeź, dziwnie pozbawiona celu.
4. Królowie ulicy
królowie ulicy zaczęło się od projektu scenariusza napisanego przez legendarnego autora kryminałów Jamesa Ellroya, a reżyserami byli tak uznani jak Spike Lee i Oliver Stone, którzy podobno reżyserowali (ten ostatni zaprzeczył), zanim władzę przejął Ayer. Łatwo zrozumieć dlaczego królowie ulicy przyciągnąłby uwagę Ayera na tak wczesnym etapie jego kariery, ale mniej w przypadku Lee, biorąc pod uwagę, że efektem końcowym jest raczej niezapomniany thriller akcji, w którym dominuje silna obsada, w skład której wchodzą Keanu Reeves, Hugh Laurie, Naomie Harris i Common . Choć ciekawie jest obejrzeć film o Departamencie Policji Los Angeles, który nie chce deifikować ani wybielać często ignorowanej korupcji amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, ta historia nie sięga wystarczająco daleko.
Powiązane: Czy Legion samobójców Davida Ayera otrzyma wersję reżyserską?
3. Ciężkie czasy
Debiut reżyserski Ayera Ciężkie czasy Podążył znajomym terytorium swoich scenariuszy, przedstawiając kolejną osadzoną w Los Angeles opowieść o weteranie po traumie, który chce postąpić właściwie, ale wpada w spiralę przemocy i korupcji. Ayer miał wielkie szczęście, że w roli głównej zagrał nienagannego Christiana Bale’a, a aktor, jak można się było spodziewać, wcieli się w rolę mężczyzny tak złamanego traumą, że nie może uciec przed fatalnymi okolicznościami. Freddy Rodriguez i Eva Longoria również są świetni i pomagają podnieść materiał na emocjonalne szczyty, gdy narracja staje się nieco zbyt głupia. Jednak jego kulminacja następuje z prawdziwą siłą.
2. Wściekłość
Ayer zawsze lubił filmy o szarych moralnie mężczyznach na misji, im ciemniejszy, tym lepiej. Z Furia , był najbliżej uchwycenia tej atmosfery w swoim ultrabrutalnym hołdzie Brudna dwunastka . Brad Pitt może być nazwiskiem nad tytułem, a Shia LeBeouf to ten, który przyciągnął całą uwagę prasy dzięki swojej taktyce Metody, ale Furia należy do Logana Lermana, który rzuca się w oczy jako niedoświadczony nowicjusz w czołgu, który powoli traci niewinność i potencjalnie rozum. To opowieść o nihilizmie i pokręconym rodzaju braterstwa, które tworzy się w obliczu nieustannej przemocy, a Ayer z pewnością nie skąpił krwi w przypadku Fury'ego. Jeśli chodzi o dosłowny brud, Furia może być jednym z bardziej uderzających filmów wojennych, który w pełni oddaje plamę, dosłowną i metalową, takiego konfliktu.
1. Koniec warty
To mógł być jego trzeci film w roli reżysera, ale z 2012 roku Koniec Warty przybył z siłą i wściekłością, które sygnalizowały przybycie filmowca do obejrzenia. Jake Gyllenhaal i Michael Peña to wspaniały duet, będący dwójką bliskich przyjaciół i partnerów LAPD, których codzienna praca w policji i życie poza służbą splatają się ze sobą w często niebezpieczny sposób. Mimo że film zawiera aż nadto klisz filmowych o policjantach, jest w nim pewna świeżość Koniec Warty , szorstki realizm, który łączy się z czymś bardziej szczerym niż kolejny dramat o kumplach o gliniarzach. Chemia Peñy i Gyllenhaala to coś, o czym większość filmowców może tylko marzyć, wnosząc ciepło i zażyłość nie tylko do ich brutalnych konfrontacji, ale także do spokojniejszych i zabawnych chwil w gronie przyjaciół. To prawdziwy szczyt dla Gyllenhaala, aktora, który nieustannie wyznacza sobie nowe standardy jako aktor, i filmu, któremu Ayer będzie żył przez resztę swojej kariery.
NASTĘPNY:Wyjaśnienie zakończenia „Poborca podatkowy”: co naprawdę oznacza zwrot czarodzieja