Rachel Winter spędziła dziesięciolecia na wytyczaniu własnej ścieżki w Hollywood. Dziś znana jest z produkcji uznanych przez krytyków filmów, m.in Klub kupujących w Dallas , ale jej kariera w branży filmowej sięga stażu jako asystent produkcji przy filmach niskobudżetowych. Jak każda ciężko pracująca marzycielka, trzymała się tego i powoli zyskiwała na znaczeniu, wykorzystując każdą nadarzającą się okazję, by rozwijać swoją karierę i budować sobie markę.
Przestrzeń pomiędzy to pełnometrażowy debiut reżyserski Wintera. Przypowieść o szacunku dla poprzedniego pokolenia, które wciąż ma wiele do zaoferowania, i hołd złożony niektórym z największych umysłów rock and rolla w historii, Przestrzeń pomiędzy to ostatni scenariusz Willa Aldisa, który zmarł w 2019 roku i współpracował z Winterem przy wielu filmach w przeszłości. Film opowiada o młodym niedoszłym człowieku z branży A&R (Jackson White), który tworzy nieprawdopodobną więź z gwiazdą rock and rolla w średnim wieku (Kelsey Grammer), co skutkuje doświadczeniem wchodzenia w dorosłość dla obu mężczyzn.
Powiązany: Reżyser Robert Lorenz Wywiad: The Marksman
Podczas promowania wydania Przestrzeń pomiędzy , Rachel Winter rozmawiała z TVMaplehorst o swojej pracy nad filmem i karierze w Hollywood. Opowiada o swojej roli producenta i o tym, jak stanąć na wysokości zadania, by wyreżyserować swój pierwszy film fabularny. Mówi o zdobyciu Kelseya Grammera (najlepiej znanego z pracy nad Dzięki I Frasiera ) do zagrania w filmie i zastanawia się nad swoją współpracą z nieżyjącym już Willem Aldisem, który jest pewien, że znajdzie sposób, by nawiedzać ją zza grobu. Dzieli się także kilkoma hollywoodzkimi historiami, w tym o tym, jak skończyła pracować nad kultowymi filmami z lat 90., takimi jak Hongkong '97 I Uścisk wampira .
Przestrzeń pomiędzy jest już dostępny na VOD i Digital.
Wczoraj obejrzałem film, a dzisiaj rozmawiałem z Kelsey i jestem bardzo podekscytowany, że mogę z wami porozmawiać o Przestrzeni pomiędzy. Kocham to.
To mnie tak uszczęśliwia! Choć raz chciałbym, żeby to była rozmowa na Zoomie, żebyś mógł zobaczyć uśmiech na mojej twarzy! (Śmiech)
Następnym razem.
Poważnie, bardzo się cieszę, że to słyszę, bardzo mnie to cieszy.
Nigdy wcześniej nie widziałam Kelsey w takim stanie. A ja sam jestem takim rockandrollowcem, a Mickey jest jak list miłosny do wszystkich facetów z lat 60., czy właściwie każdego rockmana z każdej epoki, który zostaje porzucony, gdy wiatr zaczyna wiać w innym kierunku. to nie w porządku! I to jest takie świetne przedstawienie tego.
Will Aldis, który napisał scenariusz, pochodzi z tamtej epoki. Myślę, że wykonał świetną robotę, rejestrując swoją wersję tamtych czasów. Ta zdrada. Myślę, że miał własne doświadczenia, może w branży filmowej, i naprawdę związane z tym zapomnianym uczuciem, kiedy zmieniają się cykle koniunkturalne w branży rozrywkowej. Wykonał świetną robotę ze scenariuszem. To oczywiście sprawia, że filmowanie jest o wiele łatwiejsze, kiedy masz tak świetny plan, który sięga tak głęboko w te rzeczy.
I zawsze jest ta klasyczna linia, że sztuka nie jest doceniana, dopóki artysta nie odejdzie, aw tym przypadku musi to być słodko-gorzkie, odkąd Will zmarł. Kelsey powiedział mi, że musi odwiedzić plan.
Tak.
Czy przyczynił się do tego po rozpoczęciu zdjęć?
Niestety, Will był wtedy naprawdę chory. Jego wizyta na planie była bardziej dla niego i jego rodziny i, jak sądzę, dla mnie. Miałem tak długi związek z Willem. Zrobiłem dwa inne jego filmy jako producent przed The Space Between. To było dla mnie naprawdę znaczące, że był tam, aby spotkać się z niektórymi aktorami i po prostu mieć to doświadczenie. Dzięki Bogu mógł zobaczyć ten film przed śmiercią.
Dobra, więc film był gotowy i on mógł go zobaczyć... Czy była na tobie ogromna presja? Martwiłeś się nie o to, żeby rozświetlić czy coś, ale o to, że będzie cię prześladował?
Och, Will będzie mnie prześladował bez względu na wszystko! (śmiech) Nawiedzał mnie, kiedy żył. Był kimś w rodzaju kolejnego ojca, którego nigdy nie chciałam. Mieliśmy skomplikowane relacje jako przyjaciele i artyści. Był bardzo trudny! Był szaleńcem! Ale był najlepszym typem szaleńca i był bardzo kreatywny. Mój mąż to Terry Winter (Rodzina Soprano, Boardwalk Empire). Kiedy się poznaliśmy, powiedział do mnie: „Nad czym jeszcze pracujesz?”. I powiedziałem: „Och, mam ten scenariusz od faceta o imieniu Will Aldis”, więc Terry, będąc pisarzem, przeczytał jeden ze scenariuszy Willa, a on powiedział do mnie: „Powiedz temu facetowi, że powiedziałem pieprzyć * Ty!' Myślę, że to największy komplement, jaki jeden pisarz może przekazać innemu pisarzowi. I to był początek ich związku, który był naprawdę słodki. Will miał naprawdę wyjątkowy głos jako pisarz. Jestem po prostu bardzo szczęśliwa, że film wyszedł dobrze, a Kelsey tak bardzo go kocha. A słysząc, że ludziom się to podoba, myślę, że głębia tego ma wiele wspólnego z moim związkiem z Willem.
Czy zawsze miał to być Kelsey? Kiedy masz takie wielkie nazwisko, czy zabierasz go na pokład i mówisz: „to jest ten film, to jest ta postać”, a on patrzy ci w oczy i mówi: „Nie… TO jest postać”, czy też jestem głupi?
Współpraca między mną a Kelsey była natychmiastowa. W chwili, gdy się poznaliśmy, byłem... Pamiętam, spotkaliśmy się na obiedzie i spotkaliśmy się po raz pierwszy. Widziałem dosłownie każdy odcinek Cheers, więc byłem już trochę oszołomiony. Na przykład: „Jasna cholera, tu Kelsey Grammer!” Moje kolano podskakiwało przez cały lunch, ponieważ po około dwóch minutach ogarnęło mnie uczucie: „To jest ten facet”. Naprawdę zapomniałem o całej strategii czegoś takiego, mówiącego: „Och, jak wspaniale, odnosząc taki niesamowity, cudowny sukces z transformacją Matthew McConaugheya w Dallas Buyer's Club…” Nawet nie przyszło mi to do głowy, siedząc z Kelseyem, że będzie to dla niego przełomowa rola. Ludzie nie widzieli go takim. Było w nim coś, z czym natychmiast się skojarzyłem. Jest osobą emocjonalną. Emocje Kelseya są tuż pod powierzchnią, a on ma wrażliwość i prawdziwe doświadczenie życiowe. Jest taka głęboka i szeroka. Połączył się z rolą i zaczął o niej mówić. Legalnie, po dwóch minutach moje kolano podskakiwało, ponieważ myślałem: „Nie mogę się doczekać, aby się stąd wydostać, zadzwonić do moich partnerów produkcyjnych i powiedzieć im:„ Skończyliśmy ”. To jest to.' Jakkolwiek głupio by to nie brzmiało, powitał mnie!
Od dawna jesteś producentem. Co sprawiło, że zdecydowałeś, lub czy zdecydowałeś za siebie, że będziesz rządził tym filmem jako reżyser?
Oczywiście moją pierwszą pracą była praca jako producent. Miałem tyle szczęścia i to była świetna jazda i nadal jadę. Wciąż mam te projekty, które kocham i którym jestem całkowicie oddany jako producent. Myślę, że to wraca do Willa. Wraca do Steve'a Samuelsa, Milana Popelki i Michaela Roiffa, producentów. Moi wspólnicy w zbrodni. Od tak dawna staraliśmy się o nakręcenie filmu. Mieliśmy niesamowity talent, niesamowity talent reżyserski, który miał świetne pomysły, ale chodzi o to, że ludzie muszą zarabiać na życie! Tylko producenci są na tyle głupi, by iść w kółko i próbować ponieść porażkę, ponieść porażkę, próbując nakręcić film. Ale jeśli chodzi o reżyserów, nie byliśmy w stanie połączyć się z tą jedną osobą, która była w stanie wytrzymać z nami przez 15 pieprzonych lat, co całkowicie rozumiem. Miałem tak wiele nocy, kiedy po prostu oglądałem film w mojej głowie. Kiedy kochasz scenariusz, żyje on w tobie. Więc mogłem to zobaczyć! Ciągle to widziałem. I po prostu obudziłem się w środku nocy i powiedziałem do Terry'ego: „Cóż, kurwa. Mam wyreżyserować ten film. I zachęcił mnie do pójścia o krok dalej. Rozmawiałem z Milanem i Michaelem, a potem przedstawiłem ten pomysł Steve'owi Samuelsowi, który go pobłogosławił. Nie wiem, po prostu wydawało mi się, że w tamtym momencie tak dobrze znałem scenariusz. i mogłem to po prostu zobaczyć. Wiedziałem, że nie spieprzę tego do końca. Fakt, że wyszedł jako film, z którego jestem dumny, jest naprawdę wisienką na torcie.
Myślę, że masz trajektorię, o której marzą dzieciaki z przedmieść. Pomysł: „Będę PA, a potem zacznę produkować, a potem wyreżyseruję, zbuduję to wszystko od zera”, to amerykański sen!
(Śmiech)
Patrzę teraz na twoje IMDB i jest tam napisane, że byłeś asystentem produkcji w Hongkongu '97, o czym nie wiem, czy wiesz, ale stało się niesławne na scenie gier wideo, ponieważ był tam nielicencjonowany pół- adaptacja tego filmu, który stał się wielkim internetowym memem.
Trzymaj się kapelusza, Zak... Nie mam 'trajektorii snu'. Jestem uosobieniem „potykania się i upadania w jednym kroku, a potem w drugim”. Ale ze względu na czas, w którym dorastałem w tym biznesie, myślę, że to miało coś z tym wspólnego. Myślę, że ma to wpływ na różne trajektorie, które dana osoba może obrać. W każdym razie, miałem wcześniej skończyć studia i nie wiedziałem, co robić, więc poszedłem do kierownika wydziału filmowego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara i powiedziałem: „Mam możliwość odbycia stażu w L.A. Dasz mi cztery jednostki i ocenę? Powiedział: „Jasne, po prostu podaj mi nazwę i numer producenta”. Pojechałem więc do domu na rowerze, zadzwoniłem do mamy i zapytałem: „Czy znamy kogoś z branży filmowej?”. A ona na to: „Tak, wiemy, że to a to, ale on zajmuje się pornografią”.
Wspaniały.
Powiedziałem: „Nie obchodzi mnie to, daj mi jego numer!” Skończyło się na tym, że dostałem staż w tej firmie zajmującej się pornografią soft-core w Valley, oczywiście, bo gdzie indziej dostaniesz staż w firmie porno? I tak zacząłem, zajmując się „programowaniem” miękkich skryptów porno! Potem przez kilka lat zajmowałem się fizyczną produkcją niektórych z tych filmów. A potem, powoli, ale pewnie, skończyło się na poziomie Hong Kongu '97. To wprowadziło „seksowną akcję”. Zdecydowanie miałem wspaniałe doświadczenie. Myślę, że to bardzo wyjątkowe. Chyba już nie robią filmów w ten sposób. Wiesz, kiedy jedziesz na plan w Hong Kongu i kręcisz trzy filmy na raz, do tego stopnia, że nie wiesz, który scenariusz zabrać.
To był złoty wiek!
To było. To była moja wersja złotego wieku z lat 90. To był dla mnie naprawdę wyjątkowy czas. Doceniałem każdą minutę tego. Kto wie, jak w dzisiejszych czasach dostać się z punktu A do punktu B? Miałem swoją ścieżkę i było naprawdę świetnie.
Myślisz, że Alyssa Milano uderza ludzi, którzy mówią, że ją kochali w Embrace of the Vampire?
Alyssa Milano jest genialna.
Kocham ją.
Jest niesamowitą kobietą biznesu, zna swoją markę i w głębi serca jest dobroczyńcą… Nie sądzę, żeby kogoś uderzyła! Ale myślę, że ma niesamowite poczucie humoru. Ktoś z ekipy nadał temu filmowi przydomek „Gorące lesbijki na skale”. (śmiech) Pracowałem nad tym filmem i nadal nie wiem dokładnie, dlaczego tak go nazwali.
Cóż, możesz albo się zdenerwować i wpaść w furię, albo po prostu to mieć. Hej, wszyscy musimy gdzieś zacząć. To znaczy, nie będę pytał Stallone o Przyjęcie u Kitty i Studa, to duży facet, prawdopodobnie mógłby mnie pobić. Nie chcę tej szansy!
Jestem z tobą! Kiedy moja najlepsza przyjaciółka miała dziesięć lat, miała operację na otwartym sercu w Cedars-Sinai, jego syn poszedł, bo potrzebował szwów czy coś. Pielęgniarki przyprowadziły go do mojej dziesięcioletniej najlepszej przyjaciółki, a on podpisał dla niej plakat Rocky III i nie mógł być bardziej uroczy. To tylko informacja dla Stallone.
To jest wspaniałe. Też go kocham. Właśnie rozbijałem kotlety. Dobra, mam do ciebie jeszcze jedno pytanie. Co dalej na liście, w przygotowaniu, za horyzontem. Wiem, że Lizzie McGuire wiązała duże nadzieje, ale może nie możesz nic powiedzieć na ten temat...
Niestety, Lizzie McGuire poszła w bok. Nienawidzę być zwiastunem złych wiadomości w tej sprawie. Ale wiesz co, myślę, że to kiedyś wróci. Pracuję nad filmem LeBrona Jamesa, więc współpracowałem z Spring Hill, firmą LeBrona, aby opowiedzieć historię jego życia, dorastania w Akron w stanie Ohio, w wieku od 11 do 18 lat, on i jego najlepsi przyjaciele . To bardzo Stand By Me. To najbardziej niesamowita historia związana ze sportem w historii. Jestem tym bardzo podekscytowany, robimy to z Universalem i mamy nadzieję rozpocząć zdjęcia tej jesieni. Jest kilka rzeczy, które robię z mężem, a także kilka rzeczy, nad którymi nie mogę się doczekać pracy jako reżyser. Jeden to pilot, a drugi to film. Więc trzymajcie za mnie kciuki!
Mam nadzieję, że kiedy nadejdzie czas, będę mógł z tobą o tym porozmawiać!
Ja też mam taką nadzieję, to było bardzo zabawne. Dziękuję za miłe słowa o filmie.
Następny: Wywiad z Kelsey Grammer: Przestrzeń pomiędzy
Przestrzeń pomiędzy jest już dostępny na VOD i Digital.