Batgirl Cassandry Cain przez większą część swojego życia nie mówiła werbalnie, ale nowa historia z okazji Miesiąca Dziedzictwa AAPI przedstawia ją na nowo w odświeżająco słodki sposób.
Uwaga: przed nami spoilery do „Sounds” z DC Festival of Heroes: The Asian Superhero Celebration #1 autorstwa Mariko Tamaki, Marcusa To, Sebastiana Chenga i Janice Chiang.
Rodzina Bat z DC Comics ma sporo tragicznych historii, podobnie jak Cassandra Cain Dziewczyna nietoperz nie jest wyjątkiem. Cassandra, córka mistrzyni sztuk walki Lady Shivy i zabójcy Davida Caina, miała trudny start w życie, gdy ojciec zabronił jej uczyć się komunikacji werbalnej. Zamiast tego nauczono Cassandrę wyrażać siebie poprzez walkę fizyczną i rozpoznawać kolejne kroki przeciwnika w walce, czytając jego mowę ciała. Później przyjęta przez Bruce'a Wayne'a, Cassandra przyjęła płaszcz Batgirl, zanim przyjęła osobowość Orphan.
Patrząc w kontekście inni członkowie rodziny nietoperzy , Historia pochodzenia Cassandry nie jest odosobniona w swej skrajności. Jednak patrząc na to w kontekście DC Comics jako całości, monotonia tego komiksu budzi obawy dotyczące sposobu, w jaki pisane są azjatyckie postacie kobiece. Podobnie jak w przypadku Katany, większość mitów Cassandry jako postaci jest kształtowana przez przemoc i tragedię, stając się definiującym aspektem jej postaci. Biorąc także pod uwagę panujący w mediach gatunkowych trop „cichej Azjatki”, niewerbalny element charakteru Cassandry może szybko skierować się na problematyczne terytorium. Zamiast zostać wkomponowana w strukturę Cassandry jako postaci, jej ograniczona mowa werbalna została przedstawiona jako przeszkoda, a nie rzeczywistość.
Powiązane: Legion samobójców: Karen Fukuhara o roli azjatyckiego superbohatera
Jednakże DC rzuciło nowe światło na Cassandrę w historii zatytułowanej „Dźwięki”. Festiwal Bohaterów DC: Święto azjatyckich superbohaterów #1 (napisane przez Mariko Tamaki, rysunki: Marcus To, kolory: Sebastian Cheng, listy: Janice Chiang). W tej historii Cassandra ratuje naukowca w Gotham City i odwracając uroczy scenariusz spotkania, zakochuje się w nim. Tamaki przekształca wyzwania Cassandry za pomocą mowy, tak aby była to jeden element jej charakteru i człowieczeństwa, a nie cecha definiująca. Co więcej, doświadczenia Cassandry z mową nie są postrzegane jako przeszkoda, ale stanowią dodatkową warstwę jej doświadczeń jako młodej kobiety i superbohatera.
W „Dźwiękach” Tamaki włącza obawy Cassandry związane z jej przemówieniem w szersze ramy komedii romantycznej, która jako gatunek często przedstawia obawy związane z komunikacją. Pomaga to Cassandrze pokonać utożsamienie się z przemocą, a ponieważ martwi się, że powie właściwe słowa we właściwym czasie, historia zmierza w stronę jej charakterystyki, która będzie uderzająco wiarygodna. Robiąc to, Cassandra Cain jawi się jako fascynująca postać wykraczająca poza schematy arena przemocy i niepokoju że w przeszłości była prezentowana niemal wyłącznie wewnątrz.
Pisarka Mariko Tamaki pokazuje Cassandrze inne oblicze.
Jednym z najlepszych aspektów tej wersji Cassandry Cain jest to, że jej mowa nie wpływa w szczególny sposób na jej życie. Oznacza to, że nie jest to dla niej doświadczenie stagnacji. Historia rozpoczyna się, gdy Cassandra jest w swoim pokoju i samodzielnie ćwiczy mówienie. I chociaż przyznaje, że mowa wciąż stanowi dla niej wyzwanie, scena ta nie jest przesiąknięta a poczucie zagłady lub udręki . Zamiast tego jest to neutralne przedstawienie umiejętności, w której Cassandra stara się doskonalić, tak jak można to pokazać nastolatkowi uczącemu się prowadzić samochód. To skutecznie normalizuje ten aspekt doświadczenia Cassandry jako postaci, bez rzucania na to emocjonalnej osłony, która miałaby kierować opiniami czytelników. Przedstawiając Cassandrę w tych kategoriach, zespół kreatywny tej historii wprowadza czytelników w zwyczajną rzeczywistość, której doświadcza Cassandra, wypełniając lukę między nimi tam, gdzie nie ma tego w innych historiach.
Powiązane: Batgirl musi zabić smoka z miłości (tak, naprawdę)
W dalszej części numeru Cassandra rzeczywiście walczy z wrogami charakterystyczne poczucie zaciekłości , pozostawiając miejsce na świętowanie jej umiejętności superbohatera. To strona jej postaci, do której fani są przyzwyczajeni, a Tamaki wykorzystuje ich oczekiwania, natychmiast przenosząc historię na terytorium komedii romantycznej. W ten sposób ta historia udowadnia, że Cassandra może zabłysnąć jako postać w wielu gatunkach. Jej skomplikowana relacja z mową jest zatem punktem wyjścia do dalszych poszukiwań, a nie czynnikiem determinującym historię jej publikacji.
Pochodzenie Cassandry nie determinuje jej przyszłości.
Cassandra miała trudny start w życie, ale działania jej rodziców nie powinny ograniczać jej możliwości jako bohaterki. Nikt więcej niż Cassandra zdaje sobie sprawę, jak trudne było jej życie , ale w historii Tamaki jasne jest, że postrzega siebie jako coś więcej niż tylko swoją mroczną przeszłość. Oznacza to, że „Dźwięki” poszerzają psychologię Cassandry jako postaci, pokazując, że nie tylko odczuwa ona niepokój związany z zakochaniem, ale ma całe życie emocjonalne oddzielone od swojej przeszłości. W tym sensie satysfakcjonujące jest obserwowanie, jak jej postać wykracza poza własne cierpienie.
Powiązane: Wywiad z Mariko Carpenter na temat Amerykanów pochodzenia azjatyckiego w branży rozrywkowej
Podobnie jedyne zdanie, które Cassandra wypowiada w tej historii, to małe zwycięstwo o ogromnym wpływie. Odpowiadając „Nie ma za co” swojej sympatii po wręczeniu mu słomki z herbatą bąbelkową, Cassandra pewnie odchodzi, dumna z siebie. Biorąc pod uwagę ilość walk w której występowała zarówno jako Batgirl, jak i Sierota, widok Cassandry wygrywającej bitwę na osobistym froncie ma emocjonalną moc, niezależnie od tego, jak mała jest. To zmienia sposób, w jaki czytelnicy rozumieją jej postać, i stanowi mocny argument za napisaniem większej liczby historii dotyczących życia wewnętrznego Cassandry.
Cassandra Cain jako postać niesie ze sobą duży bagaż, ale nie musi to ograniczać rodzaju historii, w których się pojawia. Jak pokazuje „Dźwięki”, Unikalne tło Cassandry może przynieść zaskakujące zwroty akcji jej postaci. Biorąc pod uwagę, jak plastyczne są postacie w komiksach, w przyszłości Cassandra ma wiele okazji do dalszego poszerzania wyobrażeń fanów na temat tego, kim jest.
Przeszłość Cassandry, związana z jej niewerbalnością, stanowi kluczową część tego, kim jest jako superbohaterka, ale sposób, w jaki ją przedstawiono, jest ważny, aby odwrócić uwagę od tropy powszechnie stosowane wobec Azjatów . Ta historia pokazuje, jak można zrównoważyć skromne przemówienie Cassandry z jej bogatym życiem wewnętrznym, tworząc narrację, która jest wyjątkowo słodka, biorąc pod uwagę trudne warunki, w jakich dorastała. Ostatecznie Cassandra Cain jako postać Dziewczyna nietoperz zasługuje na własną historię, w której doświadcza czegoś więcej niż tylko bólu i udręki, a „Dźwięki” stanowią krok we właściwym kierunku.
Dalej: Shang-Chi Marvela może pokonać Spider-Mana