Latem 2019 roku Quentin Tarantino wypuścił swój dziewiąty i, jeśli będzie trzymał się długo trzymanych planów emerytalnych, przedostatni film, Pewnego razu w Hollywood . Charakterystyczny styl reżysera jest obecny w skąpanym w słońcu arcydziele z lat 60., ale różni się także od jego poprzednich dzieł na wiele godnych uwagi sposobów.
POWIĄZANE: Dawno, dawno temu w Hollywood: 5 klasycznych postaci Tarantino (i 5 klasycznych momentów Tarantino)
To zawsze odświeżające — choć niestety rzadkie — widzieć wizjonerskiego reżysera, takiego jak Tarantino, z tak specyficznym stylem, wychodzącego poza swoją strefę komfortu i kręcącego film, jakiego fani nigdy by się nie spodziewali, i który faktycznie udaje mu się to spektakularnie. Pewnego razu w Hollywood odważnie złamał schemat Tarantino.
Bez określonego gatunku
Od czasu jego przełomowego thrillera kryminalnego Rezerwowe Psy , Tarantino dość sztywno trzymał się gatunków. Nakręcił trzy filmy kryminalne, dwa westerny (jeden spaghetti, jeden rewizjonistyczny kryminał), jeden dwuczęściowy epos o sztukach walki, jeden samochód-sploitacja spotyka się z slasherem i epos o II wojnie światowej. Ale jako film spotkań z elementami komedii i dramatu, który pozwala spojrzeć za kurtynę przemysłu filmowego, Pewnego razu w Hollywood wymyka się klasyfikacji gatunkowej. Jego wizualna estetyka pochodzi z lat 60., w przeciwieństwie do poprzednich dzieł filmowych.
Ale Tarantino wykorzystał Pewnego razu w Hollywood Brak gatunku do grania w kilku piaskownicach różnych gatunków. Akcja Ricka i Cliffa przypomina pełnometrażową komedię, podczas gdy sekwencja Spahn Ranch przypomina horror.
Samoświadomość
Po ośmiu niezwykle popularnych filmach widzowie wiedzą, czego mogą się spodziewać po filmie Quentina Tarantino. Znają go nawet kinomani, którzy nienawidzą jego stylu. Ta znajomość wpłynęła Pewnego razu w Hollywood relacji z jego publicznością. Z mnóstwem darmowych ujęć kobiecych stóp i nagłym zejściem w makabryczną przemoc w ostatniej scenie, jest to z pewnością najbardziej samoświadomy film Tarantino.
Poprzednia praca Tarantino przygotowała publiczność do oczekiwania najgorszego, kiedy Cliff Booth zaczął szukać George'a Spahna, a potem te oczekiwania zostały obalone. Aby ultrabrutalny finał miał sens, widzowie powinni wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się na Cielo Drive w 1969 roku, a także oczekiwać, że Tarantino poprawi historię.
W większości liniowa struktura fabuły
Chociaż jest kilka retrospekcji do poprzedniej kaskaderskiej pracy Cliffa i przedwczesnego końca jego małżeństwa, a także przerywniki, takie jak fantazja Ricka o graniu roli Steve'a McQueena w Wielka ucieczka , Pewnego razu w Hollywood ma w większości liniową strukturę fabularną.
Wracając do opowiadania historii w całym miejscu Rezerwowe Psy , nieliniowe narracje były kluczem do stylu Tarantino. Dodatkowe punkty, jeśli historia jest podzielona na rozdziały.
Stosunkowo bezkrwawy do ostatniej sceny
Jeśli istnieje jedna cecha charakterystyczna stylu Tarantino, jest to przemoc graficzna. Z rozdzierającej uszy sceny tortur Rezerwowe Psy do makabrycznej walki Mandingo na śmierć i życie Django Unchained Filmy Tarantino zawsze charakteryzowały się brutalnymi treściami.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood: 5 wspaniałych rzeczy na temat jego otwarcia (i 5 na temat jego zakończenia)
Ale oprócz Cliffa bijącego hipisa, który przeciął mu oponę, i Ricka palącego żywcem nazistów 14 pięści McCluskeya , Pewnego razu w Hollywood zachowuje całą swoją przemoc na koniec. A cóż to za zakończenie. Mordercy rodziny Mansonów spotykają kosmicznie sprawiedliwy koniec z rąk Cliffa i jego psa Brandy.
Muzyka specyficzna dla okresu
Jednym z najsłynniejszych aspektów stylu Tarantino są jego błyskotliwe momenty na ścieżce dźwiękowej. Zwykle nie pozwala, by scenografia z epoki wpływała na jego muzyczne wybory. W zestawie z II wojny światowej jest utwór Bowiego Bękarty wojny oraz oryginalna piosenka Ricka Rossa z epoki przedwojennej Django Unchained .
Ale w Pewnego razu w Hollywood , Tarantino dostosował ścieżkę dźwiękową do konkretnego okresu, aby naprawdę nadać filmowi klimat lat 60. Artyści tacy jak Rolling Stones, Mamas & the Papas oraz Paul Revere & the Raiders tworzą to jedna z najlepszych ścieżek dźwiękowych Tarantino .
Improwizacja
Tarantino jest bardzo cenny w swoich scenariuszach. Pisze je tak, jakby były powieściami, i nie decyduje się na ostateczną wersję, dopóki nie będzie szczęśliwy, mogąc ją opublikować w takiej postaci, w jakiej jest, i niech to będzie jedyny sposób, w jaki historia zostanie opowiedziana. W efekcie jego filmy zwykle dość sztywno trzymają się strony z niewielką ilością miejsca na ad-libbingowy dialog, a nawet poprawianie frazowania linii.
W Pewnego razu w Hollywood , ton jest dużo luźniejszy i jest miejsce na ad-libs. Załamanie Ricka Daltona w jego przyczepie po tym, jak zapomniał o swoich kwestiach na Rzucić zestaw został w całości improwizowany przez Leonardo DiCaprio. Wniosło to zupełnie nowy rodzaj energii do wersetów Tarantino.
Dzień z życia
Przez większą część, Pewnego razu w Hollywood oferuje widzom dzień z życia Ricka Daltona, Cliffa Bootha i Sharon Tate. Rick kręci odcinek pilotażowy Rzucić , Cliff podwozi hipisa na Spahn Ranch, a Tate idzie do kina, aby zobaczyć swój własny występ na dużym ekranie.
Zwykle, gdy Tarantino bada codzienne życie swoich bohaterów, dzieje się tak dlatego, że tego dnia wydarzyło się coś wyjątkowego. Jules i Vincent mają normalny dzień, dopóki Jules nie zauważa boskiej interwencji, a Vincent przypadkowo strzela Marvinowi w twarz. Ale Pewnego razu w Hollywood ma namacalną jakość życia.
Liczby z życia wzięte
Podczas gdy reżyserzy tacy jak Steven Spielberg i Martin Scorsese cały czas kręcą filmy o prawdziwych postaciach (tj. Oskar Schindler, Abraham Lincoln i Frank Abagnale, Jr. dla pierwszego oraz Henry Hill, Jake LaMotta i Howard Hughes dla drugiego), Quentin Tarantino zwykle trzyma się oryginalnych postaci.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood 5 najzabawniejszych (i 5 najbardziej szokujących) momentów
Zanim ożywiono fikcyjne wersje ikon, takich jak Sharon Tate i Bruce Lee Pewnego razu w Hollywood , jedynymi przypadkami, w których Tarantino przedstawiał prawdziwych ludzi w swoich filmach, była gra Zoë Bell Dowód śmierci , 5.6.7.8 grają sami Kill Bill , i wszystkie nazistowskie kręgi obecne na premierze Duma narodu W Bękarty wojny .
Powolne tempo
Żaden z filmów Tarantino nie toczy się w zawrotnym tempie, ponieważ wszystkie omijają sceny niezwiązane z fabułą i zawierają mnóstwo rozwlekłych dialogów, ale żaden z jego filmów nie trwa tak długo, by wygrzewać się w środowisku, jak Pewnego razu w Hollywood .
Mimo że jest to najwolniejszy film Tarantino, Pewnego razu nie nudzi się ani przez sekundę, ponieważ jego sceneria z 1969 roku jest tak żywa i wciągająca.
Brak widocznej fabuły
Ponieważ większość filmów Tarantino czerpie z długiej historii klasycznych filmów klasy B, mają one tendencję do podążania za fabułą, na przykład Jackie Brown gra policjantów i przestępców przeciwko sobie, Panna Młoda sprawdza nazwiska na liście zemsty lub Django i Dr. Schultz udający się do Candyland, by uwolnić Broomhildę, czy Shoshanna Dreyfus i Bękarty jednocześnie planujący zamach na Adolfa Hitlera.
Kiedy Tarantino pisał Pewnego razu w Hollywood , postanowił zrezygnować z tradycyjnej fabuły i po prostu pozwolić bohaterom kierować filmem. Zamiast tradycyjnej fabuły w trzech aktach, Pewnego razu w Hollywood oferuje hipnotyzujące spojrzenie na Los Angeles około 1969 roku, zakotwiczone w silnych postaciach, zarówno prawdziwych, jak i fikcyjnych.
DALEJ: Jak Wściekłe Psy ustanowiły styl Tarantino