Pomimo chluby kultowej estetyki gotyckiego fantasy, mieszane ostatnie zwroty w kasie wielu fanów zastanawiają się, co dokładnie się stało Tim Burton kino. Chociaż nie ma absolutnie żadnych wątpliwości, że wizja Burtona doprowadziła do wyjątkowych, cudownych realiów w ramach kina, nastąpiła zauważalna zmiana w sposobie, w jaki jest postrzegany, zwłaszcza w ostatnich czasach. Zarówno widzowie, jak i krytycy uważali, że oryginalna magia filmów Tima Burtona rozwiała się z biegiem lat, nie mogąc oczarować widzów i rzucić na nich uroku tak, jak kiedyś. Zrozumiałe, biorąc pod uwagę jego popularność jako filmowca, ten trend jest kłopotliwy.
Dar Burtona dla gatunku komedii fantasy został zaktualizowany w latach 88-tych Sok z żuka , klasyk sam w sobie, który został opisany jako film genialnie dziwaczny i rozkosznie maniakalny. Te cechy pozostały podstawą kilku filmów Burtona, czego najlepszym przykładem są Edward Nożycoręki , Koszmar przed świętami , Eda Wooda , i wiele więcej. Jednak w ostatniej dekadzie sukcesy te ustąpiły miejsca większej liczbie niewypałów niż hitów, mimo że wiele współczesnych filmów Tima Burtona wydaje się idealnie pasować do stylu reżysera. Na przykład podczas Alicja w Krainie Czarów miał kwintesencję ekstrawagancji w stylu Burtona pod względem stylu i narracji, film sprawiał wrażenie bardziej rozdętego, obciążonego CGI spektaklu, chociaż był to najbardziej dochodowy film Burtona wszechczasów.
POWIĄZANY: Sweeney Todd zrealizował pierwotny plan Edwarda Nożycorękiego Tima Burtona
Schemat upadku można wywnioskować z odbioru adaptacji na żywo Dumbo , który był krytykowany za nierówny ton i brak autentycznych emocji. Pomijając krytyczny odbiór, w każdym filmie Burtona istnieje również istotny problem z punktu widzenia różnorodności, ponieważ obsada we wszystkich jego filmach jest w przeważającej mierze biała, nie pozostawiając miejsca na postacie POC. Oto szczegółowe omówienie tego, co stało się z filmami Tima Burtona, a także wszystkie możliwe przyczyny spadku jakości i dlaczego, jeśli w ogóle, krytycy zwrócili się przeciwko niemu.
Jak zmieniła się reakcja na (i jakość) filmów Tima Burtona
Okres od końca lat 80. do początku lat 90. można uznać za złoty okres dla Burtona, ponieważ stworzył on szeroką gamę filmów, które były świeże, oryginalne i fachowo wykonane na swój własny sposób. Burtona Sok z żuka I Edward Nożycoręki stały się najlepszymi przykładami jego zdolności do tworzenia narracji, które naprawdę obejmowały piękno i dziwaczność, a jednocześnie były przesiąknięte patosem, szczególnie w przypadku Edwardzie Nożycoręki . Niestety, te dwa filmy są jak dotąd jedynymi oryginałami Tima Burtona, ponieważ każda inna oferta była adaptacją, co niekoniecznie jest dyskredytacją dla reżysera, biorąc pod uwagę złożoność tłumaczenia jednego medium na drugie. Reżyserzy tacy jak Stanley Kubrick utkali swoje dzieło z mistrzowskimi adaptacjami kultowych książek, nowel i tym podobnych, co również Butonowi udało się osiągnąć w znacznym stopniu.
Rok 1989 zapoczątkował erę wysokobudżetowych propozycji Tima Burtona, wraz z wydaniem Ordynans w którym Michael Keaton zagrał krzyżowca w pelerynie, a Jack Nicholson dał niezapomniany występ jako Joker. Chociaż niektóre aspekty filmu były krytykowane, nadal otrzymał pozytywne recenzje za swoją nadrzędną, niezrównoważoną jakość, która dobrze wpasowała się w strukturę głównych bohaterów, których ton został zainspirowany Zabójczy żart . No dalej, Burton, nie będąc reżyserem Koszmar przed świętami , wpadł na główny pomysł, który został doceniony za odświeżającą oryginalność i doskonałość wyobraźni. Ta passa pomysłowości trwała nadal Eda Wooda I Jeździec bez głowy , dwa filmy, które przedstawiają swoich bohaterów z wyważonymi niuansami, przy czym ten ostatni jest chwalony za przerażającą, gotycką atmosferę i oszałamiające efekty wizualne.
POWIĄZANY: Nightmare Before Christmas: Dlaczego myślisz, że Tim Burton wyreżyserował film
Wraz z upływem czasu jakość filmów Burtona uległa znacznej zmianie Ataki Marsa! , który był hybrydą science fiction z lat 50. i gwiazdorskich filmów katastroficznych z lat 70. Film był mocno krytykowany za jawnie tandetny wydźwięk, który nie powodował śmiechu i powierzchownego traktowania materiału źródłowego. Planeta małp, również okazał się absolutną katastrofą, ponieważ został uznany za znacznie gorszy od oryginału i był mocno krytykowany za niejednoznaczne zakończenie. Jednak era Burtona po 2000 roku nie była tylko serią mieszanych toreb, ponieważ wyśpiewywał godne pochwały filmy, takie jak Duża ryba I Sweeney Todd , gdzie ten pierwszy otrzymał cztery nominacje do Złotego Globu za fascynującą i czarującą scenografię. Prawdziwy spadek jakości, a raczej niewierność osobistemu stylowi Burtona, zaczął się od Alicja w Krainie Czarów , rozpoczynając trend nadętych filmów Burtona bardziej stylowych niż treściwych, bez uroku tkwiącego w jego reżyserskim stylu.
Dlaczego filmy Tima Burtona z 2010 roku były gorsze
Era Burona po 2000 roku była mieszanką, co niekoniecznie jest okropnym kłopotem, ponieważ Charlie i fabryka czekolady I Gnijąca panna młoda są dość dobrymi dodatkami do twórczości Burtona. Obecność Johnny'ego Deppa i Heleny Bonham Carter w większości jego filmów w większości przypadków działała na jego korzyść, ale wielokrotne używanie tej preferencji mogło z czasem stracić swój urok, ponieważ oglądanie tego samego jest oklepane. aktorzy grają podobne postacie w odświeżonych koncepcjach. Doskonałym przykładem jest rok 2012 Ciemne cienie , który wypadł słabo w kasie i zebrał mieszane lub negatywne recenzje krytyków, a głównym powodem był zmęczony, utracony urok współpracy Burtona i Deppa. Wyraźnie brakowało integralnej esencji, która uczyniła film Burtona wyjątkowym Ciemne cienie , tak też było w przypadku Alicja w Krainie Czarów I Dumbo , które były powierzchownymi ofertami CGI, pozbawionymi dziwacznego uroku reżysera.
Nie oznacza to, że filmy Tima Burtona od 2000 roku były totalną porażką. Na przykład adaptacja Burtona pt Frankenweenie (oparty na jego oryginalnym filmie aktorskim o tym samym tytule z 1984 roku) jest doskonałym przykładem ciągłych umiejętności reżysera za kamerą. Podczas gdy jego wcześniejsza wersja została odłożona na półkę, Burton nakręcił w 2012 roku pełnometrażowy animowany remake poklatkowy, który opowiada piękną, szczerą historię, która jest zarówno mroczna, jak i olśniewająca. To pokazuje, że kiedy projekt jest bliski sercu Burtona, wciąż może go zrealizować.
Mając to na uwadze, jasne jest, że wysokobudżetowe produkcje nie współgrają dobrze z wrodzonym tonem i stylem Burtona, który również musi przejść reorganizację, aby przemówił do obecnych odbiorców, unikając przeróbek i powtórzeń. Innym przykładem wysokobudżetowej produkcji, która nie wypaliła, mimo że zawierała elementy genialnego dziwactwa Burtona, jest Powrót Batmana , który podzielił publiczność i krytyków ze względu na ponury portret Batmana i Pingwina, chociaż radził sobie wyjątkowo dobrze w kasie. To samo można powiedzieć o 2016 roku Osobliwy dom pani Peregrine dla dzieci , który był krytykowany za brak emocji i antyklimatyczną narrację, zwłaszcza w porównaniu z jego wcześniejszą twórczością.
Co dalej robi Tim Burton (i co musi naprawić)
Burton ma zająć się reżyserią i produkcją Środa , serial Netflix o dojrzewaniu oparty na tytułowej postaci z Rodzina Addamsów . Oczekuje się, że Jenna Ortega i Catherine Zeta-Jones wcielą się w role Wednesdaya i Morticii Addams, podczas gdy narracja ma koncentrować się na środowych latach formowania się w Nevermore Academy. Środa to idealny powrót Burtona jako autor, ponieważ założenie zawiera wszystkie elementy, w których się specjalizuje i w których jest mistrzem, czy to tworzenie napiętej, gotyckiej atmosfery przeplatanej dowcipnym humorem, czy przedstawienie zjawisk nadprzyrodzonych w pięknie dziwaczny sposób. Jako pierwsza wyprawa Burtona do reżyserowania telewizji, Środa może potencjalnie pozwolić mu na większą swobodę artystyczną, pozwalając mu rozkwitnąć bez ograniczeń dyrektyw i oczekiwań studia.
POWIĄZANE: Rodzina Addamsów może nadrobić wielki błąd Tima Burtona
Gdy Burton w końcu przyjmie bardziej zróżnicowaną obsadę, będzie to dla niego doskonała okazja, by zademonstrować swoją zdolność rozumienia niuansów ludzkiej kondycji, tworząc serię, która jest ostra, oszałamiająca i pełna serca. Można tutaj zbadać trop gotyku na amerykańskich przedmieściach, co również jest jego wrodzoną specjalnością. Chociaż żadne inne projekty nie są obecnie z nim powiązane, Burton może odwrócić losy na swoją korzyść, polegając w mniejszym stopniu na preferowanych aktorach, szarych paletach kolorów i powtarzaniu oklepanych gotyckich tropów grozy. Tim Burton wciąż może zaskakiwać publiczność, tworząc spektakl pełen jego podstawowych fantastycznych krajobrazów ze snów i autentycznych emocji, dodając jednocześnie świeże, nieoczekiwane elementy, które pięknie splatają się z jego główną wizją.
DALEJ: Ranking wszystkich filmów Tima Burtona, od najgorszego do najlepszego