Tim Burton pierwotnie miał bardziej skomplikowany plan Edward Nożycoręki , by ostatecznie wypełnić się 17 lat później Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (2007). Burton osiągnął już główny sukces pod koniec lat 80 Sok z żuka I Ordynans , ale prawdopodobnie to wydanie romantycznej fantazji z 1990 roku ugruntowało jego pozycję jako gotyckiego twórcy niezrozumianych wyrzutków. Edward Nożycoręki zapoczątkowało również wieloletnią współpracę z Johnnym Deppem.
Poplamiona krwią Sweeney Todd jest adaptacją musicalu scenicznego Stevena Sondheima i stanowi szóstą z ośmiu kolaboracji Burtona i Deppa. Film opowiada o Toddzie (Depp), morderczym fryzjerze, który wraca do Londynu, by zemścić się na tych, którzy fałszywie skazali go za przestępstwo i zniszczyli jego rodzinę. Piekarz Nellie Lovett ( Heleny Bonham Carter ) pomaga Toddowi w zabijaniu, zamieniając jego ofiary w placki.
Powiązany: Jak Edward Nożycoręki był metaforą własnego życia Tima Burtona
Sweeney Todd był nominowany do wielu nagród, zdobył Oscara i dwa Złote Globy. To nie był pierwszy raz, kiedy Burton wyreżyserował musical, z którym już zapuścił się w ten gatunek Zwłoki Panna młoda (2005), a także jako twórca i producent m.in Koszmar przed świętami (1993). Co ciekawe, scenarzystka i długoletnia współpracowniczka Tima Burtona, Caroline Thompson, ujawniła w wywiadzie z zeszłego roku (za pośrednictwem Wtajemniczony ), dla którego Burton początkowo rozważał to muzyczne podejście Edward Nożycoręki . Ostatecznie podjął słuszną decyzję, porzucając plany śpiewającego Edwarda na rzecz adaptacji Sweeney Todd . Gatunek muzyczny jest kluczem do podkreślenia tragedii jego seryjnego mordercy fryzjera, podczas gdy piękno Edwarda tkwi w jego spokojnej naturze.
Thompson, który napisał scenariusz do Edward Nożycoręki i Wyprodukowane przez Burtona Koszmar przed świętami , opowiadał jak Tim pomyślał, że powinien to być musical, ponieważ uważał, że surrealizm jest bardziej akceptowalny jeśli dostarczane w tym stylu. Thompson napisał nawet piosenkę zatytułowaną I Can't Handle It, tylko po to, by Burton przeczytał tekst i zmienił zdanie na temat tego pomysłu. Tak było najlepiej, ponieważ historia opowiada o kimś, kto ma trudności z komunikowaniem się z innymi i trudno sobie wyobrazić, jak piosenki poprawiłyby narrację. Depp mówi w filmie mniej niż 150 słów, co oznacza, że kiedy wypowiada kwestię, ma ona większą wagę niż gdyby często wyrażał się poprzez piosenkę. Przypomina to również podziw reżysera dla wyrazistych aktorów gwiazd kina niemego, co było głównym powodem, dla którego Tim Burton często obsadzał Johnny'ego Deppa.
W przeciwieństwie, Sweeney Todd Format muzyczny zapewnia sposób na przekazanie wewnętrznego monologu bohatera bez uciekania się do zwykłej ekspozycji, która może zatrzymać tempo filmu. Filmy mają kilka powierzchownych podobieństw – obaj bohaterowie to uzbrojeni w brzytwy wyrzutkowie grani przez Deppa – ale ich osobowości są zupełnie różne. Edward jest nieśmiały i łagodny, w dużej mierze wychowany w izolacji, co oznacza, że mowa jest stosunkowo nową umiejętnością. Został zepchnięty do społeczeństwa, które nie mogło go zrozumieć i ostatecznie odrzuciło go. W międzyczasie Todd dobrowolnie odrzuca świat, który pozbawił go niewinności, ale rozkoszuje się możliwością kontaktu ze swoimi ofiarami. W filmie Tima Burtona Sweeney Todd wyraża się poprzez piosenkę, obejmując swoją brutalność i ból serca, podczas gdy wymyka mu się prawdziwa interakcja społeczna. W ten sposób Burton zaspokoił swoje muzyczne pragnienia Deppem, ale postacią, która z natury jest bardziej werbalna.
W tym samym wywiadzie Thompson powiedział również: Filmy to filmy. Nie słowa . To może być uogólnienie, ale pokazuje, jak to zrobić Edward Nożycoręki historia działa na poziomie emocjonalnym, który nie wymaga nadmiernych dialogów, nie mówiąc już o numerach muzycznych. Byłoby intrygujące usłyszeć piosenkę Thompsona, ale Tim Burton na szczęście czekał, aby zrealizować swój plan Sweeney Todd , gdzie muzyka doskonale artykułuje smutek napędzający morderstwa fryzjera.
Dalej: Rodzina Addamsów może nadrobić wielki błąd Tima Burtona