Co stało się z Jeanem Cole'em i Lorettą McLaughlin po wydarzeniach związanych z morderstwem Bostońskiego Dusiciela przedstawionych w nowym filmie Hulu o Bostonie Dusicielu?
Wydarzenia z Hulu Bostoński Dusiciel są szokujące, ale nie przedstawiają tego, co stało się z Lorettą McLaughlin i Jeanem Cole’em po napisach końcowych? Prawdziwy film kryminalny kończy się tuż po tym, jak McLaughlin i Cole kończą pracę nad sprawą niesławnego seryjnego mordercy z Bostonu Dusiciela. Obie kobiety były jednymi z pierwszych dziennikarzy, którzy donieśli o serii makabrycznych morderstw w latach 60. XX wieku, a McLaughlin ukuł tę nazwę „Dusiciel z Bostonu”.
McLaughlin i Cole pracowali dla Boston Record American, tabloidu powstałego w wyniku połączenia Boston American i Boston Record w 1961 roku. Jak pokazano w Bostoński Dusiciel , dotyczyły morderstw od około 1962 do 1964 roku. Cole w dalszym ciągu pisał o Albercie DeSalvo, który mógł, ale nie musiał, być prawdziwy Bostoński Dusiciel , co najmniej do 1967 roku. Ale jak potoczyły się kariery McLaughlina i Cole’a, kiedy Boston Dusiciel zniknął ze świadomości publicznej?
Powiązany: Wyjaśnienie zakończenia Bostońskiego Dusiciela
Jean Cole i Loretta McLaughlin kontynuowały karierę reporterską (obie przeszły na emeryturę)
McLaughlin opuścił Boston Record American jakiś czas po wydarzeniach Bostoński Dusiciel . Jak stwierdzono na końcu filmu, ona i James J. McLaughlin rozwiedli się, a ona ostatecznie poślubiła Jamesa P. Beckera. Zafascynowany psychologią DeSalvo i raportem naczelnego chirurga, który powiązał raka z paleniem, McLaughlin kontynuował karierę związaną ze zdrowiem publicznym. Została autorką artykułów naukowych na Uniwersytecie Harvarda i dyrektorem wykonawczym ds. public relations w Massachusetts Eye and Ear Infirmary.
W latach 70. wróciła do dziennikarstwa jako reporterka medyczna dla „Herald American”, będącego wynikiem fuzji „Record American” i „The Boston Herald Traveler”. W 1976 roku przeniosła się do „Boston Globe” i ściśle zajmowała się reportażem Epidemia AIDS w latach 80 , krytykując brak reakcji rządu federalnego na kryzys. W 1982 roku McLaughlin opublikował książkę „The Pill, John Rock and the Church: The Biography of a Revolution” o stworzeniu pigułki antykoncepcyjnej. W 1992 roku została drugą kobietą w historii redaktorką strony redakcyjnej „Boston Globe”. Odeszła na emeryturę pod koniec 1993 r., a zmarła w 2018 r.
Jean Cole przez całą swoją karierę pozostała reporterem śledczym. Obejmuje to omówienie tego, co ona i jej koledzy z Record American nazywali „Strefa walki”, dzielnica miasta znana z wysokiego wskaźnika przestępczości. Kontynuowała pracę w Record American, która przekształciła się w Herald American (obecnie Boston Herald). W 1981 r. przeszła na emeryturę, zmarła w 2015 r. As Bostoński Dusiciel stanach McLaughlin i Cole pozostali przyjaciółmi na całe życie.
Dlaczego historie Jeana Cole’a i Loretty McLaughlin są tak ważne w filmie „Bostoński Dusiciel”
Chociaż Bostoński Dusiciel wprowadza pewne zmiany do prawdziwej historii, honoruje prawdę nieustraszonych reportaży McLaughlina i Cole'a pośród seksizmu. McLaughlin napisał w 1991 roku: „Kiedy po raz pierwszy poszedłem do gazety, podmiejskiego punktu wejścia, szukając pracy, redaktor warknął: «Widzisz tę bramę (do redakcji). Żadna spódnica nigdy nie przekroczyła tej bramy i żadna nigdy tego nie zrobi. (przez Bostoński Glob ).
Bostoński Dusiciel pokazuje, jak szczególnie McLaughlin musiała przebić się przez lepsze historie i wyższe stanowiska, o których wiedziała, że się kwalifikuje. Nawet gdy już była w stanie to zrobić, nadal spotykała się z seksizmem, na przykład z bostońską policją, która odmówiła z nią rozmowy, a redaktorzy gazet drukowali zdjęcia jej i Jean w ramach wyczynu. Bostoński Dusiciel pokazuje, że reportaże McLaughlina i Cole'a były ważną, ale pomijaną częścią historii.
WIĘCEJ: Spotlight True Story: Wyjaśnienie prawdziwego skandalu bostońskiego w filmie