Na powierzchni, Wampiry kontra Bronx wygląda jak nowoczesna, skoncentrowana na różnorodności wersja klasycznych filmów o wampirach z lat 80., takich jak Zaginieni chłopcy I Straszna noc . Jednak głębia jej społecznego przekazu o wampirach jako gentryfikatorach sięga czasów, kiedy Bram Stoker po raz pierwszy opublikował Drakula . Film reinterpretuje i aktualizuje ideę wampirów jako symbolu skorumpowanej elity, jednocześnie obalając ostrzeżenia Stokera o obcych najeźdźcach.
Wampiry kontra Bronx podąża za grupą młodych nastolatków próbujących ocalić swoją ukochaną lokalną winiarnię przed wyceną nadchodzącej fali gentryfikacji. Na nieszczęście dla chłopców, podejrzani deweloperzy, którzy są mózgami planu, okazują się nocnymi stworzeniami próbującymi dosłownie wyssać życie z sąsiedztwa. Gdy grupa bada wiedzę o wampirach, uważnie obserwując Ostrze , można odnieść wrażenie, że film czerpie inspirację z horrorów przygodowych dla dzieci, takich jak kultowy klasyk, Drużyna potworów , ale bądźcie pewni, że jego historia bawi się tropami wampirów, które zostały ustalone na długo przed latami 80.
Związane z: Dlaczego Blade: Postać Draculi z Trinity była najgorszą częścią
Chociaż wszelkiego rodzaju krwiopijcze potwory istniały w mitologii od wieków, Bram Stoker Drakula z pewnością spopularyzował współczesną koncepcję wampira. Elegancko złowrogi i pełen klasy, koncepcja Draculi Stokera była zagranicznym arystokratą, który postanowił wykorzystać swoją ogromną fortunę, aby rozszerzyć swoje opcje obiadowe. W ten sposób, Drakula zawiera satyryczny dowcip w swoim horrorze, przywołując obrazy bogatych i elit jako dosłownych krwiopijców. Hrabia Dracula był nie tylko bogaty. Był także obcokrajowcem z dziwnej wówczas i egzotycznej Europy Wschodniej, chcącym zaatakować ulice Londynu i rozszerzyć swoje złowrogie imperium.
Biorąc pod uwagę, że najsłynniejszy wampir z nich wszystkich zaczął jako metafora pasożytniczych postaw wyższych sfer, ma sens tylko to, że następnym logicznym postępem jest przekształcenie tych krwiopijców w oślizgłych biznesmenów w obecnej, świadomej społecznie epoce horroru. Jednak aspekt nieruchomości nie jest całkiem nowy, ponieważ złoczyńca w powieści Stokera próbuje kupić nieruchomość w Londynie, aby móc zapewnić sobie stały dopływ żywności. Podobnie, Wampiry kontra Bronx przedstawia firmę deweloperską, która chce zamienić Bronx w żerowisko. Wszystko to składa się na wizerunek wampira jako chciwej elity, stworzenia równie zdeterminowanego, by zdobyć władzę i wpływy, jak na ucztowaniu.
Z drugiej strony, Wampiry kontra Bronx również przewraca na głowę imigranckiego wampira Stokera, przedstawiając białych gentryfikatorów jako obcych najeźdźców, a głównie czarną i latynoską społeczność Bronxu jako ofiary i bohaterów. W ten sposób filmowi udaje się ponownie zawłaszczyć to, co według dzisiejszych standardów jest ideą ksenofobiczną, zachowując jednocześnie ogólną istotę wrogiego outsidera. Dla mieszkańców okolicy warczący, biali ludzie, którzy zamieniają mieszkania w luksusowe mieszkania, a winiarnie w modne knajpki (serwujące coś więcej niż tylko jarmuż i kombucha), równie dobrze mogą być karpacką hordą z Transylwanii.
Następny: Dracula 1992: Film Coppoli pod każdym względem odbiega od powieści Brama Stokera