Steve McQueen wyreżyserował kilka współczesnych klasyków, w tym zdobywcę Oscara 12 Years A Slave. Ale jak jego filmy wypadają przeciwko sobie?
Steve McQueen's Mały topór pozostaje obecnie jednym z najbardziej ekscytujących seriali rozrywkowych, ponieważ co tydzień oferuje fanom nowy pełnometrażowy film reżysera. Ale jak oceniają się filmy McQueena jako całość? Jako pierwszy czarny brytyjski reżyser, który zdobył Oscara za najlepszy film, McQueen z pewnością dał się poznać jako utalentowany filmowiec, ale to nie powstrzymuje niektórych jego filmów przed rozczarowaniem w porównaniu z innymi.
51-latek zaczynał jako artysta wideo, tworząc krótkie filmy dla muzeów i galerii sztuki. Początkowa praca McQueena była mocno minimalistyczna, a jego pierwsze dwa główne utwory to nieme filmy pokazane w czerni i bieli. Jednak nie ograniczył się do tego stylu pracy, o czym świadczy jego późniejsza praca - chociaż można zauważyć, że ten wczesny nacisk z pewnością wpłynął na sposób, w jaki McQueen robi film.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Od czasu zagłębienia się w bardziej tradycyjne filmy, McQueen wyreżyserował cztery filmy. Przez jego Mały topór wydał dwa kolejne filmy, a trzy kolejne spodziewane są do końca 2020 roku. Ponieważ filmografia McQueena dosłownie rozwija się co tydzień, nigdy nie było lepszego czasu na ocenę sześciu dotychczasowych propozycji reżysera.
Wdowy
Byłoby niesprawiedliwe klasyfikowanie któregokolwiek z filmów McQueena jako „złego”. W końcu każdy z nich spotkał się z różnym stopniem uznania ze strony krytyków. Kiedy najnowszy film McQueena trafi do kin, Wdowy , wydany w 2018 roku, został uznany za kolejny doskonały wpis w filmografii McQueena. Z pewnością ambicja filmu utwierdza go jako wartościowy wysiłek reżysera urodzonego w Londynie. Jednak ta sama ambicja jest tym, co się utrzymuje Wdowy wracając od wielkości, jaką McQueen osiąga w wielu innych swoich filmach.
Śledząc cztery kobiety w Chicago, które planują ukraść dużą sumę pieniędzy od lokalnego polityka po zabiciu każdego z ich mężów, Wdowy udaje mu się połączyć ze sobą kwestie seksizmu, brutalności policji i korupcji politycznej, zachowując jednocześnie wszystkie elementy fascynującego thrillera. Ale poważny, przytłaczający ton McQueena wydaje się nie na miejscu w filmie o napadzie, ponieważ gatunek ten jest najlepszy, gdy jest zabarwiony kpiącym poczuciem humoru, takim jak ten, który opanował Steven Soderbergh ze swoim Ocean's filmy lub z jego nowszymi Logan Lucky . Nadal, Wdowy zawiera gwiazdorską obsadę i szczególnie niezapomniany występ Daniela Kaluuyi. Ogólnie jest to film satysfakcjonujący i wymagający, ale może być po prostu zbyt ponury i złożony dla własnego dobra, biorąc pod uwagę gatunek, do którego należy, nie nadaje się naturalnie do tego tonu.
Najnowszy film McQueena jest drugim z pięciu jego wpisów Mały topór antologia. Lovers Rock to pozornie prosty film. Z jednej strony ma dość cienką fabułę, śledzącą wydarzenia z jednej imprezy domowej w Londynie z lat 80. Z tego powodu niektórzy mogą uznać, że film jest raczej spokojny, a jego krótki 70-minutowy czas wyświetlania tylko dodatkowo potwierdza tę koncepcję, oznaczając, że zdecydowanie nie jest najlepiej przyjęty w Mały topór kolekcja. Nadal, Lovers Rock to potężna oda do społeczności, do jej muzyki i do zaszczepionej w nich miłości miłości. Może nie należy do najlepszych dzieł McQueena, ale oznacza intrygujące odejście od intensywności, która przenika resztę jego kolekcji.
Stosując bardziej beztroskie soczewki, McQueen odnajduje w nich niespotykaną dotąd radość Lovers Rock , pozwalając scenom tańca i śpiewu grać całkowicie nieprzerwanie. Rezultatem jest film, który wydaje się niezapomniany i świeży, nawet jeśli nie zagłębia się w bohaterów tak głęboko, jak wielu widzów może się spodziewać.
Wstyd
Film tak odważny, że otrzymał ocenę NC-17 od MPAA w 2011 roku Wstyd jest niczym innym, jak zadziwiającym. Michael Fassbender gra Brandona, uzależnionego od seksu mieszkającego w Nowym Jorku. Kiedy mieszka z nim jego siostra Sissy (Carey Mulligan), musi zmierzyć się z niewygodną rolą, jaką w jego życiu odgrywa seks. Wstyd to oszałamiające studium postaci, uwydatnione przez surowe, długie ujęcia, które stały się tak istotne dla stylu reżyserskiego McQueena. Występ Fassbendera dowodzi również, dlaczego spekulowano go na tak wiele głośnych ról.
Co trzyma Wstyd powrót z wyższego miejsca w twórczości McQueena to jego niejednoznaczność. Niejasny charakter okoliczności otaczających Brandona i Sissy jest w większości skuteczny, ale skutkuje raczej rozczarowującym aktem końcowym.
Powiązane: Netflix: Najlepsze nowe programy telewizyjne i filmy w ten weekend (27 listopada)
Mangrowe
McQueena Mały topór seria ma swój początek Mangrowe , dramat sądowy tak fascynujący, że sprawia, że film Aarona Sorkina Proces Chicago 7 blady w porównaniu. McQueen wprowadza do filmu żarliwą złość, rzadko odczuwaną w podobnych filmach, podkreślając okrucieństwa policyjnej brutalności z przytłaczającą jasnością. Nawet zakończenie filmu, które jest zaskakująco pozytywne, biorąc pod uwagę wydarzenia, które do niego doprowadziły, pozostaje odpowiednio skomplikowane, przypominając widzom, jak powszechne są napięcia rasowe w Londynie i na całym świecie.
Gwiezdna obsada, podkreślona przez Czarna pantera gwiazda Letitia Wright, pomaga oddać hołd życiu ich prawdziwych odpowiedników. Oczywiście, jak wiele dramatów na sali sądowej, Mangrowe czasami skręca na zbyt dobrze znane terytorium. Choć wydarzenia w filmie są niewątpliwie zdumiewające, trudno je uszeregować Mangrowe więcej niż to, biorąc pod uwagę jego nieco formalny charakter.
12 lat niewolnika
12 lat niewolnika jest filmem, który w końcu przyniósł McQueenowi Oscara, ale to nie czyni go jego najlepszym filmem. Oczywiście jest to bardzo blisko druga i pozostaje fascynująca jako prekursor kontrowersji #OscarsSoWhite, która od tamtej pory nękała ceremonię wręczenia nagród. Na podstawie niewiarygodnych wspomnień abolicjonisty Solomona Northupa, 12 lat niewolnika opowiada zbyt ważną historię, której akcja toczy się w Ameryce przed wojną secesyjną. Tutaj McQueen zbiera kolejną gwiazdorską obsadę, z Chiwetelem Ejioforem i Lupitą N'yongo, którzy wyróżniają się. Jak wiele prac McQueena, 12 lat niewolnika zawiera kilka brutalnych momentów, które mogą czasami utrudniać oglądanie. Oczywiście współcześni widzowie nie mogą powstrzymać się od wyobrażenia sobie, co Northup przetrwał przez całe życie, a niezachwiana kamera McQueena wymaga, abyśmy odpowiednio rozpoznali i podziwiali siłę jego bohatera.
Tak jak McQueen po mistrzowsku przywołuje Nowy Jork Wstyd i Londyn w jego Mały topór W filmach reżyser tworzy bardzo szczegółowy portret południowych Stanów Zjednoczonych z lat czterdziestych XIX wieku. Dzięki starannemu projektowaniu kostiumów i produkcji McQueen przenosi widzów do minionej epoki, która jest coraz trudniejsza do wyobrażenia, pomimo jej oczywistego rezonansu z trwającymi niepokojami rasowymi w Stanach Zjednoczonych. Imponujące jak na Brytyjczyka!
Głód
Pierwsza wyprawa McQueena do świata filmów fabularnych pozostaje punktem kulminacyjnym jego kariery. W latach 2008 Głód , McQueen ogłosił się szczególnym talentem, dając niezachwiany wgląd w życie Bobby'ego Sandsa, więźnia politycznego i członka Irlandzkiej Armii Republikańskiej, który zginął po 66-dniowym strajku głodowym w więzieniu Maze w Irlandii Północnej w 1981 roku. As Sands, Michael Fassbender daje prawdopodobnie najlepszy występ w swojej karierze, poddając swoje ciało wyczerpującemu okresowi transformacji, aby uchwycić wychudzoną postać Sandsa, podobną do przemiany Joaquina Phoenixa w Arthura Flecka za Żartowniś . McQueen rejestruje zmagania Sandsa w serii zbliżeń, które sprawiają, że strajk głodowy wydaje się zarówno intymny, jak i nawiedzający.
Lubić 12 lat niewolnika , Głód może być niesamowicie trudnym do oglądania filmem. Jej gotowość do zobrazowania okrucieństw w więzieniu Maze sprawia, że jest to film ważny, ale także makabryczny. McQueen doskonale równoważy jednak posępność filmu z kilkoma pięknymi obrazami, które niemal abstrakcyjne Sandsa uderzają w coś jeszcze większego. McQueena styl jest wyraźnie przeznaczony do poruszania trudnych tematów, oraz Głód pokazuje, jak ważny może być tego rodzaju film.