To prawie rzut monetą, widzieć słowa „oparte na opowiadaniu Stephena Kinga” w napisach początkowych filmu. Fanom mistrza horroru – czule określanego przez samego mężczyznę „Stałymi Czytelnikami” – nasuwa się jedno pytanie. Czy film będzie wierny książce lub opowiadaniu, które znają i kochają, czy też będzie całkowicie odbiegał od materiału źródłowego?
Czasami odpowiedź brzmi „tak” i to zdecydowanie. Innym razem... nie tak bardzo. Istnieje wiele adaptacji dzieł Kinga, które nigdy nie odbiegają od jego słów pisanych, ale jest też wiele, które mają wspólny tytuł, ale na tym kończą się podobieństwa.
Zaktualizowano 13 maja 2022 r. przez Tanner Fox: Prawie pięćdziesiąt lat po premierze filmowej adaptacji Carrie filmy oparte na twórczości Stephena Kinga wciąż wypełniają sale kinowe i wzbudzają zainteresowanie miłośników horrorów. Wkrótce ukażą się wersje Salem’s Lot i Firestarter, więc ten trend prawdopodobnie nie zmieni się w najbliższym czasie.
Jednak czasami zaskakujące jest to, co filmowcy robią z fabułami Kinga. Historie takie jak Needful Things i The Tommyknockers po prostu nie wydają się pasować do srebrnego ekranu, a czasami bardziej odpowiednie jest odejście od materiału źródłowego. Z drugiej strony, jest coś do powiedzenia na temat ścisłego trzymania się tego, co jest na stronie.
Filmy Stephena Kinga, które są wierne materiałowi źródłowemu
Skazani na Shawshank (1994)
Kiedy adaptacja Stephena Kinga jest reżyserowana przez Franka Darabonta, stali czytelnicy wiedzą, że jest w dobrych rękach. Są oczywiście wyjątki; zakończenie Mgła różniła się znacznie od tej z noweli, ale na swój sposób była przerażająca. Leczenie Darabonta Rita Hayworth i Skazani na Shawshank , jednak został oddany wiernie i z miłością i łatwo go znaleźć Film King z jedną z najlepszych wartości do ponownego obejrzenia .
POWIĄZANE: 10 najlepszych postaci Stephena Kinga spoza horroru
Z Timem Robbinsem jako Andym Dufresne i Morganem Freemanem jako Redem, jest to rozmyślanie na temat natury wolności i walki jednego człowieka o jej utrzymanie, nawet jeśli jest zinstytucjonalizowany. Narracja Freemana jest kluczem do powstrzymania filmu przed zboczeniem z kursu, a efekt końcowy jest tak dobrą filmową wersją dzieła Kinga, na jaką widzowie mogliby mieć nadzieję.
1922 (2017)
Adaptacja opowiadania Stephena Kinga, które po raz pierwszy ukazało się w jego antologii z 2010 roku Pełna ciemność, bez gwiazd , 1922 opowiada historię rolnika, który zabija swoją żonę, aby powstrzymać ją przed sprzedażą ich majątku. Ostatecznie poczucie winy doprowadza go do szaleństwa i nieumyślnie prowadzi do śmierci jego i syna.
1922 to powolne palenie, które może sprawić, że niektórzy widzowie kręcą kciukami, ale jest bardzo dokładne w stosunku do oryginalnej historii. Morderstwo zajmuje sporo czasu, a sam horror Kingian zajmuje centralne miejsce, co powoduje trochę ponury, powolny zegarek.
Zielona mila (1999)
Darabont uderza kolejną z parku Zielona mila , tym razem z Tomem Hanksem jako strażnikiem więziennym nadzorującym najbardziej osobliwego więźnia z celi śmierci, granego przez Michaela Clarke'a Duncana. Istnieją, jak w przypadku większości dzieł Kinga, wariacje na temat walki dobra ze złem, ale jest to film o sprawiedliwości u jej podstaw.
Kto na to zasługuje, kto to dostaje i co to mówi o społeczeństwie i ludzkości, gdy jest wymierzane niesprawiedliwie? To niezachwiane spojrzenie na trudne pytania, ale nadprzyrodzone elementy sprawiają, że nie staje się kamieniem filozoficznym o ciężkiej ręce, a końcowym rezultatem jest pomost do jednego z najbardziej przemyślanych dzieł Kinga.
Stań przy mnie (1986)
Pierwotnie opublikowany jako nowela w zbiorze z 1982 roku Różne pory roku pod tytułem Ciało , Pozostań przy mnie to opowieść o dorastaniu o czterech przyjaciołach, którzy wędrują przez pustkowia Maine w poszukiwaniu zwłok. Po raz kolejny narracja – tym razem autorstwa Richarda Dreyfussa, jako dorosła wersja Gordie Wila Wheatona – pomaga reżyserowi Robowi Reinerowi utrzymać lądowanie.
POWIĄZANE: Stand By Me's 10 Najlepsze cytaty o młodości i przyjaźni
W rzeczywistości dowodzi to, że udane adaptacje dzieł Kinga prawie wymagają narracji lektora, ponieważ tak wiele z tego, co czyni jego pisarstwo potężnym, ma formę wewnętrznych monologów tworzonych przez niego postaci. Pozostań przy mnie ma trochę swobody w zakończeniu, ale w sumie jest to mocne i nostalgiczne spojrzenie na przejście od dzieciństwa do dorosłości.
Gra Geralda (2017)
Od lat powieść Kinga z 1992 roku Gra Geralda uznano za nie do sfilmowania, ponieważ tak wiele dzieje się w głowie głównego bohatera. Aktorka Carla Gugino dźwiga brzemię kobiety przykutej kajdankami do łóżka po tym, jak jej mąż umiera w połowie załamania, a każda scena jest zdjęta ze słów Kinga w sposób, z jakim niewielu filmowców było w stanie się równać.
Dyrektor kredytowy Mike Flanagan, który jest także współautorem scenariusza, a także Netflix za umożliwienie mu ujścia. To nie jest dokładnie jedna z najpopularniejszych powieści Kinga, ale jako powolny horror psychologiczny, Gra Geralda trzyma stopę, jeśli chodzi o adaptacje dzieł powieściopisarza.
To (2017)
Tim Curry rzucił długi cień jako Pennywise the Dancing Clown w miniserialu ABC z 1990 roku opartym na tomie Kinga, ale biorąc pod uwagę jego prezentację w telewizji sieciowej, można było pokazać tylko tyle horroru książki. w 2017 r To i 2019 r Rozdział drugi , reżyser Andy Muscietti nie miał takich ograniczeń.
Z gwiazdorską obsadą zarówno dzieci, jak i dorosłych, wiernie odtwarza historię miasteczka w Maine terroryzowanego co 27 lat przez stworzenie żywiące się strachem. Podczas gdy niektóre z metafizycznych elementów książki zostały odrzucone z powodu ich złożoności, jest to przykład reżysera, którego nazwisko nie brzmi Darabont, tworzącego wierną królewską taryfę.
Cujo (1983)
Cujo, wściekły bernardyn z powieści Kinga o tym samym tytule z 1981 roku, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych złoczyńców autora, ale sama powieść jest dość daleka od nawiedzeń i okropności typowej taryfy Kinga. W rzeczywistości jest to bardziej dramat, który bada głębię konfliktów rodzinnych, oferując jedynie bardzo niejasną sugestię zjawisk paranormalnych.
POWIĄZANE: 10 najlepszych miniseriali z horrorami telewizyjnymi, ranking IMDb
Adaptacja wyreżyserowana przez Lewisa Teague'a z 1983 roku była, na dobre i na złe, bardzo dokładną reprodukcją tej historii. Posuwając się tak daleko, że zapożycza kwestie bezpośrednio z powieści, oddaje każdy aspekt pracy Kinga, co skutkuje na wpół wstrząsającym, na wpół męczącym doświadczeniem wizualnym.
Filmy Stephena Kinga, które całkowicie nie są wierne materiałowi źródłowemu
Kosiarz (1992)
Kiedy facet, którego tytuł zainspirował film, żąda usunięcia jego nazwiska z tego tytułu, widzowie powinni mieć się na baczności. Oryginalne opowiadanie Kinga pod tym samym tytułem dotyczyło ogrodnika, który w rzeczywistości jest satyrem i składa ofiary bogu Pan.
Film z 1992 roku, który nosi swoją nazwę, przedstawia kosiarkę i ogrodnika, ale na tym kończą się podobieństwa. Jeff Fahey i Pierce Brosnan grają główne role w tej obrzydliwości filmowej Kosiarz , a King otrzymał odszkodowanie po tym, jak pozwał o usunięcie jego nazwiska z reklamy filmu.
Doktor Sen (2019)
Doktor Sen wydawał się taki obiecujący. Była to kontynuacja przełomowej pracy Kinga Lśnienie który został wydany w 2013 roku i podążał za Dannym Torrance'em jako dorosły. Film, wydany w 2019 roku, emanował tym samym poczuciem strachu w przedpremierowych zwiastunach, co powieść i jej poprzednicy… ale potem faktycznie wyszedł i wszystko wydawało się rozpadać.
POWIĄZANE: 10 horrorów do obejrzenia, jeśli kochasz Doctor Sleep
Dyrektor Mike Flanagan, który obsługiwał Gra Geralda tak wspaniale, próbował powiązać ze sobą zbyt wiele zmiennych, takich jak powieść, na której oparty jest film, Lśnienie w reżyserii Stanleya Kubricka i Lśnienie jak napisał Stephen King. Ostatecznie okazuje się, że to za dużo, a zakończenie filmu w niczym nie przypomina książki.
Mroczna wieża (2017)
Niewiele filmów wywołało większe zbiorowe oburzenie fanów Kinga niż adaptacja Mroczna Wieża . Po pierwsze, tytuł nawiązuje do serii siedmiu (osiem, licząc Wiatr przez dziurkę od klucza) księgi, z których pierwsza to tzw Rewolwerowiec , ale film zapożycza elementy z nich wszystkich, zamiast pozostać wiernym jednemu tomowi.
Efektem końcowym jest nadęty, chaotyczny bałagan, który zrujnował serię tak świętą dla wielu jak Władca Pierścieni albo Opowieści z Narnii . Idris Elba to fantastyczny i nieszablonowy wybór jako Roland, a Matthew McConaughey jest idealnie obsadzony jako Flagg, ale wszystko inne w filmie jest równie bolesne do oglądania, jak usuwanie czyraku.
Dzieci kukurydzy (1984)
Chociaż była to jedna z najbardziej pamiętnych powieści Stephena Kinga, Dzieci kukurydzy mógł nie nadawać się szczególnie do adaptacji filmowej, częściowo dlatego, że historia jest bardzo długa i przeciągająca się, a częściowo dlatego, że zakończenie jest przerażające.
Na szczęście film z 1984 roku wprowadza kilka zmian. Przede wszystkim porzuca zmęczony King trop kłócącej się pary na skraju rozwodu, zamiast tego skupia się na pozornie szczęśliwym duecie chłopak-dziewczyna. Dodatkowo pod koniec filmu zło zostaje pokonane, a bohaterowie ratują dzieci kultu Malachiasza. Jednak w powieści wszyscy są poświęcani Temu, który idzie za rzędami, pozostawiając Izaaka jako jednego z nielicznych ocalałych.
Smętarz dla zwierząt (2019)
Problem z filmową wersją Kinga z 1989 roku Smętarz dla zwierząt jest to, że było prawie zbyt wierny książce, a nakłonienie aktora dziecięcego do zagrania złego zmartwychwstałego ducha wydaje się bardziej śmieszne niż przerażające. Jednak iteracja z 2019 roku zmienia tak wiele elementów, że staje się zupełnie inną bestią.
Czasami podwojenie mrocznej natury pracy Kinga ma potężny wpływ na kinomanów, a jako film złego kota Stevena Kinga z pewnością podnosi ten szczególny koci element powieści. Zwrot Darabonta na zakończenie Mgła jest jednym z takich przykładów, ale zakończenie zaktualizowanej Smętarz dla zwierząt jest ponury do punktu beznadziejności, coś, co jest charakterystycznie niepodobne do króla, niezależnie od jego zamiłowania do terroru.
To rozdział drugi (2019)
To prawda, że niedawno pojawił się Andy Muschietti To filmy są dość udanymi adaptacjami historii Stephena Kinga, ale chociaż filmy zachowują wiele nadrzędnych tematów powieści i ważnych scen, jest cała tomowa wycięty materiał, który sprawia, że książka jest znacznie bardziej niepokojącym doświadczeniem.
Wiele zrobiono z dziwnych sekwencji seksualnych obecnych w wersji opowieści Kinga, ale jest mnóstwo drobiazgów dotyczących Pennywise'a i jego ofiary, które również zostały pominięte. Tak bardzo, że pod koniec drugiego filmu tytułowy potwór wydaje się trochę żartem na jedną nutę.
Lśnienie (1980)
Napisano książki i nakręcono filmy dokumentalne o głębokich różnicach między oryginałem Kinga Lśnienie oraz film Kubricka z 1980 roku. Decyzja filmowca, by obsadzić Jacka Nicholsona w roli Jacka Torrance'a, nigdy nie podobała się Kingowi i, żeby być uczciwym, rola Nicholsona w filmie zmienia go w coś zupełnie innego.
To nie znaczy, że wersja Kubricka jest złym filmem; pod wieloma względami jest uważany za klasykę i kolejny przykład tego, dlaczego Kubrick jest mistrzem rzemiosła. Ale chociaż ma tytuł i historię z powieści Kinga, jest to z pewnością jedno z największych odstępstw od oryginalnego dzieła spośród wszystkich filmowych adaptacji jego książek.
KOLEJNY: 10 najlepszych filmów inspirowanych Lśnieniem