Teraz, gdy zbliża się upiorny sezon i zbliża się Halloween, miłośnicy kina powracają do swoich ulubionych klasyków horroru. Niektóre z najbardziej pamiętnych horrorów, jakie kiedykolwiek powstały, zostały oparte na powieściach i opowiadaniach (a w niektórych przypadkach na oryginalnych scenariuszach) Stephena Kinga.
POWIĄZANE: 10 filmów o Halloween z najlepszą wartością ponownego obejrzenia
Trafnie nazwany „Królem grozy”, King snuje przerażające opowieści o upiornych klaunach, nawiedzonych hotelach i mgiełkach rojących się od potworów. Adaptacja z bogato zrealizowanych literackich światów powieści Kinga oznacza, że te filmy są wypełnione drobnymi szczegółami, które można dostrzec podczas powtórek.
Krystyna (1983)
Tytułowy bohater w Krystyna nie jest kobietą; to Plymouth Fury z 1958 roku, który lubi mordować ludzi. Zaborcza zazdrość o samochód wpływa na toksyczne zachowanie nerdowatego nastolatka, który go naprawia, Arniego.
Nie ma drugiego takiego filmu jak adaptacja Johna Carpentera Krystyna . Złośliwy, świadomy samochód to całkowicie wyjątkowy filmowy potwór, podczas gdy historia kujona, który staje się fajny i szuka krwawej zemsty na sportowcach, jest uniwersalna.
Doktor Sen (2019)
Ponad trzy dekady później Lśnienie stał się jednym z najlepiej sprzedających się horrorów wszechczasów, Stephen King powrócił do tego świata w spóźnionej kontynuacji Doktor Sen dogonić dorosłego Danny'ego Torrance'a. W fabule Danny chroni młodą dziewczynę, która jest celem kultu, który żeruje na dzieciach z blaskiem.
Podczas gdy filmowa wersja Mike’a Flanagana pt Doktor Sen jest bardziej wierny materiałowi źródłowemu Kinga niż materiał Stanleya Kubricka Lśnienie był, jest tak samo przerażająco niejednoznaczny – i pełen pisanek, aby złapać się na powtórne oglądanie – jak film Kubricka.
To (2017)
Tytułowa paranormalna istota w To jest ostatecznym boogeymanem. Najczęściej przybiera postać tańczącego klauna Pennywise, ale założenie jest takie, że objawia się jako najgorsze obawy jego ofiar. W tej historii It idzie po Losers Club, grupę uczniów w stylu Goonies.
POWIĄZANE: 10 najstraszniejszych momentów w nim, ranking
Chociaż następna kontynuacja była rozdęta i pozbawiona strachu, pierwsza Andy'ego Muschiettiego To Film z powodzeniem przeniósł egzystencjalny terror Pennywise na duży ekran. Praca nad postaciami jest równie przekonująca, jak stałe fragmenty, a przerażające skoki nigdy nie tracą swojej przewagi.
Mgła (2007)
Po tym, jak Frank Darabont zaadaptował więzienne historie skazani na Shawshank I Zielona mila dla ekranu, Mgła był pierwszym horrorem Kinga, który przekształcił w film. Thomas Jane gra łagodnego ojca, który zaszył się z synem w supermarkecie, gdy tajemnicza mgła sprowadza falę potworów Lovecrafta do ich sennego miasteczka.
Podczas gdy współczynnik szoku utrzymuje się tylko podczas jednego oglądania, Mgła w rzeczywistości jest bardziej mrożący krew w żyłach podczas powtórek, gdy widzowie znają nadchodzące bombowe zakończenie i przewidują nieuchronnie ponury los bohaterów.
Widowisko (1982)
Opus antologii horroru autorstwa George'a A. Romero Creepshow nie został zaadaptowany z opublikowanych opowiadań Kinga; King napisał scenariusz w swoim debiucie jako scenarzysta. Creepshow to rzadka antologia filmu bez słabego ogniwa – każdy segment jest mocny.
Fakt, że Creepshow ma pięć historii z pięcioma zestawami postaci, co sprawia, że bardziej nadaje się do ponownego obejrzenia niż film, w którym widzowie utknęli z tą samą historią i postaciami od początku do końca.
Stań przy mnie (1986)
Dla fanów, którzy chcą wejść w upiorny duch Halloween podczas podróży do umysłu Stephena Kinga, ale nie chcą oglądać horroru, arcydzieło Roba Reinera o dojrzewaniu Pozostań przy mnie może być dobrym telefonem. Na podstawie opowiadania Kinga The Body, Pozostań przy mnie opowiada prostą historię czterech chłopców, którzy wybierają się do lasu, aby sprawdzić zwłoki.
POWIĄZANE: 10 najlepszych cytatów o młodości i przyjaźni w Stand By Me
Wil Wheaton, Corey Feldman, River Phoenix i Jerry O'Connell są doskonale dobrani w głównych rolach. Łączy ich tak niesamowita chemia na ekranie, że są w pełni wiarygodni jako najlepsi przyjaciele na całe życie. Czas spędzony z tym kwartetem nigdy się nie znudzi.
Carrie (1976)
Debiutancka powieść Kinga Carrie ugruntował swój wyjątkowo makabryczny pogląd na codzienne sytuacje. Zaczyna się od dość relatywnej konfiguracji – niepopularna licealistka spotyka się z przemocą zarówno ze strony łobuzów w szkole, jak i jej apodyktycznej matki w domu – ale przybiera złowrogi obrót, gdy odkrywa uśpione zdolności telekinetyczne, których może użyć do zemsty.
Dwa lata po opublikowaniu książki Brian De Palma uczynił z niej jeden z najwspanialszych horrorów, jakie kiedykolwiek powstały. Ta adaptacja z 1976 roku jest jeszcze skuteczniejsza w powtórkach, kiedy widzowie mogą przewidzieć masakrę na balu maturalnym, do której zmierza De Palma.
Nędza (1990)
Jak historia słynnego pisarza dręczonego przez obsesyjnego fana, Nieszczęście wydaje się urzeczywistnieniem najgorszego strachu Kinga. James Caan występuje w adaptacji filmowej Roba Reinera z 1990 roku jako Paul Sheldon, znany pisarz, który został uratowany z wypadku samochodowego przez swojego największego fana Annie Wilkes, grana przez nagrodzoną Oscarem Kathy Bates . Na początku Annie ma dobre intencje, opiekując się Paulem z powrotem do zdrowia. Ale wkrótce natrafia na mroczne rewelacje dotyczące jej prawdziwych motywów.
Bycie napiętym dwuręcznym w napiętym związku, zamkniętym głównie w jednym pokoju, obserwującym Nieszczęście w kółko jest jak cieszenie się różnymi przedstawieniami sztuki teatralnej – a Caan i Bates doskonale pasują do siebie jako Paul i Annie.
Skazani na Shawshank (1994)
Rozszerzone z noweli Kinga Rita Hayworth i Skazani na Shawshank , Franka Darabonta skazani na Shawshank to epicki portret więziennego życia, opowiedziany oczami świeżo uwięzionego Andy'ego Dufresne'a i weterana więźnia Reda.
POWIĄZANE: 10 sposobów, w jakie Odkupienie Shawshank wciąż się trzyma
Przyjaźń Andy'ego i Reda jest prawdziwa dzięki niezrównanej chemii Tima Robbinsa i Morgana Freemana, a rozległa narracja Darabonta toczy się w wystarczająco szybkim tempie, aby wytrzymać wielokrotne oglądanie.
Lśnienie (1980)
Stanley Kubrick bezczelnie odszedł od materiału źródłowego Kinga w adaptacji Lśnienie na ekran – ku wielkiemu rozczarowaniu samego Kinga . W książce Jack Torrance jest dobrym człowiekiem, który zostaje zamieniony w mordercę przez duchy w hotelu, w którym podejmuje pracę zimowego dozorcy. Ale film sugeruje, że Jack jest zdezorientowany i gotowy zabić swoją rodzinę na długo przed podjęciem pracy.
Okrzyknięty arcydziełem horroru, Lśnienie jest cudownie nieczytelny. Kubrick celowo nakręcił film, który nie ma sensu. Niezależnie od tego, co widz uzna za znaczenie filmu, przy następnym obejrzeniu złapie jakąś niepokojącą wskazówkę, która obali jego teorię.
KOLEJNY: 10 horrorów z najlepszą wartością do ponownego obejrzenia