Od Wściekłych psów po Pewnego razu w Hollywood – ranking filmów Quentina Tarantino wymaga głębokiego zapoznania się z jego imponującą filmografią.
Pewnego razu w Hollywood to przedostatni film reżyserski Quentina Tarantino – ale jakie miejsce zajmuje on wśród innych jego filmów? Mając na swoim koncie uznanie i krwawą karierę, filmografia Tarantino jest przepełniona brutalnością, wulgaryzmami i spojrzeniem na czasami budzącą złą reputację ludzkość. balansuje na granicy szczerości i dzikości.
Filmy Tarantino stanowią punkt odniesienia dla koneserów kina, a on sam jest tak samo osadzony w świecie kina, jak i w jego kulturze w ogóle. Będąc dzieckiem lat 60. i 70., którego kariera rozpoczęła się w pokoleniu VHS, Tarantino jest chodzącą encyklopedią historii kina, a wiedza ta pojawia się w każdym filmie, jaki kiedykolwiek nakręcił – począwszy od wpływów i odniesień do niektórych z same tytuły jego filmów.
Powiązane: Najlepsza kolejność oglądania filmów Quentina Tarantino
Mając przed sobą jeszcze jeden film do zamknięcia książki o reżyserii, Tarantino znajduje się u schyłku imponującej i wpływowej kariery. Przyjrzyjmy się każdemu filmowi, który Tarantino wyreżyserował w ciągu ostatnich trzech dekad.
10. Nienawistna ósemka
Opowieść Tarantino o Dzikim Zachodzie to nie lada wyzwanie; na pierwszy rzut oka jest obiecujący. Obsada składa się z członków rodziny królewskiej Hollywood 10 małych Indian -inspirowana fabuła rozgrywa się jak trudna gra Zgadnij kto , a jego ograniczona sceneria przypomina zasypany śniegiem XIX-wieczny ukłon Rezerwowe Psy . Jednak gdzie Nienawistna Ósemka błyszczy w koncepcji, ma problemy w realizacji.
W Nienawistna Ósemka łowca nagród (Kurt Russell) zatrzymuje się w Minnie's Haberdashery ze swoim więźniem (Jennifer Jason Leigh) tylko po to, by odkryć, że jego obskurni klienci nie są do końca tym, kim się wydają. Ciężki w dialogu, bezlitosny w swojej rzezi i dumnej antytezie Wspaniała siódemka , Nienawistna Ósemka nie trzyma lądowania tak mocno, jak inne filmy Tarantino. Brakuje delikatności w splocie postaci i historii, w której Tarantino pokazał już więcej niż biegłość w poprzednich filmach, co sprawia, że Nienawistna Ósemka czasami frustrujący zegarek. A przy prawie trzygodzinnym czasie działania (chyba że oglądasz rozszerzoną wersję Netflix), Nienawistna Ósemka ma po prostu zbyt nihilistyczną perspektywę dla jakiejkolwiek stałej wartości zwrotu.
9. Dowód na śmierć
Druga połowa Grindhouse - Dwumetrowy powrót Tarantino i Roberta Rodrigueza do filmów eksploatacyjnych z lat 60. i 70. - Dowód śmierci jest i nie jest typowym filmem Quentina Tarantino. Jeśli chodzi o treściwe, elokwentne przekomarzanie się, zakrwawionych antagonistów szukających zemsty i ścieżkę dźwiękową, z której dumna byłaby każda szafa grająca w barze nurkowym, Dowód śmierci pasuje do rachunku. Jednakże, Dowód śmierci jest zbyt zajęty przestrzeganiem Grindhouse plan, zgodnie z którym produkt końcowy przypomina czarną owcę w formie Tarantino.
Fabuła jest prosta: seryjny morderca imieniem kaskader Mike (Kurt Russell) tropi kobiety i zabija je swoim samochodem (najpierw Chevy Nova z 1971 r., potem Dodge Charger z 1969 r.). I choć Tarantino lubi budować napięcie w opowieści, robi to kosztem rozwoju postaci. Pierwsza połowa filmu trwa ok Psychol - natchniony zwrot z niedoszłymi bohaterami, aby wyciągnąć dywanik spod swoich ofiar; i chociaż wypłata jest szalenie satysfakcjonująca, zmusza drugą połowę scenariusza do pracy w nadgodzinach.
Do czasu, gdy nowe postacie są wprowadzane, nękane, atakowane i ostatecznie triumfują, widzowie mieli niewiele czasu, aby nawiązać z nimi kontakt. Chociaż prawdopodobnie było to celowe, biorąc pod uwagę bezmyślny wpływ grindhouse'u, zapobiega Dowód śmierci od dostarczania czegokolwiek w postaci zapadających w pamięć postaci (oprócz samego kaskadera Mike'a).
Powiązany: Wszystkie scenariusze Quentina Tarantino (w tym te, których nie wyreżyserował), rankingowe
8. Kill Bill Cz. 1
Zabij Billa, tom. 1 ma dość prostą historię: postać zostaje zdradzona i pozostawiona na śmierć, postać dokonuje zemsty. Tylko, opowiedziana fragmentarycznie, w odwrotnym porządku chronologicznym, Zabij Billa, tom. 1 jest trochę bardziej skomplikowane niż się wydaje.
Uma Thurman wciela się w byłą zabójczynię Beatrix Kiddo, której lista kontrolna osób do zabicia wysyła ją w światową podróż pełną krwawej zemsty. Jest chaotyczny w przekazie i kreskówkowy w przedstawianiu brutalności (nawet dosłownie w przypadku historii powstania O-Rena Ishii w stylu anime), ale Zabij Billa, tom. 1 nadal ma poważny i delikatny środek. W końcu, chociaż sceneria filmu jest skrupulatnie zaaranżowanym polem bitwy, bezcelowe zabijanie nie jest sposobem działania Beatrix. Za rzekomą śmierć jej nienarodzonej córki odpowiada pięć osób i ona zamierza pociągnąć je do odpowiedzialności (w tym każdego, kto stanie jej na drodze).
Mistrzowsko opowiedziana historia zemsty, tym bardziej satysfakcjonująca dzięki klifowemu zakończeniu, Zabij Billa, tom. 1 jest głównym Tarantino. Łączy w sobie jego wielokulturowe wpływy, zamiłowanie do przemocy na ekranie i rozszerza wspólne uniwersum filmu w filmie, jednocześnie równoważąc chaos prawdziwie gorzkim patosem.
7. Django bez łańcuchów
Tarantino nie ma problemu z ponownym napisaniem przeszłości. Tak naprawdę jest szczęśliwy, mogąc stworzyć postać, której jedynym celem jest bezpośrednie wywarcie wpływu na niektóre z najciemniejszych momentów w historii, wyobrażając sobie w ten sposób przeszłość, która nie tylko skuteczniej rozwiązała problemy, ale także z nieustanną przemocą. W Django bez łańcuchów , jego celem jest niewolnictwo Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych.
Film opowiada historię tytułowego Django (Jamie Foxx), który wraz z żywym doktorem Kingiem Schultzem (Christoph Waltz) wyrusza w łowy nagród, aby odnaleźć i uratować swoją żonę Broomhildę (Kerry Washington). Podróż Django jest pełna bezlitosnej przemocy, podczas której przebija się przez kolejnych właścicieli niewolników, zanim spotyka swojego partnera z sadystycznym Calvinem Candie (Leonardo DiCaprio).
Największe problemy z Django bez łańcuchów jest jego ton i wykonanie. Chociaż opowieść o zemście jest tak satysfakcjonująca, jak na to zasługuje, zmiany tonalne idą tak daleko, że naginają rzeczywistość; Skłonność Tarantino do nadmiaru podważa okropności niewolnictwa w prawdziwym życiu, podczas gdy przemiana Django w bohatera pod koniec filmu wydaje się zbyt oderwana od rzeczywistości, aby wydawać się tak uzasadniona, jak Django zasługuje na swoją przemianę. To powiedziawszy, są to drobne zastrzeżenia w porównaniu do skądinąd doskonałego filmu.
Powiązane: Wszystkie końcowe sceny Quentina Tarantino, ranking
6. Kill Bill Cz. 2
Gdzie Zabij Billa, tom. 1 to maniakalna, niefiltrowana strona zemsty typu A, Zabij Billa, tom. 2 to wyrachowany, introspektywny typ B. Tak, nadal jest mnóstwo rzezi; to po prostu inny rodzaj rzezi.
Chociaż technicznie jest to połowa większej historii (lub nawet jedna trzecia parzystej większy fabuła ), Zabij Billa, tom. 2 spowalnia sytuację, gdy Beatrix udaje się do byłego mentora i kochanka, który stał się celem, Billa (David Carradine). W drugim tomie została pogrzebana żywcem, pobita i dookoła bardziej bezbronna, choć rzut oka na jej trening z Pai Mei (Gordon Liu) zapowiada pewne przydatne umiejętności, które przydadzą się jej, gdy będzie oparta plecami o ścianę (lub gdy zostanie uwięziona w zwiastun z Daryl Hannah). Jest cichszy, bardziej cierpliwy i znacznie bardziej zainteresowany uzyskaniem perspektywy na sytuację niż Zabij Billa, tom. 1 najpierw strzelaj, później zadawaj pytania.
Chociaż scena wydaje się mniejsza w Zabij Billa w drugiej połowie każdy kameralny fragment scenerii robi większe wrażenie niż poprzedni. A na mniej fizycznym poziomie eksploracja odpowiedzialności i kodeksów moralnych jest tym, co wynosi ją ponad poprzedniczkę.
5. Jackie Brown
Nie licząc innych jego osiągnięć jako scenarzysty, Tarantino miał już karierę w planach, zanim do niej dotarł Jackie Browna . To powiedziawszy, wraz z oczekiwaniem pojawia się presja i Jackie Browna miał wszelkie szanse na powtórzenie formuł i danie widzom dokładnie tego, czego prawdopodobnie oczekiwali, na dobre i na złe. Na szczęście jednak tak się nie stało.
Na podstawie powieści Elmore'a Leonarda rum , Jackie Browna podąża za stewardessą (Pam Grier), której drugie źródło dochodu jest ściśle tajne: przemyt pieniędzy między Meksykiem a USA. Kiedy jednak wplątuje się w prawo – a co za tym idzie, handlarza bronią Ordell Robbie (Samuel L. Jackson) – jest zmuszona wplatać się w niebezpieczeństwa, nie tylko po to, by utrzymać się przy życiu, ale także aby zatrzymać 500 000 dolarów, które posiada trzymał.
Jackie Browna nie tylko nie spieszy się ze swoją historią i bohaterami, ale także stanowi rodzaj wytchnienia po poprzednim filmie Tarantino, Pulp Fiction , to środek do czyszczenia palet. Zastępuje wszystkie kolorowe dzwonki i gwizdki, które zwykle pojawiają się w filmach Tarantino i przycina wszelki nadmiar. Ten film jest zwarty, sprytny i brutalny – i wynika to z ugruntowanego braku efektowności Jackie Browna kończy się na pozostawieniu tak donośnego wrażenia.
Powiązane: Jackie Brown to najbardziej niedoceniany film Quentina Tarantino
4. Pulp Fikcja
Pulp Fiction to kwintesencja filmu Tarantino. Był to nie tylko pierwszy z jego scenariuszy, który przyniósł mu Oscara, ale także udoskonalił jego fragmentaryczną strukturę historii, udowodnił, że nie jest fenomenem jednego przeboju i zawierał niektóre z jego najbardziej kultowych postaci, cytaty i taniec bez butów. Co więcej, jak wiele innych jego filmów, do dziś jest on poddawany szczegółowej analizie.
W Pulp Fiction, łączą się cztery wyjątkowe historie: para okradająca restaurację, dwóch zabójców radzących sobie z notorycznie niebezpiecznym szefem, powiedział szef i jego żona, oraz bokser, który jest bliski zaprzedania swojej duszy. Gdy ich historie się łączą, ich zbrodnicze życie zostaje zdemaskowane i wystawione na sąd – poprzez śmierć lub odkupienie. I choć robi wszystko, co w jego mocy, aby pobić rekordy w liczbie słów na „f” w filmie, jest to bardzo ludzka opowieść o desperacji, która jest o wiele bardziej zajęta szukaniem duszy niż szokiem, niż mogłoby się wydawać.
Obecnie, Pulp Fiction jest tak osadzona w popkulturze, że łatwo zapomnieć, jak naprawdę jest innowacyjna, złożona i wpływowa. Ale te deskryptory są zasłużone. Pulp Fiction jest jedyny w swoim rodzaju.
Powiązane: Co NAPRAWDĘ znajduje się w teczce Pulp Fiction?
3. Wściekłe psy
W 1992 roku na scenę wkroczył Tarantino. Mając na swoim koncie wykształcenie filmowe i trzy filmy krótkometrażowe, napisał scenariusz i wyreżyserował Rezerwowe Psy , krwawy, bluźnierczy i klaustrofobiczny powrót do starych filmów o napadach, takich jak Miasto w ogniu i Stanleya Kubricka Zabijanie i wyznaczyłoby to bardzo charakterystyczny standard dla całej jego przyszłej kariery.
Film o grupie przestępców ukrywających się przed policją po napadzie nie wydaje się szczególnie oryginalny na papierze, ale Rezerwowe Psy korzysta z charakterystycznego tonu głosu. Miesza linearny format, dostarczając widzowi kawałek po kawałku celowo nieuporządkowaną sekwencję wydarzeń; a najbardziej fascynującym elementem jest to, że nie chodzi o wyciąganie dywanika spod publiczności, ale o bohaterów. To nie jest tajemnica, ale tykająca bomba zegarowa i przyjemność (choć pewien dyskomfort) oglądania Rezerwowe Psy czeka, aż ujawnią się nowe informacje, gdy czas realizacji dobiegnie końca.
2. Pewnego razu w Hollywood
Pewnego razu w Hollywood jest fikcją fanowską w najlepszym możliwym wydaniu. Podobnie jak inne filmy Tarantino, wyobraża sobie prawdziwy moment w historii, wprowadza fikcyjne postacie i widzi, co się stanie. To powiedziawszy, jest to także jeden z najbardziej sympatycznych filmów Tarantino – czy to w kontekście tragicznej historii Sharon Tate (w tej roli Margot Robbie), czy też schyłku kariery fikcyjnego aktora Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio).
Podczas gdy większość filmów Tarantino jest opakowana w skomplikowane wątki fabularne, które pozornie mają na celu przesunięcie granic struktury opowieści, Pewnego razu w Hollywood jest zbyt zajęty rozpamiętywaniem, żeby się ścigać. Opisywano go jako list miłosny do Hollywood i to prawda. To jest. Ale skupia się szczególnie na uchwyceniu czasu, miejsca, kariery i znanej potrzeby przynależności. Tak się składa, że akcja rozgrywa się w czasach, w których miała miejsce jedna z najstraszniejszych zbrodni w historii Stanów Zjednoczonych.
Tarantino zawsze miał talent do podważania oczekiwań, odnajdywania humoru w horrorze i honorowania przeszłości. W Pewnego razu w Hollywood , ze zręczną pewnością udoskonalił każdy z tych elementów. Niestety, biorąc pod uwagę, że Tarantino oświadczył, że po tym wyreżyseruje jeszcze tylko jeden film, jego film o przejściu w nowe epoki jest bliski zakończenia samej ery.
Powiązane: Prawdziwa historia „Pewnego razu w Hollywood” Tarantino
1. Bękarty wojny
Parafrazując ostatnie zdanie filmu: Bękarty wojny może być arcydziełem Tarantino. To jego pierwsza przygoda z inspirowanymi historią historiami o zemście, która udowadnia widzom, że w jego filmach rzeczywistość to uczciwa gra i ukazuje wszystkie jego najbardziej urzekające atuty w najbardziej wyrafinowanej formie.
Bękarty wojny podąża za grupą żydowskich żołnierzy amerykańskich podczas II wojny światowej, którzy infiltrują okupowaną przez nazistów Francję, aby zabić jak najwięcej nazistowskich przywódców ilu się da. Jednak nie są sami. Gdy młoda kobieta o imieniu Shoshanna (Mélanie Laurent) odkrywa, że najbliższe otoczenie Adolfa Hitlera będzie w jej kinie na specjalnym pokazie nazistowskiej propagandy, ona również przygotowuje się do tajnej misji śmierci. Naturalnie jednak każdy możliwy przeciwnik jest przeciwko nim.
Wszystko działa w Bękarty wojny ; Wesoła banda nazistowskich morderców porucznika Aldo Raine’a (Brad Pitt), nagrodzona Oscarem kreacja Christopha Walt’za w roli obłąkanego pułkownika Hansa Landy, wykorzystanie filmu jako narzędzia do pokonania nazistów oraz lata czterdzieste XX wieku widziane oczami Quentina Tarantino . W tym filmie jest radosny chaos, który celebruje zemstę, ale nie poprzestaje na zwykłym ogłoszeniu zwycięstwa i kontynuowaniu. W pełni to uznaje – a nawet oddaje się temu faktowi «gaszenie pożaru benzyną» to biznes chaotyczny, polaryzujący i narażony na szwank etyczny, niezależnie od tego, jak bardzo jest satysfakcjonujący.
Następny: Wyjaśnienie wspólnego wszechświata filmu Quentina Tarantino
Kluczowe daty wydania
-
Pewnego razu w Hollywood
Data wydania: 26.07.2019
