Pewnego razu w Hollywood oznacza przedostatni film fabularny Quentina Tarantino – ale gdzie plasuje się wśród innych jego filmów? Z karierą tak samo uznaną, jak i krwawą, filmografia Tarantino jest pełna brutalności, wulgaryzmów i spojrzenia na czasami haniebne sposoby działania ludzkości. który kroczy po linii między szczerością a dzikością.
Filmy Tarantino są czymś w rodzaju wzorca dla koneserów filmowych, a on jest tak samo osadzony w świecie kręcenia filmów, jak ogólnie w jego kulturze. Tarantino, dziecko lat 60. i 70., którego kariera rozpoczęła się w pokoleniu VHS, jest chodzącą encyklopedią historii kina, a wiedza ta pojawia się w każdym jego filmie – od wpływów i odniesień do niektórych same tytuły jego filmów.
Powiązane: Najlepsza kolejność oglądania filmów Quentina Tarantino
Z rzekomo jeszcze jednym filmem, zanim zamknie książkę o reżyserii, Tarantino jest na końcu imponującej i wpływowej kariery. Rzućmy okiem na każdy film, który Tarantino wyreżyserował w ciągu ostatnich trzech dekad.
10. Nienawistna ósemka
Opowieść Tarantino o Dzikim Zachodzie to nie lada wyzwanie; z pozoru jest obiecujący. Jego obsada składa się z hollywoodzkich członków rodziny królewskiej, jego 10 małych Indian -inspirowana fabuła rozgrywa się jak podstępna gra Zgadnij kto , a jego ograniczone ustawienie wydaje się być ukłonem w stronę zasypanego śniegiem XIX wieku Rezerwowe Psy . Jednak gdzie Nienawistna Ósemka błyszczy w koncepcji, walczy w kontynuacji.
W Nienawistna Ósemka , łowca nagród (Kurt Russell) wraz ze swoim więźniem (Jennifer Jason Leigh) zatrzymuje się w sklepie pasmanteryjnym Minnie, by odkryć, że jego obskurni klienci nie są do końca tym, za kogo się wydają. Ciężki w dialogu, bezlitosny w swojej rzezi i dumny przeciwieństwo Wspaniała siódemka , Nienawistna Ósemka nie trzyma się lądowania tak mocno, jak inne filmy Tarantino. Brakuje delikatności w tkaniu postaci i historii, z którymi Tarantino udowodnił już, że jest więcej niż biegły w poprzednich filmach, co sprawia, że Nienawistna Ósemka czasami frustrujący zegarek. A dzięki prawie trzygodzinnemu czasowi działania (chyba że oglądasz rozszerzoną wersję Netflix), Nienawistna Ósemka ma po prostu zbyt nihilistyczną perspektywę dla jakiejkolwiek solidnej wartości zwrotnej.
9. Dowód na śmierć
Druga połowa r Grindhouse - Podwójny fabularny powrót Tarantino i Roberta Rodrigueza do filmów eksploatacyjnych z lat 60. i 70. Dowód śmierci jest i nie jest typowym filmem Quentina Tarantino. Jeśli chodzi o zwięzłe, elokwentne przekomarzanie się, zakrwawionych antagonistów szukających zemsty i ścieżkę dźwiękową, z której każda szafa grająca w barze nurkowym byłaby dumna, Dowód śmierci pasuje do rachunku. Jednakże, Dowód śmierci jest zbyt zajęty przestrzeganiem Grindhouse plan, że produkt końcowy przypomina czarną owcę w formie Tarantino.
Fabuła jest prosta: seryjny morderca imieniem Stuntman Mike (Kurt Russell) tropi kobiety i zabija je swoim samochodem (najpierw Chevy Nova z 1971 r., a następnie Dodge Charger z 1969 r.). I chociaż Tarantino rozkoszuje się budującymi napięcie fragmentami historii, robi to kosztem rozwoju postaci. Pierwsza połowa filmu trwa ok psychol - natchniony obrót swoimi niedoszłymi bohaterami, aby wyciągnąć dywan spod swoich ofiar; i chociaż wypłata jest szalenie satysfakcjonująca, zmusza drugą połowę scenariusza do pracy w nadgodzinach.
Zanim nowe postacie zostaną wprowadzone, nękane, atakowane i ostatecznie triumfujące, widzowie mają niewiele czasu, aby się z nimi połączyć. Chociaż prawdopodobnie było to celowe, biorąc pod uwagę bezmyślny wpływ grindhouse, zapobiega Dowód śmierci od dostarczania czegokolwiek, co mogłoby zapadać w pamięć (oprócz samego kaskadera Mike'a).
Powiązany: Wszystkie scenariusze Quentina Tarantino (w tym te, których nie wyreżyserował), rankingowe
8. Zabij Bill Cz. 1
Zabij Bill Cz. 1 ma dość prostą historię: bohater zostaje zdradzony i pozostawiony na śmierć, bohater dokonuje zemsty. Tylko, opowiedziana we fragmentarycznym, odwróconym porządku chronologicznym, Zabij Bill Cz. 1 jest trochę bardziej skomplikowana niż się wydaje.
Uma Thurman wciela się w byłą zabójczynię Beatrix Kiddo, której lista kontrolna osób do zabicia wysyła ją w światową podróż po krwawej zemście. Jest chaotyczny w swojej prezentacji i karykaturalny w przedstawianiu krwi (nawet dosłownie z historią pochodzenia O-Ren Ishii w stylu anime), ale Zabij Bill Cz. 1 nadal ma poważne i delikatne centrum. W końcu, mimo że krajobraz filmu to skrupulatnie wyreżyserowane pole bitwy, bezcelowe zabijanie nie jest M.O. Beatrix. Pięć osób jest odpowiedzialnych za domniemaną śmierć jej nienarodzonej córki, a ona zamierza pociągnąć ich do odpowiedzialności (w tym każdego, kto stanie jej na drodze).
Mistrzowsko opowiedziana historia zemsty, uwieńczona jeszcze bardziej zaskakującym zakończeniem, Zabij Bill Cz. 1 jest prymusem Tarantino. Łączy w sobie jego wielokulturowe wpływy, jego zamiłowanie do przemocy na ekranie i rozszerza się na jego wspólny wszechświat filmu w filmie, jednocześnie równoważąc chaos autentycznym gorzkim patosem.
7. Django Unchained
Tarantino nie ma problemu z przepisywaniem przeszłości. W rzeczywistości jest szczęśliwy, że stworzył postać, której jedynym celem jest bezpośredni wpływ na niektóre z najmroczniejszych momentów w historii, wyobrażając sobie w ten sposób przeszłość, która nie tylko skuteczniej rozwiązywała problemy, ale także z niesłabnącą przemocą. W Django Unchained , jego celem jest niewolnictwo Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych.
Film kręci się wokół tytułowego Django (Jamie Foxx), który wyrusza w podróż życie łowcy nagród z żywym doktorem Kingiem Schultzem (Christoph Waltz) w celu odnalezienia i uratowania jego żony Broomhildy (Kerry Washington). Podróż Django to bezlitosna przemoc, w której strzela do właściciela niewolnika po właścicielu niewolnika, zanim spotka się z sadystycznym Calvinem Candiem (Leonardo DiCaprio).
Największe problemy z Django Unchained to jego ton i wykonanie. Podczas gdy opowieść o zemście jest tak satysfakcjonująca, jak na to zasługuje, zmiany tonalne posuwają się tak daleko, że naginają rzeczywistość; Zamiłowanie Tarantino do nadmiaru podważa prawdziwy horror niewolnictwa, podczas gdy przemiana Django w bohatera pod koniec filmu wydaje się zbyt oderwana od rzeczywistości, by czuć się tak samo uzasadnionym, jak Django zasługuje na swoją przemianę. To powiedziawszy, są to drobne sprzeczki w porównaniu z skądinąd doskonałym filmem.
Powiązane: Wszystkie ostatnie sceny Quentina Tarantino, ranking
6. Zabij Bill Cz. 2
Gdzie Zabij Bill Cz. 1 to maniakalna, niefiltrowana strona zemsty typu A, Zabij Bill Cz. 2 jest obliczonym, introspektywnym typem B. Tak, wciąż jest mnóstwo rzezi; to po prostu inny rodzaj rzezi.
Mimo że technicznie jest to połowa większej historii (lub nawet jedna trzecia parzystej większy fabuła ), Zabij Bill Cz. 2 spowalnia, gdy Beatrix udaje się do byłego mentora i kochanka, który stał się celem, Billa (David Carradine). Została pogrzebana żywcem, pobita i bardziej bezbronna w drugim tomie, chociaż rzut oka na jej trening z Pai Mei (Gordon Liu) zapowiada kilka przydatnych umiejętności, które przynoszą jej korzyści, gdy jest oparta plecami o ścianę (lub gdy jest uwięziona w zwiastun z Darylem Hannah). Jest cichszy, bardziej cierpliwy i znacznie bardziej zainteresowany uzyskaniem perspektywy spojrzenia na sytuację niż Zabij Bill Cz. 1 najpierw strzelaj, później zadawaj pytania.
Chociaż scena wydaje się mniejsza w Zabij Billa drugiej połowie, każdy intymny stały fragment jest bardziej imponujący niż poprzedni. A na mniej fizycznym poziomie, jego eksploracja odpowiedzialności i kodeksów moralnych jest tym, co wznosi go ponad swojego poprzednika.
5. Jackie Browna
Nie licząc nawet jego innych zasług jako scenarzystów, Tarantino miał już swoją karierę w torbie, zanim doszedł Jackiem Brownem . To powiedziawszy, z oczekiwaniem przychodzi presja i Jackiem Brownem miał wszelkie szanse na powtórzenie formuł i danie widzom dokładnie tego, czego prawdopodobnie oczekiwali, na dobre i na złe. Na szczęście jednak tak się nie stało.
Na podstawie powieści Elmore'a Leonarda rum , Jackiem Brownem podąża za stewardessą (Pam Grier), której dodatkowe źródło dochodu jest ściśle ukryte: przemyt pieniędzy między Meksykiem a Stanami Zjednoczonymi. Jednak gdy zostaje uwikłana w sprawy prawa – a co za tym idzie, handlarza bronią Ordella Robbiego (Samuel L. Jackson) – jest zmuszona przedzierać się przez niebezpieczeństwa i uciekać z niebezpieczeństw, nie tylko po to, by utrzymać się przy życiu, ale także po to, by zatrzymać 500 000 dolarów, które ma. trzymałem.
Jackiem Brownem nie tylko poświęca czas swojej historii i postaciom, podwajając się jako rodzaj wytchnienia po poprzednim filmie Tarantino, Pulp Fiction , to środek do czyszczenia palet. Zastępuje wszystkie kolorowe dzwonki i gwizdki, które zwykle pojawiają się w filmie Tarantino i przycina wszelki nadmiar. Ten film jest zwarty, sprytny i brutalny – i wynika to z jego ugruntowanego braku efekciarstwa Jackiem Brownem kończy pozostawiając tak donośne wrażenie.
Związane z: Jackie Brown to najbardziej niedoceniany film Quentina Tarantino
4. Pulp Fiction
Pulp Fiction jest kwintesencją filmu Tarantino. Nie tylko był to pierwszy z jego scenariuszy, który przyniósł mu Oscara, ale także udoskonalił jego fragmentaryczną strukturę fabularną, udowodnił, że nie był cudem jednego przeboju i zawierał niektóre z jego najbardziej kultowych postaci, cytaty i taniec bez butów. Co więcej, podobnie jak wiele jego filmów, do dziś jest analizowany.
W Pulp Fiction, Łączą się ze sobą cztery wyjątkowe historie: para rabująca restaurację, dwóch zabójców poruszających się wokół notorycznie niebezpiecznego szefa, wspomnianego szefa i jego żony, oraz boksera, który jest bliski zaprzedania swojej duszy. Gdy ich historie są ze sobą powiązane, ich przestępcze życie zostaje ujawnione i wystawione na osąd - przez śmierć lub odkupienie. I chociaż robi wszystko, co w jego mocy, aby pobić rekordy największej liczby słów na „f” w filmie, jest to bardzo ludzka opowieść o desperacji, która jest o wiele bardziej pochłonięta poszukiwaniem duszy niż wartością szoku, niż mogłoby się wydawać.
Obecnie, Pulp Fiction jest tak osadzona w popkulturze, że łatwo zapomnieć, jak bardzo jest innowacyjna, złożona i wpływowa. Ale te deskryptory są zarobione. Pulp Fiction jest jedyny w swoim rodzaju.
Powiązane: Co NAPRAWDĘ jest w teczce Pulp Fiction?
3. Wściekłe psy
W 1992 roku na scenę wkroczył Tarantino. Z wykształceniem filmowym w sklepie wideo i trzema filmami krótkometrażowymi na swoim koncie, napisał scenariusz i wyreżyserował Rezerwowe Psy , krwawa, bluźniercza i klaustrofobiczna wersja starych filmów o napadach, takich jak Miasto w ogniu i Stanleya Kubricka Zabijanie i wyznaczyłoby to bardzo charakterystyczny standard dla całej jego przyszłej kariery.
Film o grupie przestępców ukrywających się przed policją po napadzie nie wydaje się szczególnie oryginalny na papierze, ale Rezerwowe Psy czerpie korzyści z charakterystycznego tonu głosu. Miesza liniowy format, karmiąc publiczność krok po kroku celowo nieuporządkowaną sekwencją wydarzeń; a najbardziej fascynującym elementem jest to, że nie chodzi o wyciąganie dywanu spod publiczności, ale o postaci. To nie jest tajemnica, ale tykająca bomba zegarowa i przyjemność (choć pewien dyskomfort) oglądania Rezerwowe Psy czeka na pojawienie się rewelacji, gdy środowisko wykonawcze dobiegnie końca.
2. Pewnego razu w Hollywood
Pewnego razu w Hollywood jest fan fiction w najlepszy możliwy sposób. Podobnie jak niektóre inne filmy Tarantino, wyobraża sobie prawdziwy moment w historii, wstrzykuje fikcyjne postacie i widzi, co się stanie. To powiedziawszy, jest to również jeden z najbardziej sympatycznych filmów Tarantino – czy to w odniesieniu do tragicznej opowieści o Sharon Tate (granej przez Margot Robbie), czy też o malejącej karierze fikcyjnego aktora Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio).
Podczas gdy większość filmów Tarantino ma skomplikowaną fabułę, która pozornie ma na celu przesuwanie granic struktury fabuły, Pewnego razu w Hollywood jest zbyt zajęty zastanawianiem się nad wyścigiem. Został opisany jako list miłosny do Hollywood i to prawda. To jest. Ale koncentruje się na uchwyceniu czasu, miejsca, kariery i znajomej potrzeby przynależności. Tak się składa, że dzieje się to w czasach, w których miała miejsce jedna z najbardziej przerażających zbrodni w historii Stanów Zjednoczonych.
Tarantino zawsze miał talent do obalania oczekiwań, znajdowania humoru w horrorze i honorowania przeszłości. W Pewnego razu w Hollywood , udoskonalił każdy z tych elementów ze zręczną pewnością siebie. Niestety, biorąc pod uwagę fakt, że Tarantino stwierdził, że po tym wyreżyseruje jeszcze tylko jeden film, jego film o przejściu do nowych epok zbliża się do końca samej epoki.
Związane z: Prawdziwa historia „Pewnego razu w Hollywood” Tarantino
1. Bękarty wojny
Parafrazując ostatnią kwestię filmu, Bękarty wojny może być arcydziełem Tarantino. To jego pierwsza przygoda z inspirowanymi historycznie historiami o zemście, udowadniająca widzom, że w jego filmach rzeczywistość jest uczciwa i reprezentuje wszystkie jego najbardziej wciągające mocne strony w najbardziej wyrafinowanym stanie.
Bękarty wojny śledzi grupę żydowskich żołnierzy amerykańskich podczas II wojny światowej, którzy infiltrują okupowaną przez nazistów Francję, aby zabić jak najwięcej nazistowskich przywódców. Jednak nie są sami. Kiedy młoda kobieta o imieniu Shoshanna (Mélanie Laurent) odkrywa, że najbliższy krąg Adolfa Hitlera będzie obecny w jej kinie na specjalnym pokazie nazistowskiej propagandy, ona również przygotowuje się do tajnej misji śmierci. Naturalnie jednak każdy możliwy przeciwnik jest przeciwko nim.
Wszystko działa w Bękarty wojny ; Wesoła banda nazistowskich zabójców porucznika Aldo Raine'a (Brad Pitt), nagrodzona Oscarem Christoph Walt'z jako obłąkany pułkownik Hans Landa, wykorzystanie filmu jako narzędzia do pokonania nazistów oraz lata 40. XX wieku widziane oczami Quentina Tarantino . W tym filmie panuje radosny chaos, który celebruje zemstę, ale nie ogranicza się do prostego ogłoszenia zwycięstwa i pójścia dalej. Całkowicie uznaje - a nawet oddaje się temu faktowi - to „gaszenie pożaru benzyną” to chaotyczny, polaryzujący i naruszony etycznie biznes, bez względu na to, jak satysfakcjonujący.
Następny: Wyjaśnienie wspólnego wszechświata filmów Quentina Tarantino
Kluczowe daty wydania
-
Pewnego razu w Hollywood
Data wydania: 2019-07-26
