Quentin Tarantino znany jest z tworzenia filmów pełnych akcji i przemocy. Oto wszystkie jego filmy ułożone według stopnia przemocy.
Kultowy scenarzysta i reżyser Quentin Tarantino ma wiele charakterystycznych znaków towarowych, dzięki którym jego filmy są natychmiast rozpoznawalne. Są wśród nich liryczne dialogi, ekscentryczni bohaterowie i oczywiście wybuchowa przemoc. Czasami jego przemoc jest niepokojąco realistyczna, a czasem tak przesadzona, że celowo wywołuje sensację. W obu przypadkach jego brutalne sceny zawsze skutecznie wywołują dreszczyk emocji i silne reakcje.
POWIĄZANY: 10 najbardziej szokujących zgonów w filmach Quentina Tarantino, ranking
Oczywiście niektóre filmy Tarantino są bardziej brutalne niż inne. Niektóre tematy wymagają ciągłej akcji, podczas gdy inne jego filmy to wolniejsze sceny, bardziej oparte na postaciach i dialogach. Oto wszystkie jego wysiłki reżyserskie, uszeregowane od najmniej do najbardziej brutalnego.
Jackie Brown (1997)
Po przełomowym hicie Tarantino Pulp Fiction uczynił go jednym z najważniejszych filmowców swojego pokolenia, jego kontynuacja była bardzo oczekiwana. Tarantino zaadaptował powieść Elmore'a Leonarda rum w swoim trzecim filmie, Jackie Brown, o stewardessie przemycającej narkotyki, która przechytrza zarówno swojego szefa mafii, jak i władze, i dostaje pół miliona dolarów w gotówce. W całym filmie zdarzają się akty przemocy, ale żaden nie jest szczególnie drastyczny, a film jest bardziej opartym na dialogach studium postaci niż czymkolwiek innym.
Pewnego razu w Hollywood (2019)
Najnowszy film Tarantino to historia hollywoodzkiego aktora i jego wieloletniego kaskadera, którzy latem 1969 roku przemierzają schyłkowe dni swojej kariery. Wydarzenia ukazane w filmie rozgrywają się na tle morderstw Mansona oraz Sharon Tate, jednej z prawdziwe ofiary, to także postać występująca w filmie.
POWIĄZANY: 10 sposobów, jak pewnego razu w Hollywood złamało formę Tarantino
Te równoległe historie zderzają się w trzecim akcie filmu, łącząc alternatywną historię z dużą ilością krwi i brutalności. Gdy Pewnego razu w Hollywood robi się brutalnie, panuje krwawy bałagan. Jednak większość filmu to dramat-komedia bez jakiejkolwiek przemocy.
Dowód na śmierć (2007)
Wydany w kinach jako część podwójnego filmu fabularnego w nieszczęsnym losie Grindhouse projekt, Dowód śmierci jest opisywany jako slasher, w którym bronią zabójcy jest jego samochód – „odporny na śmierć” pojazd kaskaderski, którego używa do mordowania swoich ofiar. Kurt Russell gra kaskadera Mike'a, któremu udaje się odnieść sukces w pierwszej połowie filmu, skupiającego się na pierwszej grupie ofiar.
Spotyka jednak swojego przeciwnika w drugiej połowie, kiedy wybiera niewłaściwa grupa dziewcząt, z którymi można zadzierać . Pierwsza seria zabójstw w Dowód śmierci jest dość graficzny i pokazywany wielokrotnie pod różnymi kątami. Końcowa sekwencja nie jest aż tak krwawa, ale mimo to hałaśliwa.
Wściekłe psy (1992)
Debiutancki film Tarantino, Rezerwowe Psy , opowiadający o tajnym gliniarzu infiltrującym napad, który kończy się okropnie źle, to głównie film kameralny, którego motywem przewodnim są napięte dialogi i panujące zagrożenie przemocą, które wisi nad każdą klatką. Jeśli chodzi o sceny przemocy, nie ma ich zbyt wiele, ale te, które zostały pokazane, są dość krwawe. Obejmuje to scenę tytułową po otwarciu, która rozgrywa się dobrze w chronologii historii, niesławną scenę „usłyszalną” i oczywiście meksykańską konfrontację na końcu.
Nienawistna ósemka (2015)
2015 rok Nienawistna Ósemka , tak jak Rezerwowe Psy, Akcja rozgrywa się głównie w jednym miejscu: w odosobnionej chatce na pustyni Wyoming, gdzie ośmiu nieznajomych zmuszonych jest spędzić noc i przeczekać zamieć. Wszystkie te postacie skrywają mroczne sekrety, które wychodzą na światło dzienne w drugiej połowie filmu.
POWIĄZANE: Nienawistna ósemka: każdy ważny występ, ranking
Nienawistna Ósemka to podły film o podłych ludziach, którzy naprawdę wiele dla siebie znaczą, a przemoc jest, cóż, dość podła. Część z nich jest faktycznie realistyczna, a część graniczy z kreskówkowym. Wszystko to jest dość krwawe.
Kill Bill: Tom 2 (2004)
Druga część odysei zemsty Tarantino, Kill Bill , jest znacznie mniej brutalny niż część pierwsza, co bardziej niż cokolwiek innego świadczy o tym, jak krwawy jest tom pierwszy. Zabij Billa: Tom 2 znajduje postacie pogrzebane żywcem, ukąszone przez jadowite węże, wyłupione oczy i nie tylko.
POWIĄZANE: Kill Bill: 15 cytatów o zemście
Sceny walki są brutalne i graficzne, dzięki czemu podróż Panny Młodej staje się jeszcze bardziej heroiczna. Jej ostatnia konfrontacja z samym Billem jest, jak na ironię, najmniej brutalną konfrontacją w którymkolwiek z nich Kill Bill filmy.
Bękarty wojny (2009)
Po rozczarowującej reakcji na Dowód śmierci, Tarantino czuł ogromną presję, aby odbić się uderzeniem. Bękarty wojny to jego uznany epopeja o alternatywnej historii II wojny światowej, opowiadająca o grupie żołnierzy polujących na nazistów, którzy współpracują z właścicielem kina, aby schwytać i zabić przywódców nazistowskiego reżimu.
To jednocześnie film wojenny, kryminał i list miłosny do klasyki kina. Całość jest także niezwykle brutalna, jak można się spodziewać po wojennej opowieści Tarantino.
Pulp Fikcja (1994)
Przełomowe arcydzieło z 1994 roku Pulp Fiction to antologia trzech kryminałów z Los Angeles, opowiedziana w pomieszanym porządku chronologicznym. Postacie z każdego rozdziału nakładają się na siebie i pojawiają się w innych fragmentach filmu, tworząc Pulp Fiction niezwykle kreatywny film. Przemoc w Pulp Fiction niekoniecznie jest najkrwawszym w jego filmografii, ale zdecydowanie najbardziej zdeprawowanym. W jednej scenie bohaterowie zmuszeni są oczyścić czaszkę i mózg z samochodu w środku dnia. W innym Bruce Willis ratuje lokalnego szefa mafii z piwnicy lombardu, gdzie spotyka go niewypowiedziany los. Pulp Fiction zszokował publiczność na całym świecie po premierze i nadal uchodzi za najodważniejszy i najlepszy film Tarantino w dotychczasowej historii.
Django bez łańcuchów (2012)
Przemoc w Django bez łańcuchów był źródłem wielkich kontrowersji po jego wydaniu, co miało miejsce bezpośrednio po straszliwej strzelaninie w szkole w Sandy Hook. Pod koniec jest scena, w której Django, uwolniony niewolnik, zastrzelił wiele osób w bardzo stylizowanej sekwencji, przez co wielu krytyków uznało przemoc z użyciem broni w dokładnie nieodpowiednim momencie.
Oprócz sceny strzelaniny film zawiera przerażające obrazy niewolnictwa, w tym ataki psów, brutalne pobicia i, co najbardziej niepokojące, walkę „Mandingo”, podczas której dwóch niewolników jest zmuszonych walczyć na śmierć i życie gołymi rękami dla rozrywki właściciela .
Kill Bill: Tom 1 (2003)
Pierwsza połowa Kill Bill saga to zdecydowanie najbardziej brutalny film w dorobku Quentina Tarantino. Od początku do końca jest brutalnie krwawo. Ucieczka Panny Młodej ze szpitala wiąże się z ugryzieniem żyły szyjnej mężczyzny i przecięciem ścięgna Achillesa innego mężczyzny, a następnie trzaskaniem jego głową o drzwi, aż do śmierci. Potem następuje walka na miecze pod koniec, pełna ścięć głów i odciętych kończyn, a na koniec skalpowanie O-Rena Ishii.
Najbardziej brutalna ze wszystkich jest jednak niepokojąca sekwencja anime, która opowiada tragiczną historię pochodzenia O-Rena Ishii, którego rodzice zostają zamordowani przez szefa Yakuzy. Sekwencja jest niesamowicie krwawa i okrutna. Nawet jak na film Tarantino Kill Bill: Tom 1 wyróżnia się szczególnie brutalnością.
DALEJ: Każdy główny antagonista Quentina Tarantino, ranking według bezwzględności