Podczas gdy niektórzy krytycy wyśmiewają postrzeganą pustkę stylu filmowego Quentina Tarantino opartego na odniesieniach, większość chwaliła zdolność reżysera do łączenia różnych obrazów, dźwięków i pomysłów z poprzednich filmów i mieszania ich razem, aby stworzyć coś, co wydaje się nowe.
Przypisuje mu się bycie jednym z prekursorów postmodernistycznego kina hollywoodzkiego, który czerpie znane elementy z przeszłości, przekręca je i rekontekstualizuje dla współczesnej publiczności. Szczytem tego stylu jest Pulp Fiction , drugie pełnometrażowe dzieło reżysera, które zdekonstruowało amerykański film kryminalny i złożyło go z powrotem w zręcznym, przełomowym stylu.
Pulp Fiction jest najlepsze: prawie każda scena jest kultowa
Oprócz kilku pomyłek w fabule Fabienne i odcinka śledztwa Marsellusa w sprawie Butcha, który istnieje jako tkanka łączna między trzema historiami, prawie każda scena w Pulp Fiction jest ikoniczny.
Jest wystarczająco dużo zapadających w pamięć linii , ukochane postacie i urzekające momenty Pulp Fiction że film nie ma ani jednej nudnej sekundy.
Alternatywa: Wściekłe psy
Wielu fanów Tarantino utrzymuje, że pierwszy film reżysera nadal jest jego najlepszym. Nakręcony przy skromnym budżecie, głównie w jednym miejscu, Rezerwowe Psy ograniczona, oparta na postaciach narracja kładzie większy nacisk na występy i dialogi niż rozległa, pełna akcji epopeja Django Lub Bękarty proporcje.
Nasuwa się pytanie o tożsamość tajniaka Rezerwowe Psy intrygujący silnik do utrzymania uwagi publiczności, podczas gdy dynamika ojca i syna, którą podzielają Mr. White (Harvey Keitel) i Mr. Orange (Tim Roth), zapewnia prawdziwą emocjonalną treść. Ponadto scena tortur w Stealers Wheel jest jednym z najwspanialszych momentów filmowych wszechczasów.
Pulp Fiction jest najlepsze: spopularyzowało postmodernizm
Kino lat 90. było naznaczone narodzinami postmodernizmu i ten wzrost zaczął się od Pulp Fiction szybkie i luźne podejście do zasad robienia filmów i przywiązanie do znanych elementów z historii kina.
Samoświadomy urok, zjadliwy dowcip i litania popkulturowych odniesień W Pulp Fiction uczynić z niego arcydzieło kina postmodernistycznego — i jedno z jego najbardziej przełomowych dzieł.
Alternatywa: Jackie Brown
Fani Fargo byli podobno oburzeni kolejnym filmem braci Coen, Wielki Lebowski , co było znacznie bardziej zwariowane i dziwaczne niż ich poprzednia praca. Odwrotnie stało się z kontynuacją Tarantino Pulp Fiction , Jackiem Brownem , który został odrzucony przez kinomanów za bycie mniej zwariowany i dziwaczny niż jego ostatni film.
POWIĄZANE: 10 powodów, dla których Jackie Brown jest niedocenianym arcydziełem Quentina Tarantino
Jednak podczas Jackiem Brownem nie sięga wysokości piwnicy lombardu Pulp Fiction treści dla dorosłych, to z pewnością najbardziej dojrzały film Tarantino. Adaptacja pracy innego pisarza, Elmore'a Leonarda rum , powstrzymał Tarantino i wyznaczył mu granice twórczej pracy. Stanowił również doskonały powrót dla ikony ekranu Pam Grier i zawiera jedną z najlepszych kreacji nieżyjącego już, wspaniałego Roberta Forstera.
Pulp Fiction jest najlepsze: na nowo zdefiniowało pisanie scenariuszy
Jest taka historia w książce Pattona Oswalta Diabeł ze srebrnego ekranu o oglądaniu Pulp Fiction z Markiem Maronem. Kiedy film się skończył, a Oswalt poszedł do domu, Maron się załamał. Musisz iść do domu i spalić ten scenariusz, nad którym pracowałeś? To dobry żart, ale także przypomnienie, że reżyserski wysiłek Tarantino na nowo zdefiniował pisanie scenariuszy.
Nagle ta ograniczona forma sztuki, która wcześniej trzymała się sztywnych zasad, została szeroko otwarta. Wszystko było możliwe: nieliniowa fabuła, czarna komedia, niesympatyczni bohaterowie itp.
Alternatywa: Kill Bill
Chociaż Kill Bill został wydany w dwóch częściach, to w zasadzie jeden film. Tarantino jest strażnikiem własnej filmografii i liczy ją tylko jako pojedynczy wpis. Podczas gdy większość filmów Tarantino można sklasyfikować według jednego lub dwóch gatunków ( Nienawistna Ósemka to zachodnia tajemnica, Dowód śmierci jest slasherem carsploitation itp.), Kill Bill jest jednym z jego nielicznych wpisów wykraczających poza gatunek. Uma Thurman wnosi prawdziwe człowieczeństwo do Panny Młodej i bólu, przez który przeszła pośród całego spektaklu grindhouse.
Sceny walki nawiązują do filmów akcji Shaw Brothers, pustynne zdjęcia są hołdem dla spaghetti westernów Sergio Leone, jest genialna sekwencja anime, żółty kombinezon jest zdarty z Gra o śmierć , a fabuła oparta na zemście odnosi się do wszystkich powyższych. Długie sekwencje dialogowe – rzadkość w kinie akcji – i dziwaczne przerywniki gagów to czysty Tarantino.
Pulp Fiction jest najlepsze: jest całkowicie oryginalne
Wiele filmów Tarantino wywodzi się z określonego gatunku lub stylu, który naśladuje reżyser. Bękarty wojny to podejście Tarantino do filmu akcji z czasów II wojny światowej, Rezerwowe Psy to podejście Tarantino do filmu o napadzie itp.
Ale Pulp Fiction jest całkowicie oryginalny, zawiera w sobie własny styl reżysera zamiast próbować kopiować czyjś inny – z wyjątkiem stylu prawdziwych pisarzy miazgi, oczywiście – z formatem antologii, wrażliwością na czarny jak smoła komiks i fikcyjnym wszechświatem, który jest całkowicie własny Tarantino.
Alternatywa: Django Unchained
Styl Tarantino charakteryzuje się przeniesieniem technik filmowych z zagranicznych interpretacji amerykańskich gatunków (francuskich filmów kryminalnych, włoskich westernów itp.) Z powrotem do Ameryki. Od początku swojej kariery jawnie odwoływał się do spaghetti westernów, ale pełnowymiarowego westernu — czy też południowego, jak to nazwał — nakręcił dopiero w siódmym filmie fabularnym, Django Unchained .
POWIĄZANE: Quentin Tarantino: 5 sposobów, w jakie Django Unchained to jego najlepszy western (i 5 Nienawistna ósemka to drugie miejsce)
Wykorzystując brutalną, krwawą taktykę filmowców takich jak Leone i Corbucci, Tarantino bez ogródek zajął się najbrzydszym rozdziałem w historii Ameryki. Urzekająca rola Jamiego Foxxa, gdy Django daje pannie młodej szansę na zdobycie pieniędzy jako największy mściciel kopiący tyłki w wersecie Tarantino, podczas gdy Leonardo DiCaprio i Samuel L. Jackson konfrontują go z dwoma najbardziej złowrogimi złoczyńcami w wersecie Tarantino.
Pulp Fiction jest najlepsze: to ostateczne kinowe oświadczenie Tarantino
Wszystko, co Quentin Tarantino kiedykolwiek chciał powiedzieć o kinie i o kinie, jest podsumowane Pulp Fiction . Jest to typowo amerykański film, który czerpie z różnych zagranicznych stylów filmowych, które z kolei zostały zaczerpnięte z jeszcze starszych amerykańskich stylów filmowych.
Tarantino zawsze chciał robić spaghetti westerny, które niekoniecznie są osadzone na Starym Zachodzie i Pulp Fiction to miejski spaghetti western przedstawiający Los Angeles lat 90.
Alternatywa: Pewnego razu w Hollywood
Na powierzchni, Pewnego razu w Hollywood to film typu hangout — gdzieś pomiędzy dramatem a komedią — którego akcja toczy się w przemyśle filmowym. Ale jest to również wizualnie liryczna baśń, której akcja toczy się na zalanych słońcem ulicach Los Angeles lat 60., tak jak Tarantino pamięta je z dzieciństwa, i która przepisuje wstrząsającą część historii. Niektóre sekwencje przeskakują między gatunkami w połowie filmu: scena Spahn Ranch jest prosto z horroru, a finałowa bitwa na krótko staje się akcją wykorzystującą eksploatację, rozkoszującą się brutalną sprawiedliwością strażnika.
Leonardo DiCaprio i Brad Pitt są całkowicie przekonujący w głównych rolach jako niepewny siebie aktor, który wpada w niebezpieczeństwo, a jego dubler wpada w prawdziwe niebezpieczeństwo, czego kulminacją jest jeden z najbardziej satysfakcjonujących finałów wszechczasów.
NASTĘPNY: Goodfellas: 5 sposobów, w jaki to najlepszy film Scorsese (i 5 alternatyw)