Nowy „metadramat” Olivera Assayasa dla HBO, Irma Vep, to satyryczna i awangardowa opowieść o jego własnym filmie z 1996 roku pod tym samym tytułem. Zamiast być techniką filmową, często kojarzoną z pretensjonalnymi autorami, metanarracja jest w rzeczywistości bardzo popularną koncepcją. „Multiverse” to termin, który ostatnio zaznajomił fanów MCU Doktor Strange w multiwersie szaleństwa I Spider-Man: Nie ma drogi do domu eksplorowanie tematów związanych z teorią strun.
Ale autoreferencyjna dynamika, na której opierają się te filmy, może być interpretowana na dwa sposoby. Po pierwsze, prosty mechanizm, dzięki któremu postacie z sąsiednich filmów z serii mogą zostać włączone do narracji. Lub, alternatywnie, pobłażanie technikom, które są powszechne w kręceniu filmów „metafikcyjnych”. Bycie „meta” często oznacza po prostu przełamanie czwartej ściany i zatarcie granic między tym, co widać na ekranie, a tym, co jest obecne w rzeczywistości, a wiele filmów i programów telewizyjnych odważyło się to zrobić.
Wszystko Wszędzie Wszystko Naraz
Tworzenie filmów metafikcyjnych można określić jako „na nosie” lub „z przymrużeniem oka”. Danielowie Wszystko Wszędzie Wszystko Naraz był także filmem typu „szczęka na podłodze”. Po części meta-komedia, po części epopeja o sztukach walki, najnowszy ulubieniec publiczności A24 wziął metakoncepcje i wrzucił je do kinowej mieszanki dźwięku i koloru.
Powiązane: Wszystko wszędzie i wszystko naraz: 10 najśmieszniejszych recenzji Letterboxd
Wszystko Wszędzie Wszystko Naraz nie tylko odwołuje się do filmów, takich jak Ratatuj I W nastroju na miłość, ale wyobraziłem sobie iteracje tych filmów z rozległych, przeplatających się wszechświatów, w których ludzkość często różni się czymś tak znaczącym, jak gigantyczne nadmuchiwane dłonie.
Ograniczyć entuzjazm
Aktorzy grający samych siebie w filmach czy programach telewizyjnych nie jest szczególnie przełomową koncepcją. Jednak portret Larry'ego Davida o sobie w Ograniczyć entuzjazm ustanowił punkt odniesienia dla meta-komedii, a przy 11 sezonach i liczeniu serialu na antenie najwyraźniej nie ma końca „entuzjazmowi” dla tej konkretnej marki opowiadania historii.
Nieudolna i mizantropijna wizja Davida na ekran została nakręcona w stylu niemal psued0-verité, który stał się telewizyjną modą na przełomie XXI wieku, inspirując niezliczone inne sitcomy, w tym przełomowy program Ricky'ego Gervaisa Biuro .
Dostosowanie
Kiedy myśli się o określeniu „meta” w kręceniu filmów, nazwisko Charliego Kaufmana jest jednym z pierwszych, które przychodzi na myśl. Każdy projekt, do którego Kaufman jest przywiązany, ma w sobie jakiś zniuansowany element metafikcyjny. Być może najbardziej znanym z nich jest Spike Jonze adaptacja, w którym fabularyzowana wersja samego Kaufmana próbuje fikcyjnej adaptacji.
Dostosowanie to przyprawiające o zawrót głowy, wirujące dzieło sztuki, które nie może powstrzymać się od zagłębiania się w głębsze i bardziej kłopotliwe narracyjne królicze nory, gdy tylko staje się choćby odrobinę namacalne i proste. Tak długo, jak Kaufman nadal pisze i reżyseruje filmy, jego wyjątkowe podejście do opowiadania historii będzie nadal wprawiać widzów w zakłopotanie.
To jest koniec
Gwiazdorska komedia próżniaka z 2013 roku To jest koniec może być na pozór odrzucony jako po prostu pobłażający sobie film zespołowy z tanim toaletowym humorem. W rzeczywistości ten pojazd Setha Rogena jest całkiem udaną meta-komedią, która jest równie zabawna od początku do końca, jak niezmiennie przezabawna.
Założeniem filmu jest podążanie za Sethem Rogenem i przyjaciółmi (z których wszyscy grają samych siebie) w obliczu upokarzającej propozycji apokaliptycznego scenariusza końca dni. Scenariusz jest ostry jak brzytwa i niesamowicie autoironiczny, dzięki czemu każda postać jest archetypem bezksiężycowej celebryty, która w obliczu zapomnienia ujawnia swoją prawdziwą naturę.
Krzyk
Krzyk jest prawdopodobnie najbardziej znanym przykładem metafikcji na ekranie z potencjałem franczyzy. Dzięki niezliczonym autoreferencyjnym scenografiom przełomowy film Wesa Cravena pozostawił niezatarty ślad w historii kina, a każda kolejna część i kontynuacja nadal zbiera uznanie krytyków.
Powiązane: Każdy film Scream Ranking, według Rotten Tomatoes
Satyrując gatunek horroru i wszystkie jego slashery, Krzyk stał się sensacją samą w sobie i gra szybko i luźno ze stylizacjami filmów, które go zainspirowały, w tym Halloween I piątek 13. Krzyk był takim meta-sukcesem, że zrodził nawet własny pastisz w Straszny film franczyzowa.
Wspólnota
Komedia sytuacyjna ma zwyczaj bawić się metakonceptami. W przypadku wielu seriali komediowych czwarta ściana zostaje zasadniczo przełamana wraz z wprowadzeniem śmiechu publiczności. Ale Wspólnota ma zwyczaj iść o krok dalej i odwoływać się do własnej pozycji w świecie opowiadania sitcomów.
Spośród wszystkich postaci w Wspólnota , to prawdopodobnie Abed najczęściej używa metafikcyjnych tropów. Abed doskonale zdaje sobie sprawę, że jest fikcyjną postacią z programu telewizyjnego i nieustannie zastanawia się, gdzie scenarzyści zamierzają umieścić go w następnej kolejności. Zamiast być pedantycznym, Wspólnota to niezmiennie złożony i przezabawny program telewizyjny.
Nasz ukochany miesiąc sierpień (2008)
Portugalski autor Miguel Gomes najwyraźniej przez całą swoją karierę był niezadowolony z konwencjonalnego podejścia do każdego projektu. Otwierająca scena z Nasz ukochany miesiąc sierpień widzi reżysera i jego ekipę przygotowujących się do kręcenia omawianego filmu i będzie kontynuować burzenie czwartej ściany przez cały czas jego trwania.
Jest to wstrząsający, ale wysublimowany kawałek intuicyjnego kręcenia filmów, który zamiast umniejszać przejmującą i odurzającą historię opowiadaną za pomocą jej elementów metafikcyjnych, w rzeczywistości skupia się na tym, co to znaczy oglądać kino, a nawet dlaczego widzowie w ogóle wczuwają się w postacie, dobrze wiedząc, że są fikcyjne.
Zabawne gry
Michael Haneke jest filmowcem, który nie boi się złożoności kręcenia filmów. Haneke nigdy nie kręci prostego filmu i Zabawne gry jest chyba najlepszym przykładem kinowego pozdrowienia dwoma palcami skierowanego do publiczności i tych, którzy ośmielają się krytykować jego twórczość.
Powiązany: 10 horrorów, które przybiły swoją ostatnią scenę
Angielska wersja językowa Zabawne gry jest samodzielnym horrorem, ale jest także remake'iem jego oryginalnego niemieckojęzycznego filmu. Zabawne gry to przerażający zegarek, który dekonstruuje się i łamie czwartą ścianę w tak sadystyczny sposób, że widzowie trzęsą się w butach.
Chatka w lesie
Wszystkie horrory mają nieco metaprojektowy charakter. Archetyp dobrego horroru jest bogaty w metafory i symbole i zwykle nawiązuje do społeczno-politycznego klimatu tamtych czasów. Drew Goddarda Chatka w lesie wziął bardzo konwencjonalny horror i zrobił z niego niezwykły film.
Film inteligentnie rzuca światło na konwencje horroru i wielokrotnie oszukuje widzów z zapierającą dech w piersiach regularnością. Chatka w lesie to metafikcja wyśmiewana i konsekwentnie uważana za jedną z nich najlepsze horrory 2010 roku .
Synekdocha, Nowy Jork
Debiut reżyserski Charliego Kaufmana Synekdocha, Nowy Jork kontynuował swoją charakterystyczną markę metakomedii, która przemawiała nie tylko do sztuki filmowania, ale także do tego, co to znaczy żyć w stylizowanym świecie, który czasami może być dziwniejszy niż fikcja.
Synekdocha, Nowy Jork jest tak samo zagmatwany, jak czarujący, a oglądanie dowolnego filmu Kaufmana jest filozoficzną podróżą do tego, co to znaczy żyć i że nieznajomość swojego miejsca lub celu jest zwykle podstawą bycia człowiekiem. Być może do tego dąży metafikcja.
Dalej: 10 innych aktorów, którzy zasługują na własny meta-film (jak Nicolas Cage), według Reddita