Do chwili obecnej siedemnaście filmów fabularnych zostało zaadaptowanych na podstawie twórczości Roalda Dahla, z różnym powodzeniem; oto ranking wszystkich rankingów od najgorszego do najlepszego.
Do chwili obecnej m.in Matylda Musical na podstawie których zaadaptowano siedemnaście filmów fabularnych Roalda Dahla jego twórczość z różnym powodzeniem — oto wszystkie filmy Roalda Dahla, ułożone od najgorszego do najlepszego. Uwzględniając kilka powtarzających się adaptacji, niektóre poezje i opowiadania ukochanego autora i oczywiście jego mroczne, ale urocze opowiadania dla dzieci, adaptacje te charakteryzują się prawdziwym spektrum. Urodzony w Walii w rodzinie Norwegów książki Dahla cieszą się popularnością na całym świecie, a on jest znany ze swoich mrocznych, komiksowych historii dla dzieci, które zawsze zachwycają. Dzieło Dahla, tradycyjnie opatrzone wspaniałymi ilustracjami Quentina Blake’a, bardzo dobrze nadaje się do filmowania.
Tak naprawdę pracował nawet nad wieloma scenariuszami – m.in Chitty Chitty Bang Bang i Jamesa Bonda film Żyjesz tylko dwa razy. Poza kilkoma godnymi uwagi wyjątkami nie lubił adaptacji własnej twórczości. Biorąc pod uwagę obszerną bibliografię Dahla, trudno się dziwić, że na przestrzeni lat nie pojawiło się więcej filmów Roalda Dahla, choć Netflix ma w najbliższej przyszłości wyprodukować szereg animowanych projektów Dahla, w tym wersję Taiki Waititi Charlie i fabryka czekolady i jego mniej znana kontynuacja, Charlie i wielka szklana winda . W obecnym stanie oto każda adaptacja filmowa Roalda Dahla uszeregowana od najgorszej do najlepszej.
17 Tom i Jerry: Willy Wonka i fabryka czekolady (2017)
Najbardziej obraźliwy ze wszystkich filmów Roalda Dahla na kilometr, Tom i Jerry: Willy Wonka i fabryka czekolady udaje mu się zmasakrować obie właściwości – dedykacja zmarłemu Gene’owi Wilderowi (który grał Wonkę w klasyku z 1971 r.) jest jak policzek wymierzony w pamięć wielkiego aktora. Jest to w zasadzie animowany remake oryginalnego filmu, ale z Tomem i Jerrym dodanym pozornie bez powodu. Zasadniczo jest to mem pełnometrażowy i przypomina coś, co animatorzy wrzucili, gdy zabrakło im pomysłów, tylko po to, by żałować swoich wyborów podczas faktycznej produkcji filmu.
16 Esio Kłus Roalda Dahla (2015)
Esio Kłus to jedno z mniej znanych dzieł Dahla i jeden z najmniej znanych filmów Roalda Dahla, opowiadający o samotnym staruszku (Dustin Hoffman) zakochującym się w swojej sąsiadce trzymającej żółwie (Judi Dench w jednej z najgorszych ról) i wykluwającym planuj zdobyć jej sympatię. Choć może to być niezwykła fabuła jak na opowieść dla dzieci, Dahl sprawił, że zadziałała, nadając jej podwyższony, komiczny ton i żwawe tempo akcji. Film telewizyjny zaadaptowany przez Richarda Curtisa to przesadzona komedia romantyczna, która wzbogaca fabułę stereotypami, niepotrzebnymi konfliktami i oferuje dziecięcy urok, jednocześnie protekcjonalnie chroniąc starszych widzów.
piętnaście Punkt krytyczny (1989)
Adaptacja opowiadania Uwaga zły pies , film telewizyjny z 1989 roku Moment przełomowy wziął intrygującą fabułę i przesadził ją teatralnością, kiepskim scenariuszem i tanimi efektami, i jest jednym z najgorszych filmów Roalda Dahla. Powodem, dla którego opowiadanie Dahla odniosło sukces, był cień tkwiący w jego subtelności Moment przełomowy najwyraźniej nie wiedział, jak odtworzyć. Pomiędzy problemami związanymi z przesadą a stymulacją, Moment przełomowy był wszechobecny bałagan. Co gorsza, film miał być remakiem filmu z 1964 roku 36 godziny , co, prawdę mówiąc, nie wypadło lepiej.
14 36 godzin (1964)
36 godzin to adaptacja opowiadania Dahla z czasów II wojny światowej Uwaga zły pies , opowiadający o pilocie RAF-u, który budzi się w brytyjskim szpitalu, ale zaczyna podejrzewać, że jego opiekunowie mają ukryte motywy. To świetne założenie, jedno z najlepszych Dahla, ale film tak naprawdę do niczego nie prowadzi, budując napięcie i niepewność w pierwszej połowie, by w drugiej rzucać widzom wszystkimi stereotypami. Żaden z filmów Roalda Dahla na ich podstawie Uwaga zły pies są wystarczająco dobre, aby je polecić, ani na tyle złe, aby się z nich śmiać – i to w zasadzie wszystko, co można powiedzieć o obu przypadkach.
13 Czarownice (2020)
Bezzębna adaptacja klasycznej powieści Dahla, Roberta Zemeckisa Czarownice nie jest jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla i przenosi historię na południe Ameryki, gdzie Jahzir Kadeem Bruno gra sierotę zamienioną w mysz przez Wielką Czarownicę (Anne Hathaway) i jej sługi. Łącząc siły ze swoją babcią (Octavia Spencer), chłopiec-mysz ściga się, by obalić plany czarownic mające na celu uwolnienie świata od dzieci.
Niestety, film skupia się bardziej na spektaklu CGI niż na opowiadaniu historii, co kończy się wyjątkowo płasko. Choć zachował większość fabuły Dahla, filmowi brakuje jego serca i sprawia wrażenie tandetnego. Choć Robert Zemeckis ma na swoim koncie kilka świetnych filmów, Czarownice nie był tego przykładem. Mimo że Anne Hathaway zapewniła urzekający występ, widzowie dostrzegli w jego efektach to, czym naprawdę był ten film: chęcią zdobycia pieniędzy, chęcią pokazania się połami płaszcza Nicolasa Roega i kultowym statusem jego adaptacji z 1990 roku.
12 Cztery pokoje (1995)
Cztery pokoje – antologia, której fragmenty wyreżyserowali Robert Rodriguez, Quentin Tarantino, Allison Anders i Alexandre Rockwell – jest prawdopodobnie najdziwniejszym ze wszystkich filmów Roalda Dahla; zainspirowany jego opowiadaniami dla dorosłych, w którym Tim Roth wciela się w rolę boya hotelowego, który nie może złapać przerwy. Każdy reżyser napisał własny fragment scenariusza, a Roth spotykał w hotelu różnych dziwnych gości z piekła rodem.
Jak to często bywa w przypadku filmów antologicznych, niektóre segmenty są bardziej skuteczne niż inne, co prowadzi do chaotycznego filmu, który może zainteresować fanów Tarantino, ale prawdopodobnie odstraszy ogół widzów. Przynajmniej jest odważny, z ponadprzeciętnym, komediowym występem Rotha, co budzi wątpliwości epizod z Quentinem Tarantino oraz zabawną, animowaną sekwencję tytułową, która nawiązuje do twórczości Saula Bassa i Chucka Jonesa.
jedenaście Charlie i fabryka czekolady (2005)
Najdziwniejsza z prostych adaptacji filmów Roalda Dahla, Tima Burtona Charlie i fabryka czekolady to nierozważny bałagan, w którym występ Johnny'ego Deppa w roli Wonki jest wyraźnie (i niestety) wzorowany na Michaelu Jacksonie. Intelektualnie to połączenie ma sens, ponieważ Wonka jest przedstawiana jako psychicznie zahamowana w wyniku traumy z dzieciństwa. Jednak w praktyce jest niesympatyczny, przerażający i w dużej mierze nie do zniesienia.
Reszta filmu również pozostawia wiele do życzenia. Podobnie jak książka Dahla, jest złowieszcza, ale nie we właściwy sposób i (w dziwacznej kolejności) bada dzieciństwo Wonki pod żelazną pięścią jego ojca dentysty (Christopher Lee). Całość przypomina parodię filmu Tima Burtona, przesiąkniętą gotyckim klimatem, niezależnie od tego, czy pasuje to do materiału, czy nie, i dlatego jest niemal warta obejrzenia. Choć Depp wielokrotnie skakał na rekina, Willy Wonka może być jego największym aktorskim grzechem w historii.
10 BFG (2016)
BFG , oparty na powieści Roalda Dahla o młodej dziewczynie zabranej do krainy gigantów, to jedna z największych porażek kasowych reżysera Stevena Spielberga. Ostatecznie był to surowy akt oskarżenia pod adresem filmu, który według większości jest całkowicie w porządku, ale z pewnością nie jest liderem pakietu filmów Roalda Dahla. Naładowany CGI i fantazją (w tej kolejności) film nieco oczyszcza wizję Dahla, choć w roli tytułowej występuje Mark Rylance.
Spielberg z pewnością stara się nadać przebiegowi poczucie zachwytu, ale wydaje się, że wszystko jest dość wymuszone – jak ktoś, kto się znudził, powtarzając w kółko tę samą historię na dobranoc. Nie jest źle, ale na pewno nie jest też świetnie, co w rzeczywistości czyni ją znacznie mniej interesującą niż niektóre pozycje znajdujące się niżej na tej liście.
9 Odrażające rymy (2016)
Odrażające rymy , luźno oparty na zbiorze poezji Dahla pod tym samym tytułem, to animowany film telewizyjny, który nawiązuje do klasycznych baśni z mrocznym, komiksowym akcentem. Ze wszystkich filmów Roalda Dahla jest to jeden z najbardziej przyjaznych dzieciom. Skierowany głównie do małych dzieci, wydaje się, co zrozumiałe, uroczy, ale udaje mu się dobrze połączyć historie, czego książka tak naprawdę nie próbuje. Opowiadanie na nowo klasycznych baśni z wywrotowym akcentem stało się podgatunkiem samym w sobie Odrażające rymy jest wystarczająco zabawny, wiersze Dahla są krótsze i zabawniejsze, niż film jest w stanie ostatecznie zebrać.
8 Danny, mistrz świata (1989)
Jedna z niewielu adaptacji, które Dahl aktywnie wspierał, Danny, mistrz świata to niedoceniana perełka w świecie filmów Roalda Dahla. Film telewizyjny opowiada historię Danny'ego i jego ojca Williama (zazwyczaj nikczemnego Jeremy'ego Ironsa), którzy spiskują, aby pokrzyżować plany milionera dotyczącego zakupu ich ziemi poprzez kłusownictwo na bażanty. Podobnie jak książka Dahla, jest ona dyskretna i urocza, a jej sercem jest cudowna relacja ojciec/syn – grana przez prawdziwy duet ojciec/syn Jeremy i Samuel Irons. Robbie Coltrane jest groźny w roli despotycznego milionera, a sceneria Oxfordshire błyszczy w każdym kadrze, chociaż akcja czasami jest nieco powolna.
7 Matylda Musical (2022)
Chociaż adaptacja sceniczna książki, a następnie adaptacja filmowa wydaje się katastrofalna, Matylda Musical realizuje zarówno samą produkcję na Broadwayu, jak i książkę Roalda Dahla. Choć nie jest tak dobry, jak klasyk Mary Wilson z lat 90., musical stara się uchwycić sedno historii i ma na dodatek świetną ścieżkę dźwiękową. Szczególną atrakcją jest oczywiście niezrównana Emma Thompson w roli złej panny Trunchbull. Jednak spośród wszystkich filmów Roalda Dahla ten z pewnością nie jest najlepszy.
Wiele osób, które nie są jeszcze fanami musicalu, prawdopodobnie będzie tęsknić za oryginałem z 1996 roku. Choć sama muzyka jest ikoniczna, wersja filmowa cierpi na problem chemii na ekranie, której melodie nie mogą zagłuszyć. Rola Wormwoodów została poważnie ograniczona i chociaż Stephen Graham i Andrea Riseborough dają z siebie wszystko, po prostu nie są w stanie dorównać bombastycznemu przedstawieniu, jakie zapewnili Danny DeVito i Rhea Pearlman w oryginale.
Powiązany: Wszystkie 13 piosenek z musicalu Matilda The Musical w rankingu od najgorszych do najlepszych
6 James i wielka brzoskwinia (1996)
Kiedy sierota James upuszcza worek z krokodylimi językami do swojego ogrodu za domem, powoduje to, że drzewo wydaje gigantyczne owoce. Wchodząc do środka, James odkrywa grupę gadających owadów, które odcumowują brzoskwinię i zabierają ją w wielką przygodę. Tak wygląda fabuła James i ogromna brzoskwinia , jeden z najciekawszych filmów Roalda Dahla. Został zaadaptowany przy użyciu kombinacji tej samej animacji poklatkowej, co Koszmar przed świętami oraz materiał filmowy na żywo reżysera Henry'ego Selicka.
Film, który w momencie premiery był bombą kasową, stał się hitem kultowym, choć film jest dość chaotyczny. Jest stylowy, to oczywiste, a fragmenty poklatkowe mają pewien urok, ale narracja jest dość zawiła. Jednak, delikatnie mówiąc, powieść Dahla również jest temu winna. Niektórym całość wydaje się surrealistycznym, niechlujnym eksperymentem, ale mimo to doczekała się nominacji do wielu nagród, w tym Oscara za najlepszą muzykę do ścieżki dźwiękowej Randy’ego Newmana.
5 BFG (1989)
BFG to zachwycająca animacja wyprodukowana dla telewizji przez brytyjską Cosgrove Hall – z Tylko głupcy i konie gwiazda David Jason podkładający głos tytułowemu olbrzymowi. Stylistycznie przypomina twórczość Ralpha Bakshiego czy Disneya Czarny Kocioł ; ponura i klimatyczna, z teksturowanym tłem i prostymi animacjami postaci, które doskonale oddają ton onirycznej powieści Dahla. Autor, jak wynika z doniesień, również tak myślał – zgotował filmowi owację na stojąco na pokazie w Londynie. Tak jak Danny, mistrz świata , BFG jest dyskretny i typowo brytyjski, a gra Jasona należy do najlepszych, jakie mogą zaoferować filmy Roalda Dahla.
4 Czarownice (1990)
Adaptacja Nicolasa Roega Czarownice to prawdopodobnie najciemniejszy film w kanonie Dahla i prawdopodobnie ze wszystkich filmów Roalda Dahla — oferuje naprawdę przerażające momenty i groteskowe obrazy, zachowując jednocześnie mroczne poczucie humoru autora. Najważniejszym punktem filmu jest Wielka Czarownica Angeliki Huston, a jej przemiana z uwodzicielskiej femme fatale w ohydną kreaturę została znakomicie zrealizowana przez The Jim Henson Company z wyszukanymi, praktycznymi efektami.
Jedyną prawdziwą wadą tego filmu jest przesłodzone zakończenie; bardzo różni się od powieści Dahla i kłóci się z mrocznym tonem – jednak zmiana prawdopodobnie została wymuszona, aby stłumić część tej ciemności, pozwalając wcześniejszym scenom mocniej uderzyć, zapewniając szczęśliwsze, bardziej tradycyjne zakończenie, z którym rodzice mogliby łatwiej się pogodzić. Od tego czasu film stał się kultowym klasykiem, a już po premierze zyskał uznanie krytyków i był nominowany do wielu nagród. Tak czy inaczej, dzieci miały koszmary.
3 Matylda (1996)
Matylda jest w zasadzie dziełem Stephena Kinga Carrie dla dzieci — z młodym bohaterem rozwijającym moce telekinetyczne i wykorzystującym je do zemsty na tyranie. W jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla, w adaptacji filmowej Danny'ego DeVito, występuje Mara Wilson w roli Matyldy, DeVito i Rhea Pearlman w roli jej zaniedbanych rodziców oraz znakomita Pam Ferris w roli jej bandyckiej dyrektorki, panny Trunchbull.
Embeth Davidtz wcieliła się w rolę słodkiej i opiekuńczej Miss Honey, nadając filmowi emocjonalny wydźwięk w zestawieniu z dziwacznymi bohaterami. Głos DeVito jest wyraźnie wyczuwalny w całym filmie, oferując zamerykanizowane podejście do materiału źródłowego, zachowując jednocześnie wyostrzone postacie Dahla i pokręcone poczucie humoru. Podobnie jak Dahl, DeVito rozumie dzieci i nie chce poniżać publiczności, co cementuje ich sytuację Matylda jako klasyk familijny i dowód na to, że aktor powinien częściej reżyserować.
2 Fantastyczny pan Lis (2009)
O ile charakterystyczne stylizacje Tima Burtona nie przyniosły Dahlowi żadnej przysługi, o tyle Wesa Andersona Fantastyczny Pan Lis to koń innego koloru (a raczej lis), z książką z obrazkami Andersona, estetyka poklatkowa idealnie komponująca się z historią napadu na farmę Dahla. W jednym z najlepszych filmów Roalda Dahla pan Fox (George Clooney) planuje ukraść żywność trzem osławionym farmerom, ale kiedy plan się nie udaje, on i jego rodzina zostają zmuszeni do podziemia. Uroczy, zabawny i pełen miłości hołd dla Dahla (animatorzy posunęli się nawet do odtworzenia rzeczy autora w zestawach modeli z filmów), Fantastyczny Pan Lis zapala się na wszystkich cylindrach, zapewniając idealne wrażenia dla całej rodziny.
1 Willy Wonka i fabryka czekolady (1971)
Widzom trudno byłoby znaleźć bardziej kultowy film niż Willy Wonka i fabryka czekolady - ze scenariuszem napisanym przez samego Dahla, choć po licznych przeróbkach wyparł się filmu i nie podobała mu się obsada Gene'a Wildera w roli tytułowej. Jest to muzyczna adaptacja, która niezmiennie wzbudza zachwyt wśród widzów i chociaż twórcy filmu z pewnością traktują książkę Dahla z pewną swobodą, wszystko to służy ich radosnej przejażdżce w technicolorze.
Z Pythonowskim poczuciem humoru, Willy Wonka i fabryka czekolady jest najlepszym ze wszystkich filmów Roalda Dahla, ponieważ prawie każda postać zapada w pamięć – od naukowca kłócącego się ze swoim komputerem, aż po niestabilnego Wonkę Wildera. Mimo że Dahl nie preferował swojej obsady, Gene Wilder uczynił rolę Willy’ego Wonki ikoniczną i całkowicie własną. Roalda Dahla może się to nie podobać, ale widzowie są z tym zdecydowanie zgodni Willy Wonka i fabryka czekolady : ukochany klasyk.