Quentin Tarantino to legenda kinematografii. Jednak do niektórych jego filmów, np. Pulp Fiction, należy wracać częściej niż do innych, np. „Nienawistna ósemka”.
Hollywood mierzy sukces filmu ilością zarobionych pieniędzy i szumem, jaki wywołuje w weekend otwarcia. Prawdziwą miarą sukcesu filmu jest jednak to, czy przetrwa on próbę czasu i sprawi, że widzowie będą do niego wracać wielokrotnie.
Quentin Tarantino jest legendą kina, ponieważ wiele jego filmów, m.in Rezerwowe Psy Do Pewnego razu w Hollywood wytrzymaj niezliczone powtórki. Ale niektóre z jego słabszych filmów, jak np Dowód śmierci I Nienawistna Ósemka , nie wymagaj tylu ponownych wizyt.
Nienawistna ósemka (2015)
Odpowiednio, film Tarantino, który najmniej nadaje się do ponownego obejrzenia, jest jednocześnie jego najdłuższym. Czas wykonania Nienawistna Ósemka , drugi prosty western Tarantino, trwa trzy godziny. Założeniem Nienawistna Ósemka Akcja rozgrywa się w śnieżnym kryminale Tarantino, w którym grupa zachodnich złoczyńców zostaje uwięziona razem w sklepie z pasmanterią podczas zamieci, ale jest za długa jak na film o ośmiu osobach rozmawiających w pokoju.
POWIĄZANE: Samuel L. Jackson i 9 innych aktorów, którzy powinni zagrać w ostatnim filmie Tarantino
Nienawistna Ósemka ma tę samą klaustrofobiczną historię co Rezerwowe Psy , ale powiedzenie tego zajmuje dwa razy więcej czasu. Jest kilka świetnych postaci, ale przez długie odcinki filmu postacie te błąkają się po przypadkowych tematach, dopóki Tarantino nie będzie gotowy na ujawnienie kolejnego zwrotu akcji.
Dowód na śmierć (2007)
Połowa podwójnego filmu Tarantino Grindhouse , Dowód śmierci , powszechnie uważany za najsłabszy film reżysera. Nie oznacza to jednak, że jest to zły film lub że nie da się go obejrzeć ponownie.
W serialu są długie i nic nie znaczące sceny dialogowe Dowód śmierci , w większości pozbawiony zwykłego talentu Tarantino. Ale są też zapierające dech w piersiach akrobacje i ekscytująca kulminacyjna scena pościgu, do której fani filmów akcji chcą wracać przynajmniej raz w roku.
Kill Bill: Tom 2 (2004)
zastanawia się Tarantino Kill Bill miał być jednym filmem, ale został wydany w dwóch częściach na dwóch oddzielnych płytach DVD, Blu-ray i tytułach przesyłanych strumieniowo, więc oglądalność każdego tomu jest określana na własnych warunkach. Druga połowa Kill Bill jest znacznie mniej oglądalny niż pierwszy.
Głośność 2 jest o około pół godziny dłuższy od swojego poprzednika. Druga część zawiera zabawne hołdy dla spaghetti westernów i filmów eksploatacyjnych, ale nie ma w niej żadnych scen akcji, które mogłyby konkurować Tom 1 Fragment scenografii House of Blue Leaves. Ostateczne starcie z Billem to długa, przeciągająca się rozmowa.
Django bez łańcuchów (2012)
Pierwszy pełnowymiarowy western Tarantino ma nowatorskie założenie – poruszające kwestię amerykańskiego niewolnictwa przez pryzmat spaghetti westernu w stylu Leone’a – co czyni go całkowicie wyjątkowym na tle kinowego krajobrazu. Na szczycie tego, Django bez łańcuchów jest pełen niezapomnianych postaci i efektownych sekwencji akcji.
POWIĄZANY: 10 znaków towarowych Tarantino w Django Unchained
Akt trzeci dłuży się o jakieś pół godziny. Po kulminacyjnej rozgrywce w Candyland film toczy się dalej, aż w końcu kończy się kolejną strzelaniną w Candyland. Jest to jednak drobny mankament w tak niezwykle zabawnej, głęboko poruszającej epopei.
Jackie Brown (1997)
Jedyna adaptacja dzieła innego pisarza w dorobku Tarantino (chyba że liczy się hołd) jest jednocześnie jego najbardziej dojrzałym filmem. Wierność materiałom źródłowym Elmore'a Leonarda sprawiła, że Tarantino był nietypowo powściągliwy.
Pojazd do powrotu zarówno Pam Grier, jak i Roberta Forstera, których występy można oglądać bez końca, Jackie Browna to szczera historia miłosna pewnego wieku, ujęta w stylowy kryminał.
Bękarty wojny (2009)
Jest w nim kilka naprawdę spektakularnych momentów Bękarty wojny które cieszą się niezliczoną liczbą wyświetleń, od pierwszego przesłuchania na farmie mlecznej, przez pierwsze na ekranie zabójstwo Niedźwiedziego Żyda, po przezabawnie nieprecyzyjną śmierć Adolfa Hitlera.
Ale w filmie przełączane są także różne języki. Jeśli nie władają biegle kilkoma językami europejskimi, widzowie muszą wydać dużo Bękarty wojny czytanie w czasie wykonywania. Pozwala to na bardziej autentyczny obraz wojny, ale także sprawia, że oglądanie staje się bardziej wymagające.
Pewnego razu w Hollywood (2019)
Najnowsze kinowe dzieło Tarantino, Pewnego razu w Hollywood , nie ma zbyt wiele do powiedzenia na temat fabuły. Zamiast podążać za tradycyjną narracją, Pewnego razu przedstawia jeden dzień z życia bohaterów.
POWIĄZANY: 10 sposobów, jak pewnego razu w Hollywood złamało formę Tarantino
Ale jeśli już, to sprawia, że łatwiej jest go obejrzeć ponownie, niż gdyby przeniesiono go z punktu A do punktu B i do punktu C. Widzowie mogą po prostu rozkoszować się słońcem i zanurzyć się w olśniewającej rekonstrukcji Los Angeles około 1969 roku w wykonaniu Tarantino.
Kill Bill: Tom 1 (2003)
Ponieważ ma krótszy czas działania i jest znacznie bardziej pełen akcji, pierwszy tom Kill Bill jest o wiele bardziej oglądalny niż ten drugi. Tom 1 także lepiej ilustruje największą siłę filmu: połączenie przesadnej stylizacji Tarantino i głęboko ludzkiej gry Umy Thurman, osadzającej sytuacje gatunkowe w rzeczywistości.
Rozpoczyna się mistrzowsko zmontowaną walką Vernita Green, a kończy masakrą w House of Blue Leaves, Kill Bill: Tom 1 to jeden z najwspanialszych filmów akcji, jakie kiedykolwiek powstały.
Wściekłe psy (1992)
Filmy z tajemniczą fabułą, która prowadzi do zwrotów akcji, są trudne do sklasyfikowania pod względem możliwości ponownego obejrzenia. Jeśli zwrot akcji nie zadziała, filmu nie będzie można obejrzeć nawet raz. Ale jeśli to zadziała, jak w debiutanckim filmie fabularnym Tarantino Rezerwowe Psy , wówczas film staje się skomplikowaną zagadką, do której można wracać wielokrotnie.
Pierwszy scenariusz Tarantino opiera się na środkowym zwrocie akcji, który ujawnia, który ze złodziei jest tajniakiem. Jeśli cokolwiek, Rezerwowe Psy jest jeszcze bardziej wciągająca po ponownym obejrzeniu, gdy można przewidzieć zwroty akcji. Widzowie mogą wychwycić wszystkie wskazówki i zapowiedzi przed wielkim ujawnieniem.
Pulp Fikcja (1994)
Drugi film Tarantino, Pulp Fikcja , nigdy się nie starzeje. Prawie każda scena jest ikoniczna: monolog biblijny Samuela L. Jacksona, monolog złotego zegarka Christophera Walkena, Royale with Cheese, konkurs taneczny Jacka Rabbita Slima, Och, stary, strzeliłem Marvinowi w twarz! - i tak dalej.
W środku jest trochę ciszy w związku z niektórymi dialogami Butcha i Fabienne, ale ogólnie rzecz biorąc, Pulp Fikcja można oglądać w nieskończoność. Zawiera tyle samo momentów śmiechu, co jakakolwiek komedia, i tyle samo emocjonalnych emocji, co każdy film akcji.
NASTĘPNY: 10 najlepszych scen Pulp Fiction, o których fani wciąż myślą