Hollywood mierzy sukces filmu ilością zarobionych pieniędzy i szumem, jaki generuje w weekend otwarcia. Ale prawdziwą miarą sukcesu filmu jest to, czy przetrwa próbę czasu i sprawi, że widzowie będą do niego wracać.
Quentin Tarantino jest legendą kina, ponieważ wiele jego filmów, od Rezerwowe Psy Do Pewnego razu w Hollywood , wytrzymaj niezliczone powtórki. Ale niektóre z jego słabszych filmów, jak np Dowód śmierci I Nienawistna Ósemka , nie gwarantuje tak wielu ponownych odwiedzin.
Nienawistna ósemka (2015)
Odpowiednio, najmniej oglądalny film Tarantino jest także jego najdłuższym. Czas działania Nienawistna Ósemka , drugi prosty western Tarantino, popycha trzy godziny. Przesłanka Nienawistna Ósemka jest ustawiony jako śnieżny kryminał Tarantino, gdy grupa zachodnich złoczyńców zostaje uwięziona razem w pasmanterii podczas zamieci, ale jest zbyt długi na film o ośmiu osobach rozmawiających w pokoju.
POWIĄZANE: Samuel L. Jackson i 9 innych aktorów, którzy muszą zagrać w ostatnim filmie Tarantino
Nienawistna Ósemka ma taką samą klaustrofobiczną historię jak Rezerwowe Psy , ale jej opowiedzenie zajmuje dwa razy więcej czasu. Jest trochę świetnej pracy nad postaciami, ale przez długie odcinki filmu te postacie włóczą się po losowych tematach, dopóki Tarantino nie będzie gotowy na kolejny zwrot akcji.
Dowód na śmierć (2007)
Połowa podwójnego filmu Tarantino Grindhouse , Dowód śmierci , jest powszechnie uważany za najsłabszy film reżysera. Ale to nie znaczy, że jest to zły film lub że nie nadaje się do ponownego obejrzenia.
Są długie, nieistotne sceny dialogowe Dowód śmierci , głównie pozbawiony zwykłego talentu Tarantino. Ale są też zapierające dech w piersiach akrobacje i ekscytująca kulminacyjna scena pościgu, do których fani filmów akcji powinni wrócić przynajmniej raz w roku.
Kill Bill: Tom 2 (2004)
zastanawia się Tarantino Kill Bill być jednym filmem, ale został wydany w dwóch częściach na dwóch oddzielnych płytach DVD, Blu-ray i tytułach przesyłanych strumieniowo, więc oglądalność każdego tomu jest określana na własnych warunkach. Druga połowa r Kill Bill jest znacznie mniej rewatchable niż pierwszy.
Głośność 2 jest o pół godziny dłuższa od poprzednika. Druga część zawiera zabawne hołdy dla spaghetti westernów i filmów eksploatacyjnych, ale nie ma żadnych scen akcji, które mogłyby konkurować Tom 1 Zestaw House of Blue Leaves. Ostateczne starcie z Billem to długa, przeciągająca się rozmowa.
Django Unchained (2012)
Pierwszy pełnowymiarowy western Tarantino ma nowatorskie założenie – walkę z amerykańskim niewolnictwem przez pryzmat spaghetti westernu w stylu Leone – co czyni go całkowicie wyjątkowym w kinowym krajobrazie. Na szczycie tego, Django Unchained jest pełna niezapomnianych postaci i efektownych sekwencji akcji.
POWIĄZANY: 10 znaków towarowych Tarantino w Django Unchained
Trzeci akt ciągnie się o jakieś pół godziny za długo. Po kulminacyjnym pojedynku w Candyland film po prostu idzie dalej, ostatecznie kończąc się kolejną strzelaniną w Candyland. Ale to drobny problem w tak szalenie zabawnej, głęboko poruszającej epopei.
Jackie Brown (1997)
Jedyna adaptacja dzieła innego pisarza Tarantino (chyba, że liczy się hołd) jest jednocześnie jego najbardziej dojrzałym filmem. Bycie przywiązanym do materiału źródłowego Elmore'a Leonarda sprawiło, że Tarantino był nietypowo powściągliwy.
Pojazd powracający zarówno dla Pam Grier, jak i Roberta Forstera, których występy można oglądać bez końca, Jackiem Brownem to szczera historia miłosna w pewnym wieku, opakowana w stylowy kryminał.
Bękarty wojny (2009)
Jest kilka naprawdę spektakularnych momentów Bękarty wojny które wytrzymują niezliczone wyświetlenia, od pierwszego przesłuchania na farmie mlecznej, przez pierwsze ekranowe zabójstwo niedźwiedzia Żyda, po przezabawnie niedokładną śmierć Adolfa Hitlera.
Ale film przełącza się również między różnymi językami. Jeśli nie mówią biegle kilkoma językami europejskimi, widzowie muszą dużo wydać Bękarty wojny odczyt w czasie wykonywania. Zapewnia bardziej autentyczny obraz wojny, ale także sprawia, że oglądanie jest bardziej wymagające.
Pewnego razu w Hollywood (2019)
Najnowsze kinowe dzieło Tarantino, Pewnego razu w Hollywood , nie ma wiele do powiedzenia na temat fabuły. Zamiast podążać za tradycyjną narracją, Pewnego razu śledzi dzień z życia swoich bohaterów.
POWIĄZANY: 10 sposobów Dawno, dawno temu w Hollywood złamało formę Tarantino
Ale jeśli już, to sprawia, że jest bardziej do ponownego obejrzenia niż gdyby przeniósł się z punktu A do punktu B do punktu C. Widzowie mogą po prostu zanurzyć się w słońcu i zanurzyć się w olśniewającej rekonstrukcji Los Angeles około 1969 roku Tarantino.
Kill Bill: Tom 1 (2003)
Ponieważ ma szczuplejszy czas pracy i jest o wiele bardziej pełen akcji, pierwszy tom Kill Bill jest znacznie bardziej rewatchable niż drugi. Tom 1 również lepiej ilustruje największą siłę filmu: połączenie przesadnej stylizacji Tarantino i głęboko ludzkiego występu Umy Thurman, osadzającego sytuacje gatunku w rzeczywistości.
Rozpoczęcie od mistrzowsko zmontowanej walki Vernity Green i zakończenie masakrą w Domu Niebieskich Liści, Kill Bill: Tom 1 to jeden z najwspanialszych filmów akcji, jakie kiedykolwiek nakręcono.
Wściekłe psy (1992)
Filmy z tajemniczą fabułą, która rozwija się w celu ujawnienia zwrotów akcji, są trudne do uszeregowania pod względem możliwości ponownego obejrzenia. Jeśli zwrot akcji nie zadziała, filmu nie da się obejrzeć nawet raz. Ale jeśli to działa, jak w debiucie fabularnym Tarantino Rezerwowe Psy , wtedy film staje się skomplikowaną zagadką, do której można wracać wielokrotnie.
Pierwszy wyprodukowany przez Tarantino scenariusz jest skonstruowany wokół punktu zwrotnego, który ujawnia, który ze złodziei jest tajnym policjantem. Jeśli cokolwiek, Rezerwowe Psy jest jeszcze bardziej urzekający w powtórkach, kiedy można przewidzieć zwroty akcji. Widzowie mogą zapoznać się ze wszystkimi wskazówkami i zapowiedziami przed wielkim ujawnieniem.
Pulp Fiction (1994)
Drugi film Tarantino, Pulp Fiction , nigdy się nie starzeje. Prawie każda scena jest kultowa: biblijny monolog Samuela L. Jacksona, monolog ze złotym zegarkiem Christophera Walkena, Royale with Cheese, konkurs taneczny Jacka Rabbita Slima. O rany, strzeliłem Marvinowi w twarz! - i tak dalej.
W środku jest trochę ciszy z niektórymi dialogami Butch / Fabienne, ale ogólnie rzecz biorąc, Pulp Fiction można oglądać w nieskończoność. Ma tyle samo głośnych momentów śmiechu, co każda komedia i tyle samo emocji, co każdy film akcji.
NASTĘPNY: 10 najlepszych scen z Pulp Fiction, o których fani wciąż myślą