Od pierwszej chwili, gdy Agnes, alias Agatha Harkness, zaśpiewała frazę „To była Agatha przez cały czas”, fani wiedzieli, że nie będą w stanie wyrzucić tego z głowy. Rzeczywiście, niewiarygodnie wpadająca w ucho melodia od razu stała się internetową sensacją, tak wielką, że niemal dorównywała równie wciągającemu „Rzuć monetą swojemu wiedźminowi” z zeszłego roku.
POWIĄZANE: MCU: 10 razy złoczyńcy udzielili zaskakująco dobrych rad
„Agatha All Along” kontynuuje długą tradycję nikczemnych melodii, które w końcu są równie niezapomniane, jak ich odpowiedniki w bohaterach. Czy to ze względu na ich ponadprzeciętną esencję, czy bezwstydnie egoistyczne przesłanki, te piosenki zaliczają się do największych osiągnięć popkultury.
„Agata przez cały czas” od Wandavision
Wykonywany przez genialną Kathryn Hahn, „Agatha All Along” to Munsterowie -inspirowana melodia, która pojawia się w końcowych sekundach Wandavision siódmy odcinek. Zgodnie z hołdem serialu dla sitcomów, piosenka jest zabawną odą do roli Agathy jako mistrza manipulacji w serialu.
Pomimo swojej krótkiej długości, „Agatha All Along” szybko stała się hitem, dzięki chwytliwym tekstom oraz przekazowi i mimice Hahna. Napisany przez niezwykle utalentowaną Kristen Anderson-Lopez i Roberta Lopeza, który również napisał Mrożony 'Let It Go', ta urocza melodia z pewnością będzie miała długie życie nawet później Wandavision kończy dziewięcioodcinkowy sezon.
'Dentysta!' Z małego sklepu z horrorami
Orin Scrivello, DDS, to sadystyczny dentysta z obsesją na punkcie podtlenku azotu i jeden z antagonistów w kultowym klasyku Mały sklep z horrorami . Jest okropnym chłopakiem głównej bohaterki Audrey i został świetnie zagrany przez Steve'a Martina w adaptacji filmowej z 1986 roku.
Orin dostaje duży muzyczny numer „Dentist!”, w którym jego nieludzkie, brutalne instynkty znajdują się w centrum uwagi. Martin najwyraźniej rozkoszuje się każdą sekundą, wykonując triumfalne ćwiczenie w obozie. W zeszłym roku krążyły plotki, że Chris Evans przejmie rolę Orina w remake'u musicalu, co widzowie z pewnością chcieliby zobaczyć.
„(The Legend Of) Miss Baltimore Crabs” z lakieru do włosów
Lakier do włosów z powodzeniem dostarcza potężnego, istotnego przesłania w wesołej, energicznej muzycznej igraszce. Opowiada historię Tracy Turnblad, utalentowanej nastolatki, która dołącza do krucjaty przeciwko segregacji rasowej. Antagonista filmu, Velma von Tussle, jest rasistowskim, bigoteryjnym kierownikiem stacji, który jest przeciwny równości.
Grana z lodowatą perfekcją przez Michelle Pfeiffer w adaptacji na duży ekran z 2007 roku, Velma jest trucizną ukrywającą się pod ideą perfekcji. Jej wielki numer muzyczny „(The Legend of) Miss Baltimore Crabs” jest zarówno paskudną celebracją jej przeszłych triumfów, jak i złośliwą likwidacją wszystkich, których nie aprobuje.
„Wrócisz” od Hamiltona
Król Jerzy III nie jest dokładnie czarnym charakterem Hamiltona , ale z pewnością jest postacią antagonistyczną. Coraz bardziej niestabilny monarcha Anglii, George, pojawia się kilka razy podczas pokazu, a wszystko po to, by przedstawić własną interpretację wydarzeń rozgrywających się po drugiej stronie stawu.
POWIĄZANE: Hamilton: 5 najbardziej chwytliwych piosenek (i 5, które po prostu nie porównują się z resztą)
Jego wielki numer „You'll Be Back” jest zachwycająco przerażający i uroczo niepokojący. W wykonaniu Jonathana Groffa, skądinąd kamiennej twarzy, piosenka wspomina, jak George postrzega Amerykę jako kraj pełen zagubionych, bezradnych dzieci, które są od niego zależne. Teksty są sprytne i przesiąknięte sardonicznym humorem, a słowa Groffa wzbogacają je, tworząc prawdziwie niezapomnianą piosenkę w pełnym ich musicalu.
„Przyjaciele po drugiej stronie” z Księżniczki i żaby
Legendarny głos Keitha Davida został doskonale wykorzystany w tym świeżym, dynamicznym numerze z klejnotu Disneya Księżniczka i żaba . David, w swojej roli voodoo bokor Dr. Facilier, wykonuje „Friends On the Other Side” jako sposób na oczarowanie księcia Naveena, by poddał swoją ludzką postać.
Jedna z najbardziej pamiętnych piosenek Disneya o złoczyńcach, „Friends on the Other Side”, to doskonały numer. Wraz z towarzyszącą mu spektakularnie wciągającą sekwencją, numer jeden w filmie.
„Epiphany” Sweeneya Todda: Demoniczny golibroda z Fleet Street
Jeden z najmroczniejszych musicali Stephena Sondheima, Sweeney Todd opowiada historię Benjamina Barkera, mężczyzny, który wraca do Londynu po niesprawiedliwym uwięzieniu, tylko po to, by odkryć, że jego żona najwyraźniej zmarła pod jego nieobecność. Rozgniewany, przysięga zemstę całemu światu za pomocą wściekłego „Objawienia Pańskiego”.
Wykonywany z ochrypłą wściekłością przez nigdy nie lepszego Johnny'ego Deppa, popadanie Sweeneya w szaleństwo jest doskonale uchwycone w ciągu trzech minut i szesnastu sekund. „Epiphany” to punkt zwrotny w musicalu ponieważ jest to moment, w którym Todd postanawia rozpocząć swój morderczy szał, karząc każdą osobę, która odwiedza jego krzesło, z furią Grand Guignol.
„W ciemnościach nocy” od Anastasii
Kryminalnie niedoceniany animowany klejnot, Anastazja odnajduje nowe życie dzięki swojej obecności w Disney+. Wysoce oczyszczona i niezwykle luźna adaptacja legendy o Wielkiej Księżnej Anastazji, opowiada o osiemnastoletniej sierocie o imieniu Anya, która dołącza do pary oszustów podróżujących do Paryża na spotkanie z Cesarzową Wdową.
Ściga ich nieumarły Rasputin, przemieniony w filmie w złego czarnoksiężnika. Rasputin, charyzmatyczny i zabawny, choć nieatrakcyjny złoczyńca, otrzymuje idealną piosenkę, aby pokazać swoje najlepsze cechy. Chwytliwy i kreatywny „In the Dark of the Night” charakteryzuje się idealną równowagą mroku i uroku, która zmienia przeciętnego Rasputina w niezapomnianego animowanego złoczyńcę.
„Jesteś wredny, panie Grinch” od Dr. Seussa „Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie”
Bohater, który jest również, pod każdym względem, nikczemną postacią przez większość swojej historii, Grinch to zielone, włochate, gruszkowate stworzenie, które nienawidzi Świąt Bożego Narodzenia. Wredny i zrzędliwy Grinch jest przytulaśny jak kaktus i czarujący jak węgorz.
POWIĄZANE: Która wersja Grincha jest najlepsza?
Specjalna kreskówka z 1966 roku Dr Seussa Jak Grinch ukradł święta wprowadził kultową już melodię „You're A Mean One, Mr. Grinch”. Wykonywany z dramatyczną wielkością, która idealnie pasuje do sardonicznego tekstu, potężny bas Thurl Ravenscroft idzie w parze z piosenką, tworząc spektakularne ćwiczenie kreskówkowej pasywnej agresji.
„Biedne nieszczęsne dusze” z Małej Syrenki
Film, który zapoczątkował renesans Disneya, Mała Syrenka jest jednym z największych triumfów Disneya. Opowiada historię pełnej werwy syreny, która wyrusza w podróż do świata ludzi, aby zdobyć miłość księcia. Film wyróżnia się muzyką inspirowaną Broadwayem, z której powstało wiele hitów, takich jak „Under the Sea” i „Part of Your World”.
Czarownica filmu, ikona queer i popkultury Ursula, otrzymuje swój własny numer muzyczny. Potężny i odpowiednio przerażający hymn niegodziwości, „Poor Unfortunate Souls” to wygórowana siła. Piosenka zaczyna się niesamowicie spokojnie i radośnie, po czym osiąga potężne crescendo, które grozi przytłoczeniem. Wspomagany występem gonzo Pata Carrola, „Poor Unfortunate Souls” zdecydowanie zalicza się do największych muzycznych momentów kina.
„Hellfire” z Dzwonnika z Notre Dame
W panteonie filmów Disneya żaden nie jest mroczniejszy ani bardziej niepokojący niż Dzwonnik z Notre Dame . Odkrywanie tematów takich jak dyskryminacja, ludobójstwo, antycyganizm, pożądanie i grzech, Garbus to jeden z najbardziej odważnych i eksperymentalnych filmów Mouse House. Bardzo luźna adaptacja przełomowej powieści Victora Hugo o tej samej nazwie podąża za Quasimodo, samotnym dzwonnikiem z Notre Dame, który marzy o przyjęciu do społeczeństwa.
Czarny charakter filmu, Claude Frollo, jest bez wątpienia najbardziej przerażającą i przerażającą postacią Disneya. Pożądliwy i nienawistny mężczyzna z niebezpiecznym kompleksem Boga, który ukrywa się za maską pobożności, Frollo pożąda bohaterki Esmeraldy. Jego zauroczenie szybko przeradza się w obsesję i daje upust swoim szalonym, niekontrolowanym uczuciom w „Hellfire”. Zawierający zamaskowane postacie śpiewające po łacinie oraz spektakularny pokaz płomieni i religijnych obrazów, „Hellfire” to triumf animacji, doskonałe połączenie elementów wizualnych i wokalnych, które naprawdę koronują go jako najlepszą, najbardziej złą piosenkę o złoczyńcach w historii kina.
DALEJ: Powinieneś był iść po głowę i 9 innych niezapomnianych cytatów z filmowych złoczyńców