Wiele komedii z lat 70. słabo się zestarzało, ale jest mnóstwo klasyków, takich jak Monty Python i Blazing Saddles, które nadal są aktualne.
Podczas gdy dobrze zrobione filmy akcji i horrory zawsze będą ponadczasowe, ponieważ emocje związane z pościgiem samochodowym lub przerażeniem nawiedzenia przez duchy nigdy się nie zestarzeją, filmy komediowe są bardziej popularne, ponieważ ich normy społeczne i odniesienia do popkultury mogą szybko stać się nieaktualne.
POWIĄZANE: Najlepsze seriale komediowe lat 70., ranking (wg IMDb)
Jest wiele komedii z lat 70., które strasznie się zestarzały – zrobi to 50 lat zmiany postaw społecznych – ale to sprawia, że ponadczasowe perełki Monty Pythona, Mela Brooksa i przed- Gwiezdne Wojny George Lucas wyróżnia się jeszcze bardziej.
Amerykańskie graffiti (1973)
Zanim zabrał widzów do odległej galaktyki w latach 77 Gwiezdne Wojny , George Lucas kierował znacznie bardziej osobistym projektem. Akcja rozgrywa się w Modesto w Kalifornii w 1962 roku – czasie i miejscu, w którym dorastał Lucas – Amerykańskie graffiti podąża za rozległą grupą swobodnie poruszających się nastolatków podczas szalonej nocy.
Chociaż najbardziej pamiętnym wkładem Lucasa w kino zawsze będzie jego kultowa opera kosmiczna, jego migawka z kultury podróżniczej lat 60. wciąż pozostaje ponadczasową komedią o dojrzewaniu.
Strzał w policzek (1977)
Paul Newman pokazał swoje niewykorzystane zdolności komediowe Strzał klapsowy jako zawodnik-trener drugoligowej drużyny hokejowej, która w celu wygrania meczów postanawia uciec się do walki z zawodnikami drugiej drużyny. W filmie Newman ponownie spotkał się z Georgem Royem Hillem, reżyserem Butch Cassidy i Sundance Kid I Żądło .
Chociaż otrzymał mieszane recenzje po premierze kinowej, Strzał klapsowy Od dziesięcioleci został ponownie oceniony jako kultowy klasyk.
M*A*S*H (1970)
Nie jest łatwo zrobić zabawny film wojenny, ale płodnemu Robertowi Altmanowi się to udało ZACIER , jeden z największych hitów kasowych lat 70. Przedstawiając wojnę koreańską oczami personelu medycznego, Altman mógł skupić się bezpośrednio na skutkach wojny, a nie na samej walce.
Fakt, że serial komediowy oparty na tym filmie trwał 11 sezonów, wyraźnie wskazuje na ponadczasowość jego historii. Altman użył scenerii wojny koreańskiej jako podtekstowego zastępcy trwającej wówczas wojny w Wietnamie. Dziś mogą je oglądać widzowie ZACIER jako wnikliwą satyrę na absurdalność działań wojennych w ogóle.
Smokey i bandyta (1977)
W roli głównej Burt Reynolds Smokey i Bandyta jako tytułowy Bandyta, który wykorzystuje swoje imponujące umiejętności prowadzenia pojazdu, aby odwrócić uwagę lokalnych organów ścigania – prowadzony przez szeryfa Buforda T. Justice’a, znanego również jako Smokey, znakomicie grany przez Jackie Gleasona – podczas gdy jego kumpel Snowman (Jerry Reed, który przyczynił się do powstania East Bound i Down przy ścieżka dźwiękowa) nielegalnie przewozi piwo na wschód od rzeki Missisipi.
POWIĄZANE: Smokey And The Bandit i 9 innych zabawnych komedii o podróżach
W swoim debiucie reżyserskim legendarny kaskader Hal Needham wyreżyserował jedne z najbardziej imponujących pościgów samochodowych, jakie kiedykolwiek kręcono w filmie – i wszystkie odgrywano dla śmiechu.
Nowy liść (1971)
Podobnie jak jej partner komediowy Mike Nichols, Elaine May okazała się mistrzynią filmową, kiedy stanęła za kamerą, aby zadebiutować jako reżyser, Nowy liść . Walter Matthau wciela się w rozpieszczonego, bogatego dzieciaka, któremu w średnim wieku kończą się rodzinne pieniądze. Desperacko próbując utrzymać swój styl życia, planuje poślubić zamożną kobietę, zamordować ją i odebrać spadek.
May sama występuje w roli kobiety, którą planuje zabić, roztrzepanej botaniczki, a chemia, jaką łączy ją z Matthau – nieświadomym jego złowrogich ukrytych motywów – gwarantuje, że pełne czarnego humoru założenia filmu (i głęboko niekonwencjonalna historia miłosna) zdziałają cuda.
Rocky Horror Picture Show (1975)
Oddając hołd klasycznym filmom klasy B z lat 30., 40., 50. i 60., Jim Sharman’s Rocky Horror Picture Show opowiada historię młodej pary, której samochód psuje się przed nawiedzoną rezydencją w Transylwanii, gdzie szukają schronienia i spotykają wszelkiego rodzaju upiorne potwory.
Rockowy horror to kultowy klasyk, który położy kres wszystkim kultowym klasykom. Do dziś fani nadal przychodzą na północne pokazy przebrani za doktora Franka-N-Furtera i śpiewają razem z Time Warp, Dammit Janet i Sweet Transvestite.
Harold i Maude (1971)
Hala Ashby’ego Harolda i Maude W rolach głównych Bud Cort i Ruth Gordon wcielają się odpowiednio w 20-letniego awanturnika i jego 79-letniego przyjaciela, których łączy nieprawdopodobna więź wspólną obsesję na punkcie śmierci i w końcu się zakochać.
Film Ashby’ego z pewnością ma chorobliwe poczucie humoru, ale pół wieku później jego wartość szokująca nadal pozostaje niezmieniona. Emocje pomiędzy Haroldem i Maude są prawdziwe, nadając filmowi zaskakującą głębię dramatyczną, a Cat Stevens zapewnia piękną, beztroską ścieżkę dźwiękową.
Płonące siodła (1974)
Prawdopodobnie najsłynniejsza parodia Mela Brooksa, Płonące siodła ośmiesza wyświechtane motywy westernów, zjadliwą krytyką wybielania gatunku. Opowiada historię skorumpowanego polityka zatrudniającego czarnego szeryfa w celu sabotażu miasta, z tym wyjątkiem, że szeryf okazuje się tak zdolny, że nie tylko ratuje miasto; pokonuje także skorumpowanego polityka i jego kumpli.
POWIĄZANE: 8 Ways Blazing Saddles to trafna parodia westernów
Nie mogli Płonące siodła dzisiejszy film stał się czymś w rodzaju mantry w zmieniającym się krajobrazie komedii, ale film Brooksa to ponadczasowe arcydzieło, które trafia we właściwe satyryczne cele.
Monty Python i Święty Graal (1975)
Pierwszy pełnometrażowy album Pythonów, składający się z oryginalnego materiału, Monty Python i Święty Graal , widziałem grupę szkicowników w histeryczny sposób przechodzącą na duży ekran. Graham Chapman wciela się w rolę króla Artura poszukującego tytułowego Graala, ale takie ramy narracyjne mają tylko ułatwić serię klasycznych Pythonowych nonsensów i absurdalnych gagów.
Oprócz satyrycznej legendy arturiańskiej, Monty Python i Święty Graal wskazuje na sztuczność samego kina za pomocą żartobliwych napisów początkowych, ciągłych przełamań czwartej ściany i przezabawnie antyklimatycznego zakończenia.
DALEJ: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) komedii z lat 70