Nowy film wiśnia from the Russo Brothers występuje Tom Holland jako były żołnierz walczący z uzależnieniem od narkotyków. Powstało wiele filmów na ten temat m.in Requiem dla snu często jest wyróżniany jako jeden z najpotężniejszych przykładów.
POWIĄZANE: Darren Aronofsky: 5 sposobów, w jakie Requiem dla snu jest lepsze niż Czarny łabędź (i 5 powodów, dla których Czarny łabędź jest lepszy)
W dramacie Darrena Aronofsky'ego Jared Leto i Ellen Burstyn występują w filmie przedstawiającym wiele historii uzależnień. Chociaż z pewnością wywiera wpływ na widzów, niektórzy wolą podobnie uznany film Danny'ego Boyle'a Obserwowanie pociągów . Oba filmy zająć się uzależnieniem od heroiny choć z całkiem innym podejściem. Każdy film jest doskonały, ale która historia uzależnienia jest silniejsza?
Requiem dla snu: reżyseria
Nie ma wątpliwości, że zarówno Aronofsky, jak i Boyle są bardzo utalentowanymi reżyserami. Każdy z nich podchodzi do swoich filmów z pewnym stylem wizualnym, który wydawał się wówczas dość innowacyjny, a oba te style były wielokrotnie kopiowane od czasu premiery tych filmów.
Jednakże, Requiem dla snu to prawdziwy pokaz tego, jak wyjątkowym reżyserem jest Aronofsky. Ma talent do kręcenia sekwencji w sposób, który pomaga widzom wejść w przestrzeń nad głowami postaci i poczuć świat tak, jak oni, choćby w niewielkim stopniu.
Trainspotting: Postacie
W obu filmach postacie są przedstawiane w trakcie swojego uzależnienia. W Requiem dla snu , poza postacią Sary, wydaje się, że widzowie nie poznają ich jako ludzi poza ich sytuacją.
POWIĄZANE: 10 innych filmów i programów telewizyjnych, które widziałeś w obsadzie Requiem dla snu
Obserwowanie pociągów , z drugiej strony sprawia, że widzowie lubią te postacie i chcą spędzać z nimi czas, nawet gdy robią wątpliwe rzeczy. To przywiązanie do postaci znacznie ułatwia zaangażowanie się w ich walkę.
Requiem dla snu: horror
Oba te filmy sprawiają, że uzależnienie od narkotyków wygląda jak nieszczęśliwa choroba, która pochłania wszystko i niszczy życie. Nie ma nic efektownego w jego przedstawieniu w żadnym filmie, ale Requiem dla snu naprawdę podkreśla jego grozę.
Na wiele sposobów, Requiem dla snu właściwie można by go nazwać horrorem. Gdy bohaterowie pogrążają się coraz bardziej w swoim uzależnieniu i stają się coraz bardziej zdesperowani, film staje się wręcz makabryczny i głęboko niepokojący. Jest to skutecznie niepokojący obraz używania narkotyków.
Trainspotting: Humor
Chociaż może się wydawać, że humor nie ma miejsca w filmie o uzależnieniach, Boyle jest w stanie zrównoważyć go na tyle, aby upewnić się, że nie odbierze on bardziej niechlujnych aspektów filmu.
Jednak humor sprawia również, że film wydaje się bardziej zaokrągloną historią niż Requiem dla snu . Film Aronofsky'ego jest tak mroczny i tak ponury, że prawie trudno się z nim połączyć. Humor w Obserwowanie pociągów pomaga bardziej wciągnąć widzów w film, co sprawia, że te mroczne momenty mają większy wpływ.
Requiem dla snu: Ciemność
Brak humoru nie jest tak naprawdę wadą filmu, ponieważ z pewnością był celowy ze strony Aronofsky'ego. Film toczy się w świecie ciemności i rozpaczy, który ma odzwierciedlać świat narkomana szukającego kolejnej naprawy.
POWIĄZANE: 10 faktów zza kulis o tworzeniu Requiem dla snu
Przygnębiający charakter filmu może sprawić, że będzie mniej przystępny, ale trudno sobie wyobrazić, że byłby tak potężny, gdyby był łatwiejszy dla publiczności.
Trainspotting: Nadzieja
Do końca Requiem dla snu , widzowie odchodzą od filmu z poczuciem porażki i beznadziei. Ponownie, wydaje się, że jest to coś, co zamierzał Aronofsky, i jest całkiem skuteczne. Jednak promyk nadziei w Obserwowanie pociągów ma też swoją wartość.
Biorąc pod uwagę przywiązanie widzów do bohaterów, chcą zobaczyć, jak pokonują nałóg. Boyle unika błędu polegającego na zapewnieniu szczęśliwego hollywoodzkiego zakończenia, ale pozostawia cień nadziei. Nie pozbawia to filmu jego przesłania, ale sugeruje, że wciąż jest nadzieja.
Requiem dla snu: realizm
Oba te filmy można by nazwać surowymi i realistycznymi przedstawieniami narkomanii, ale Requiem dla snu czuje się trochę bardziej ugruntowany w tym, jak wyglądałaby taka sytuacja. Chwila Obserwowanie pociągów opowiada historię, Aronofsky wydaje się bardziej zainteresowany szczegółowym opisem upadku tych postaci.
Sytuacje i zabawne strony w Obserwowanie pociągów może złamać realizm dla widzów, ale Requiem dla snu trzyma się tego prawdziwego uczucia od początku do końca.
Trainspotting: Zrozumienie
Requiem dla snu służy jako bardzo skuteczny środek odstraszający od używania twardych narkotyków, ponieważ sprawia, że życie tych ludzi wydaje się nieszczęśliwe. Nawet chwile euforii, których doświadczają na haju, wyglądają brzydko dla obserwujących.
POWIĄZANE: Ewan McGregor: Jego 5 najlepszych (i 5 najgorszych) ról według IMDb
Obserwowanie pociągów z pewnością w żaden sposób nie gloryfikuje zażywania narkotyków, ale pozwala widzom zrozumieć, w jaki sposób ci ludzie się do nich zwrócili. W Requiem dla snu , postacie po prostu istnieją jako uzależnieni. Ale monologi narracyjne postaci Ewana McGregora w Obserwowanie pociągów daje fascynujący wgląd w uwodzenie tego życia.
Requiem dla snu: różne historie
Podczas gdy destrukcyjna natura heroiny jest w centrum uwagi obu filmów, Requiem dla snu wykonuje interesującą pracę, badając szersze rozumienie pojęcia uzależnienia.
Obserwowanie pociągów jest świetny w odkrywaniu życia użytkowników heroiny i tego, co nimi kieruje, ale Requiem dla snu przygląda się także równie wyniszczającemu uzależnieniu z postacią Sary Goldfarb (Ellen Burstyn). Jej pragnienie, by znów być młodą i szczupłą, jako sposób na osiągnięcie szczęścia, jest równie tragiczne i trudne do oglądania, jak upadek jej syna uzależnionego od heroiny w filmie. Jej uzależnienie od amfetaminy to coś, czego często nie widać w filmach.
Trainspotting: do ponownego obejrzenia
Requiem dla snu ma reputację jednego z najbardziej nieprzyjemnych doświadczeń filmowych, jakie widzowie mogą przeżyć. Chociaż sprawia to, że jest to fascynujący pierwszy raz, bardzo trudno jest wrócić do filmu.
Obserwowanie pociągów jest również wypełniony kilkoma naprawdę niepokojącymi momentami, z których niektóre są trudne do otrząśnięcia. Ale energia, postacie i ton filmu sprawiają, że warto go ponownie zobaczyć. Podczas gdy Aronofsky z pewnością chciał, aby jego film był odstręczający, by móc do niego wrócić Obserwowanie pociągów pozwala widzom bardziej to docenić.
DALEJ: 10 najlepszych filmów Danny'ego Boyle'a (według Rotten Tomatoes)