Lata 70. XX wieku charakteryzowały się brutalnymi dramatami kryminalnymi, takimi jak Mean Streets, Chinatown i Ojciec chrzestny. Ale kilka filmów z tej dekady po prostu nie trafiło.
Lata 70. były wspaniałą dekadą dla całego kina amerykańskiego – być może najlepszą w historii kina – ponieważ przełomowi twórcy końca lat 60., tacy jak Bonnie i Clyde I Łatwy jeździec przygotował grunt dla ruchu New Hollywood. Pod przewodnictwem wizjonerskich reżyserów, takich jak Francis Ford Coppola i Martin Scorsese, ruch ten został wybrukowany filmami kryminalnymi.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) filmów akcji z lat 70
Epopeja gangsterska stała się najbardziej dochodowym filmem wszechczasów, a twórcy filmowi z całego świata, tacy jak Jean-Pierre Melville, zadbali o to, aby najlepsze filmy kryminalne dekady nie ograniczały się tylko do Hollywood. Oto pięć najlepszych i pięć najgorszych filmów kryminalnych z lat 70.
Najlepsze: Ulice przeciętności (1973)
Po nakręceniu dwóch filmów pod okiem różnych wtrącających się producentów Martin Scorsese mógł w końcu rozwinąć swoje artystyczne skrzydła Średnie ulice .
W rolach głównych Harvey Keitel i Robert De Niro wcielają się w rolę włosko-amerykańskich oszustów udających się do Nowego Jorku. Średnie ulice to głęboko osobisty portret życia w Małych Włoszech, opowiedziany za pomocą niejasno powiązanych winiet.
Najgorszy: Wagon Bertha (1972)
Chociaż Średnie ulice można uznać za pierwszy prawdziwy film Scorsese, był to właściwie jego trzeci wysiłek reżyserski. Jego drugi występ jako reżysera był Wagon towarowy Berta , dramat kryminalny dla producenta Rogera Cormana.
Młody Scorsese robi wszystko, co w jego mocy, aby wznieść się na wyższy poziom Wagon towarowy Berta powyżej bycia użytecznym filmem gangsterskim, ale pod czujnym okiem Cormana tak naprawdę nigdy nie ucieknie.
Najlepsze: Chinatown (1974)
Scenariusz Roberta Towne’a dla Chinatown to jeden z najlepiej skonstruowanych scenariuszy, jakie kiedykolwiek napisano, nauczany przez każdego guru scenarzystów.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Jacka Nicholsona według Rotten Tomatoes
Jack Nicholson wciela się w Jake’a Gittesa, prywatnego detektywa, który natrafia na szeroko zakrojony spisek, a wyjątkowy język wizualny, który wniósł do filmu Roman Polański – przekładając tropy starych kryminałów na współczesną scenerię – zrodził gatunek neo-noir.
Najgorszy: 99 i 44/100 procent zabitych (1974)
John Frankenheimer jest świetnym reżyserem, czego dowodem jest m.in Siedem dni w maju I Kandydat mandżurski , ale nie wszystkie jego filmy działają. 99 i 44/100 procent zabitych to komedia kryminalna, której tytuł wziął się od sloganu reklamowego mydła Ivory, co powinno dać wyobrażenie o zawartości filmu.
Sam Frankenheimer nawet rozważa 99 i 44/100 procent zabitych za porażkę, która uświadomiła mu, że powinien unikać prób satyry.
Najlepszy: Czerwone kółko (1970)
Jean-Pierre Melville zrekrutował Alaina Delona do swojej prawdopodobnie najlepszej współpracy w 1970 r. Czerwone Koło , przedostatni film genialnego scenarzysty i reżysera.
Gwiazdorska atrakcja w Czerwone Koło to kulminacyjna sekwencja napadu, która trzyma w napięciu, mimo że trwa około pół godziny i praktycznie nie zawiera żadnych dialogów.
Najgorsze: Zamiana (1979)
Technicznie rzecz biorąc, Zamiana W roli głównej występuje Robert De Niro u szczytu swoich mocy... ale materiał pochodzi z filmu, który ukazał się dziesięć lat wcześniej. Reżyser Jordan Leondopoulos wykorzystał materiał ze swojego filmu z 1969 roku Piosenka Sama , w którym wystąpił De Niro Zamiana i wykorzystaj nowo zdobytą sławę aktora.
De Niro był tak wściekły, że Leondopoulos wykorzystał jego wcześniej nakręcone nagrania w nowym filmie, że rozważał podjęcie kroków prawnych przeciwko Cannon Films za zezwolenie.
Najlepszy: Francuski łącznik (1971)
William Friedkin wkroczył w gatunek kryminalny Połączenie francuskie , wciągający thriller w kotka i myszkę opowiadający o nieustannym dążeniu detektywa do schwytania francuskiego przemytnika heroiny działającego w Nowym Jorku.
POWIĄZANE: 10 brutalnych thrillerów policyjnych, które warto obejrzeć, jeśli lubisz Brudnego Harry'ego
Film przedstawia pościg samochodowy, który może konkurować z tymi, które znaleziono Bullitt I Wojownik Drogi . Popeye Doyle wcielił się w postać Gene’a Hackmana, która jest jedną z najbardziej kultowych postaci gliniarza w historii kina, a Roy Scheider w roli swojego partnera Cloudy’ego stanowi mocne wsparcie.
Najgorszy: Krwawa mama (1970)
Roger Corman to mistrz kina niskobudżetowego; każdy filmowiec, który musi pracować przy niskim budżecie, powinien przestudiować metodę Cormana. I choć reżyser zalicza go do swoich ulubionych, Cholerna mama to okropny spektakl.
Luźno oparty na historii Ma Barker, która wychowała swoje dzieci na przestępców, Cholerna mama to tandetny film kryminalny najwyższej próby – i niestety nie w zabawny sposób.
Najlepszy: Ojciec chrzestny (1972)
Na podstawie powieści Mario Puzo pod tym samym tytułem, Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny w chwili premiery był najbardziej dochodowym filmem wszechczasów i od razu został okrzyknięty jednym z najwspanialszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały.
Historia rodziny Corleone to porywająca saga kryminalna, opowiadająca równoległe historie o upadku niesławnego Don Vito i zejściu jego krnąbrnego syna Michaela do przestępczego półświatka. Ojciec chrzestny Jest kwintesencja amerykańskiego eposu .
Najgorszy: Gang, który nie potrafił strzelać prosto (1971)
Francis Ford Coppola poprosił producenta Irwina Winklera o szansę na scenariusz i reżyserię Gang, który nie potrafił strzelać prosto , zwariowaną komedię o mafiosach, ale Winkler go odrzucił, ponieważ uważał, że Coppola nie poradziłby sobie z filmem o mafii.
W ciągu następnych trzech lat Coppola będzie zarabiał Ojciec chrzestny I Ojciec chrzestny Część II i udowodnij, że Winkler całkowicie się mylił. Reżyser, dla którego Winkler zatrudnił Gang, który nie potrafił strzelać prosto , James Goldstone, schrzanił projekt z twardą ręką.
DALEJ: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) horrorów z lat 70