Lata 70. są uważane za jedne z najlepszych dekad dla kina w historii Hollywood. Oto najbardziej kultowe filmy, które zapoczątkowały przełomowe, brutalne kino.
Lata 70. były szaloną dekadą dla kina amerykańskiego i powszechnie uważaną za najlepszą. Jak opisano szczegółowo w książce Petera Biskinda Łatwiejsi jeźdźcy, wściekłe byki , Old Hollywood umarło pod koniec lat 60., a studia bankrutowały. Wysokobudżetowe musicale nie były już w modzie, a dyrektorzy zmuszeni byli podejmować ryzyko przy niskobudżetowych projektach wizjonerskich twórców filmowych, takich jak Francis Ford Coppola, Martin Scorsese i George Lucas, którzy zapoczątkowali ruch New Hollywood.
POWIĄZANE: 10 niedocenianych filmów znanych reżyserów
Wojna w Wietnamie i skandal Watergate rozczarowały amerykańską publiczność co do ludzi u władzy, co odzwierciedlało ówczesne kino. Oto 10 filmów, które zdefiniowały kino lat 70.
Wszyscy ludzie prezydenta (1976)
Po skandalu Watergate pojawiło się mnóstwo paranoicznych thrillerów politycznych, ponieważ rezygnacja Nixona w niesławie uświadomiła Amerykanom, że rządowi nie zawsze można ufać. Z tej epoki wyszło kilka świetnych filmów – Widok paralaksy , Trzy dni Kondora , Rozmowa itp. – ale prawdopodobnie najlepszy jest Wszyscy ludzie prezydenta .
Opowiada historię skandalu Watergate z punktu widzenia reporterów Boba Woodwarda i Carla Bernsteina, którzy odkrywają tajemnice administracji Nixona. Dustin Hoffman i Robert Redford to porywająca para w rolach głównych, a scenariusz Williama Goldmana jest spektakularnie napisany.
Mechaniczna pomarańcza (1971)
Wstrząsający portret Stanleya Kubricka przedstawiający beztroskiego socjopatycznego przestępcę przechodzącego przez wymiar sprawiedliwości w dystopii niedalekiej przyszłości to jeden z najbardziej niepokojących filmów, jakie kiedykolwiek wyszły z głównego nurtu Hollywoodu. Mogło to nastąpić dopiero w latach 70.
Adaptując książkę Anthony’ego Burgessa Mechaniczna Pomarańcza Kubrick nie zgodził się na złagodzenie przemocy ani uczynienie slangu bardziej zrozumiałym. Sercem filmu jest złowroga, urzekająca kreacja Malcolma McDowella w roli Alexa DeLarge, rzadkiego przykładu nikczemnego bohatera, który jest naprawdę interesujący.
Skalisty (1976)
Skalisty to historia o słabszych stronach, która świetnie bawiła się z rozczarowaną publicznością z lat 70. Sylvester Stallone był swego rodzaju słabszym za kulisami Skalisty . Jako spłukany aktor, który musiał sprzedać psa, bo nie było go już stać na karmienie go, Stallone napisał scenariusz, zainspirowany walką bokserską pomiędzy Chuckiem Wepnerem i Muhammadem Alim.
Stallone odrzucił ogromne sumy pieniędzy, ponieważ sam chciał zagrać w filmie. Gdy film stał się hitem, Stallone dołączył do grona Orsona Wellesa i Charliego Chaplina, otrzymując jednocześnie nominacje do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego i najlepszego scenariusza oryginalnego.
Chińskie miasteczko (1974)
Z Chinatown Roman Polański przeniósł elementy wizualne i konwencje fabularne filmów noir z lat 40. do lat 70. Zastąpił lęki i paranoję lat 40., które znalazły odzwierciedlenie w oryginalnych filmach noir, lękami i paranoją lat 70.
POWIĄZANE: Chinatown: 10 powodów, dla których to najlepszy film noir, jaki kiedykolwiek powstał
Oparty na fascynującej roli prywatnego detektywa Jake’a Gittesa w reżyserii Jacka Nicholsona, Chinatown to niepokojąca, zapierająca dech w piersiach odyseja. Nie ma dobrych i złych ludzi, nie ma też szczęśliwych zakończeń. Roberta Towne’a Chinatown Od tego czasu scenariusz stał się podstawą zajęć ze scenariusza, ponieważ jest to jeden z najlepiej skonstruowanych scenariuszy, jakie kiedykolwiek napisano.
Ostatni pokaz zdjęć (1971)
Czarno-biały dramat o dorastaniu Petera Bogdanovicha Ostatni pokaz zdjęć ma rzadki wynik 100% akceptacji na Rotten Tomatoes. Patrząc wstecz na lata pięćdziesiąte z perspektywy oscylującej między nostalgią a ponurością, Ostatni pokaz zdjęć jest pełen wyrazistych postaci i świetnych kreacji, które ożywiają je.
Bogdanovich napisał scenariusz wspólnie z autorem materiału źródłowego, Larrym McMurtrym, dzięki czemu powieść nie została zmasakrowana w procesie adaptacji, a film zachował na wpół autobiograficzny ton.
Szczęki (1975)
Jeśli kiedykolwiek znudziło Ci się, że w sezonie letnim studia wpychają Ci do gardła hity kinowe, to masz film Stevena Spielberga. Szczęki winić. Spielberg przyjął proste, ambitne założenie – 7-metrowy żarłacz biały terroryzuje miasteczko na plaży – i zastosował techniki budowania napięcia według Hitchcocka, aby uczynić z filmu arcydzieło kina.
Nie brakuje także wydźwięku antyrządowego, w którym burmistrz przedkłada dolary turystów nad ich bezpieczeństwo. Piękno Szczęki jest to, że nie jest to film o rekinie zjadającym ludzi; to film o trzech bardzo różnych facetach, którzy są zmuszeni współpracować. Film jest całkowicie napędzany charakterem. Wydaje się, że niezliczeni naśladowcy zawsze tego przeoczają.
Lot nad kukułczym gniazdem (1975)
Lata 70. to czas buntu, także Miloša Formana Lot nad kukułczym gniazdem , na podstawie powieści Kena Keseya pod tym samym tytułem, odpowiedział na żądanie buntu historią Randle'a McMurphy'ego (Jack Nicholson), skazańca, który mimo braku choroby psychicznej zostaje przeniesiony do zakładu psychiatrycznego, aby uniknąć ciężkich pracować do końca swojej kary.
Tam ściera się z nikczemną pielęgniarką Ratched (Louise Fletcher), która reprezentuje każdą osobistość próbującą powstrzymać ludzi. Film uchwycił ducha czasu i w rezultacie stał się jednym z największych hitów dekady.
Taksówkarz (1976)
Podczas gdy wszyscy jego współcześni wyruszali do dżungli, aby kręcić filmy o wojnie w Wietnamie, Martin Scorsese pozostał w Nowym Jorku i nakręcił film o skutkach wojny w Wietnamie. Travis Bickle to weteran cierpiący na zespół stresu pourazowego, który, gdy cierpi na bezsenność, zostaje całodobowym taksówkarzem.
POWIĄZANE: 10 najlepszych ujęć na początek Martina Scorsese, ranking
Kierowca taksówki porusza wiele tematów powszechnych w kinie lat 70. – izolację, przemoc, walkę z władzą itp. – i ma na ten temat więcej do powiedzenia niż większość innych filmów z tamtej epoki. Gładka muzyka Bernarda Herrmanna z domieszką jazzu nadaje filmowi klimat mrocznej baśni, a Robert De Niro daje jedną ze swoich najlepszych kreacji w historii jako Bickle.
Gwiezdne wojny (1977)
George Lucas zmienił sposób tworzenia filmów, pisząc i reżyserując oryginał Gwiezdne Wojny film. 20th Century Fox tak mało wierzyło w film, że zamieniło część pensji Lucasa na prawa do sprzedaży, które ich zdaniem byłyby bezwartościowe, a następnie próbowało pogrzebać film po jego premierze.
Ale kiedy trafił do kin, podbił publiczność w wielkim stylu. Kinomani ustawiali się w kolejce wokół bloku, żeby obejrzeć Gwiezdne Wojny po raz kolejny. To było zjawisko kulturowe. Wykorzystując monomit Josepha Campbella jako szablon i czerpiąc inspiracje z Kurosawy i Flasha Gordona Lucas zrewolucjonizował kręcenie filmów, opowiadanie historii i kulturę amerykańską.
Ojciec chrzestny (1972)
Prawdopodobnie szczyt amerykańskiej kinematografii, Ojciec chrzestny opowiada historię Corleone’ów, potężnej rodziny mafijnej, w której krnąbrny syn dona, Michael (Al Pacino), wraca z wojny i daje się uwieść gangsterskiemu stylowi życia. Marlon Brando jest fantastyczny w roli Vito Corleone, ale to jest film Ala Pacino.
Adaptacja przełomowej powieści kryminalnej Mario Puzo w reżyserii Francisa Forda Coppoli to długi film – trwający prawie trzy godziny – ale w każdej klatce jest tyle piękna i tak skomplikowanego materiału fabularnego, że nie można go skrócić ani o sekundę.
DALEJ: 10 niesamowicie długich filmów, które należy ponownie zmontować w miniserial