Lata 70. były wspaniałą dekadą dla kina amerykańskiego jako całości — być może najlepszą w historii kina — ponieważ przełomy późnych lat 60., takie jak Bonnie i Clyde I Łatwy jeździec przygotował grunt pod ruch New Hollywood. Z wizjonerskimi reżyserami, takimi jak Francis Ford Coppola i Martin Scorsese na czele, ruch ten został wybrukowany filmami kryminalnymi.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) filmów akcji z lat 70
Gangsterska epopeja stała się najbardziej dochodowym filmem wszechczasów, a filmowcy z całego świata, tacy jak Jean-Pierre Melville, zadbali o to, by najlepsze kryminały dekady nie ograniczały się tylko do Hollywood. Oto pięć najlepszych i pięć najgorszych filmów kryminalnych z lat 70.
Najlepszy: Wredne ulice (1973)
Po nakręceniu dwóch filmów pod okiem różnych wtrącających się producentów, Martin Scorsese mógł w końcu rozwinąć artystyczne skrzydła Średnie ulice .
W rolach głównych Harvey Keitel i Robert De Niro jako włosko-amerykańscy przestępcy torujący sobie drogę w Nowym Jorku, Średnie ulice to głęboko osobisty portret życia w Małych Włoszech, opowiedziany za pomocą niejasno powiązanych winiet.
Najgorszy: wagon towarowy Bertha (1972)
Chociaż Średnie ulice można postrzegać jako pierwszy prawdziwy film Scorsese, w rzeczywistości był to jego trzeci wysiłek reżyserski. Jego drugi występ jako reżyser był Wagon Bertha , dramat kryminalny producenta Rogera Cormana.
Młody Scorsese robi wszystko, co w jego mocy, by podnieść na duchu Wagon Bertha powyżej bycia użytecznym filmem gangsterskim, ale pod czujnym okiem Cormana nigdy tak naprawdę nie ucieka.
Najlepszy: Chinatown (1974)
Scenariusz Roberta Towne'a pt Chinatown to jeden z najlepiej skonstruowanych scenariuszy, jakie kiedykolwiek napisano, nauczany przez każdego guru scenopisarstwa, który jest tego wart.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Jacka Nicholsona według Rotten Tomatoes
Jack Nicholson wciela się w Jake'a Gittesa, prywatnego detektywa, który natyka się na szeroko zakrojony spisek, a wyjątkowy język wizualny, który Roman Polański wniósł do filmu – przekładając tropy starych kryminałów na współczesną scenerię – zapoczątkował gatunek neo-noir.
Najgorszy: 99 i 44/100 procent martwych (1974)
John Frankenheimer jest świetnym reżyserem, czego dowodem jest m.in Siedem dni w maju I Kandydat mandżurski , ale nie wszystkie jego filmy działają. 99 i 44/100 procent martwych to komedia kryminalna, której tytuł zaczerpnięto ze sloganu reklamowego mydła Ivory, co powinno dać wyobrażenie o tym, ile treści ma ten film.
Sam Frankenheimer nawet rozważa 99 i 44/100 procent martwych być porażką, która uświadomiła mu, że powinien unikać prób satyry.
Najlepszy: Czerwony krąg (1970)
Jean-Pierre Melville zwerbował swojego głównego bohatera, Alaina Delona, do prawdopodobnie najlepszej współpracy w 1970 roku z Czerwone kółko , przedostatni film genialnego scenarzysty i reżysera.
Atrakcja gwiazd w Czerwone kółko to kulminacyjna sekwencja napadu, która trzyma w napięciu, mimo że trwa około pół godziny praktycznie bez dialogu.
Najgorszy: zamiana (1979)
technicznie, Zamiana gra Roberta De Niro u szczytu swoich mocy… ale materiał pochodzi z filmu, który wyszedł dekadę wcześniej. Reżyser Jordan Leondopoulos przerobił materiał ze swojego filmu z 1969 roku Piosenka Sama , w którym wystąpił De Niro Zamiana i wykorzystaj nowo zdobytą sławę aktora.
De Niro był tak wściekły, że Leondopoulos wykorzystał wcześniej nakręcony materiał filmowy przedstawiający go w nowym filmie, który rozważał podjęcie kroków prawnych przeciwko Cannon Films za zezwolenie na to.
Najlepszy: Francuski łącznik (1971)
William Friedkin przybił gatunek kryminalny Francuski łącznik , urzekający thriller z kotkiem i myszką, opowiadający o nieustannym dążeniu detektywa do schwytania francuskiego przemytnika heroiny działającego w Nowym Jorku.
POWIĄZANE: 10 twardych jak gwoździe thrillerów policyjnych do obejrzenia, jeśli lubisz Brudnego Harry'ego
Film ma pościg samochodowy, który może rywalizować z tymi znalezionymi Bullitt I Wojownik drogowy . Gene Hackman wcielił się w postać Popeye'a Doyle'a, jednej z najbardziej ikonicznych postaci gliniarzy w historii kina, a Roy Scheider zapewnia silne wsparcie jako jego partner, Cloudy.
Najgorszy: Krwawa mama (1970)
Roger Corman to mistrz kręcenia filmów niskobudżetowych; każdy filmowiec, który musi pracować przy niskim budżecie, powinien przestudiować metodę Cormana. Ale pomimo tego, że reżyser zalicza go do swoich ulubionych, Krwawa mama jest okropnym przedstawieniem.
Luźno oparty na historii Ma Barker, która wychowała swoje dzieci na przestępców, Krwawa mama to tandetny kryminał na najwyższym poziomie — i niestety nie w zabawny sposób.
Najlepszy: Ojciec chrzestny (1972)
Adaptacja powieści Mario Puzo pod tym samym tytułem Francisa Forda Coppoli Ojciec chrzestny był najbardziej dochodowym filmem wszechczasów, kiedy po raz pierwszy trafił do kin, i natychmiast został okrzyknięty jednym z największych filmów, jakie kiedykolwiek nakręcono.
Historia rodziny Corleone to porywająca saga kryminalna, opowiadająca równoległe historie o upadku niesławnego Don Vito i zejściu jego krnąbrnego syna Michaela do przestępczego półświatka. Ojciec chrzestny Jest kwintesencja amerykańskiej epopei .
Najgorszy: Gang, który nie mógł strzelać prosto (1971)
Francis Ford Coppola poprosił producenta Irwina Winklera o możliwość napisania scenariusza i wyreżyserowania Gang, który nie potrafił strzelać prosto , zwariowaną komedię o mafiosach, ale Winkler go odrzucił, ponieważ nie sądził, by Coppola poradził sobie z filmem o mafii.
Przez następne trzy lata Coppola robił Ojciec chrzestny I Ojciec chrzestny część II i udowodnić, że Winkler całkowicie się mylił. Reżyser, którego zatrudnił Winkler Gang, który nie potrafił strzelać prosto , James Goldstone, spartaczył projekt z niedbałą reżyserią.
DALEJ: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) horrorów z lat 70