Podobnie jak inne filmy Quentina Tarantino, Dawno temu w Hollywood spotkało się z powszechnym uznaniem, ale stanowiło odejście od odrębnego stylu reżysera.
Latem 2019 roku Quentin Tarantino wypuścił swój dziewiąty i, jeśli będzie trzymał się swoich wieloletnich planów emerytalnych, przedostatni film, Pewnego razu w Hollywood . Charakterystyczny styl reżysera jest widoczny w skąpanym w słońcu arcydziele z lat 60., ale także wyróżnia się na wiele sposobów spośród jego poprzednich prac.
To zawsze odświeżające - ale niestety rzadko - widzieć wizjonerskiego reżysera, takiego jak Tarantino, z tak specyficznym stylem, wychodzącego poza swoją strefę komfortu i kręcącego film, o którym ich fani nigdy nie myśleli, i naprawdę wykonują go spektakularnie. Pewnego razu w Hollywood śmiało przełamał pleśń Tarantino.
10Brak określonego gatunku
Od czasu jego thrillera kryminalnego Rezerwowe Psy , Tarantino mocno przywiązuje się do gatunków. Nakręcił trzy filmy kryminalne, dwa westerny (jeden spaghetti, jeden rewizjonistyczny misterium), jeden dwuczęściowy epos o sztukach walki, jeden carploitation-meet-slasher i jeden epopeję o II wojnie światowej. Ale jako film na spotkanie z elementami komedii i dramatu, który wychodzi za kurtynę przemysłu filmowego, Pewnego razu w Hollywood wymyka się klasyfikacji gatunkowej. Jego wizualna estetyka została zaczerpnięta z ustawień z lat 60., w przeciwieństwie do poprzednich dzieł kinowych.
Ale Tarantino użył Pewnego razu w Hollywood Brak gatunku do grania w kilku piaskownicach różnych gatunków. Rick and Cliff to pełna komedia, a sekwencja Spahn Ranch przypomina horror.
9Samoświadomość
Po ośmiu niezwykle popularnych filmach widzowie wiedzą, czego się spodziewać po obrazie Quentina Tarantino. Znają go nawet kinomani, którzy nienawidzą jego stylu. Ta znajomość miała wpływ Pewnego razu w Hollywood Relacje z publicznością. Z mnóstwem nieuzasadnionych ujęć kobiecych stóp i nagłym popadnięciem w makabryczną przemoc w ostatniej scenie, jest to z pewnością najbardziej samoświadomy film Tarantino.
Wcześniejsze prace Tarantino przygotowywały widzów na najgorsze, gdy Cliff Booth szukał George'a Spahna, po czym te oczekiwania zostały obalone. Aby ultrafioletowy finał miał sens, od widzów oczekuje się, że dowiedzą się, co naprawdę wydarzyło się na Cielo Drive w 1969 roku, a także oczekuje się, że Tarantino zmieni historię.
8Głównie liniowa struktura opowieści
Chociaż jest kilka retrospekcji z poprzednich wyczynów kaskaderskich Cliffa i przedwczesnego końca jego małżeństwa, a także przerywników, takich jak fantazja Ricka o wcieleniu się w rolę Steve'a McQueena w Wielka ucieczka , Pewnego razu w Hollywood ma przeważnie liniową strukturę opowieści.
Wracając do wszechstronnego opowiadania historii w programie Rezerwowe Psy , nieliniowe narracje były kluczem do stylu Tarantino. Dodatkowe punkty, jeśli historia jest podzielona na rozdziały.
7Względnie bezkrwawy do ostatniej sceny
Jeśli istnieje jedna cecha charakterystyczna stylu Tarantino, jest to graficzna przemoc. Z rozdzierającej ucho sceny tortur Rezerwowe Psy do makabrycznej walki Mandingo na śmierć i życie Django Unchained , Filmy Tarantino zawsze były naznaczone przemocą.
Ale oprócz Cliffa bijącego hipisa, który rozciął mu oponę, i Ricka palącego żywcem nazistów 14 pięści McCluskeya , Pewnego razu w Hollywood zachowuje całą swoją przemoc na zakończenie. A jakie to zakończenie. Mordercy z rodziny Mansonów spotykają kosmiczny koniec z rąk Cliffa i jego psa Brandy.
6Muzyka z epoki
Jednym z najbardziej znanych aspektów stylu Tarantino są jego momenty na ścieżce dźwiękowej. Zwykle nie pozwala, by ustawienie okresu wpłynęło na jego wybory muzyczne. W planie II wojny światowej jest utwór Bowie Bękarty wojny oraz oryginalną piosenkę Ricka Rossa z czasów przedwojennych Django Unchained .
Ale w Pewnego razu w Hollywood , Tarantino zachował ścieżkę dźwiękową specyficzną dla okresu, aby naprawdę nadać filmowi klimat lat 60. Robią to artyści tacy jak Rolling Stones, Mamas & the Papas oraz Paul Revere & the Raiders jedna z najlepszych ścieżek dźwiękowych Tarantino .
5Improwizacja
Tarantino jest bardzo cenny w swoich scenariuszach. Pisze je tak, jakby były powieściami i nie decyduje się na ostateczną wersję roboczą, dopóki nie z przyjemnością opublikuje ją w takiej postaci, w jakiej jest, i pozwoli, by była to jedyny sposób, w jaki historia zostanie kiedykolwiek opowiedziana. W rezultacie jego filmy zwykle przyklejają się dość sztywno do strony, pozostawiając niewiele miejsca na wstawianie dialogów, a nawet poprawianie frazowania wiersza.
W Pewnego razu w Hollywood , ton jest dużo luźniejszy i jest miejsce na pliki ad-lib. Rick Dalton załamał się w swojej przyczepie po tym, jak zapomniał o swoich kwestiach w Uruchomić komplet został w całości zaimprowizowany przez Leonardo DiCaprio. Wniósł zupełnie nowy rodzaj energii do wersetu Tarantino.
4Dzień z życia
Przez większą część, Pewnego razu w Hollywood oferuje widzom dzień z życia Ricka Daltona, Cliffa Bootha i Sharon Tate. Rick kręci pilotażowy odcinek Uruchomić Cliff podwiezie hipisa na Spahn Ranch, a Tate idzie do kina, aby obejrzeć swój występ na dużym ekranie.
Zwykle, gdy Tarantino bada codzienne życie swoich bohaterów, dzieje się tak, ponieważ tego dnia wydarzyło się coś wyjątkowego. Jules i Vincent mają normalny dzień, dopóki Jules nie dostrzeże boskiej interwencji, a Vincent przypadkowo strzela Marvinowi w twarz. Ale Pewnego razu w Hollywood ma namacalną jakość życia.
3Liczby z życia wzięte
Podczas gdy reżyserzy tacy jak Steven Spielberg i Martin Scorsese cały czas kręcą filmy o postaciach z życia wziętych (np. Oskar Schindler, Abraham Lincoln i Frank Abagnale, Jr. w przypadku pierwszego i Henry Hill, Jake LaMotta i Howard Hughes w drugim), Quentin Tarantino zwykle trzyma się oryginalnych postaci.
Przed wprowadzeniem do życia fabularyzowanych wersji ikon, takich jak Sharon Tate i Bruce Lee Pewnego razu w Hollywood , Jedynymi przypadkami, w których Tarantino występował w swoich filmach z prawdziwymi ludźmi, była gra Zoë Bell Dowód śmierci , gra 5.6.7.8 Kill Bill i wszystkich nazistowskich moskiewców biorących udział w premierze Duma narodu w Bękarty wojny .
dwaWolne tempo
Żaden z filmów Tarantino nie kręci się w karkołomnym tempie, ponieważ wszystkie objeżdżają sceny, które nie są związane z fabułą i zawierają mnóstwo szczegółowych dialogów, ale żaden z jego filmów nie zajmuje tak długo wygrzewania się w środowisku, jak Pewnego razu w Hollywood .
Pomimo tego, że jest to najwolniejszy film Tarantino, Pewnego razu nie nudzi się ani na sekundę, ponieważ jego ustawienie z 1969 roku jest tak żywe i wciągające.
1Brak dostrzegalnej intrygi
Ponieważ większość filmów Tarantino czerpie z długiej historii formalnych filmów klasy B, mają tendencję do podążania za fabułą, jak Jackie Brown grająca przeciwko sobie gliniarzy i przestępców, lub Oblubienica zaznaczająca nazwiska na swojej liście zemsty lub Django i dr. Schultz udaje się do Candyland, aby uwolnić Broomhildę lub Shoshannę Dreyfus i Bękarty planujące jednocześnie zamordowanie Adolfa Hitlera.
Kiedy pisał Tarantino Pewnego razu w Hollywood , zdecydował się porzucić tradycyjną fabułę i po prostu pozwolić bohaterom prowadzić film. Zamiast tradycyjnej, trójaktowej fabuły, Pewnego razu w Hollywood oferuje hipnotyzujące spojrzenie na Los Angeles około 1969 roku, zakotwiczone przez silne postacie, zarówno prawdziwe, jak i fikcyjne.