Top Gun: Maverick ostatnio nostalgicznie i przekonująco przywołał estetykę lat 80. z pierwszego filmu, ale nie ukrywał wpływów teraźniejszości, poruszając kwestie takie jak automatyzacja i parytet technologiczny. Niektóre filmy mają na celu przeniesienie widzów w przeszłość poprzez przedstawienie staroświeckiej narracji poprzez scenografię, zdjęcia lub montaż.
W takich przypadkach filmy chcą przedstawiać bardzo specyficzną sytuację lub okres, który wymaga wciągającego doświadczenia. Nie chodzi tylko o fotografowanie w czerni i bieli, ale zamiast tego manipulowanie starymi technikami lub korzystanie z kreatywnych wyborów, aby celowo wyglądać na przestarzałe.
Ostatnia noc w Soho (2021)
Zły i energiczny Ostatnia noc w Soho to hołd Edgara Wrighta dla klasycznego Giallo (włoskich slasherów artystycznych), wykorzystujący żywe czerwone i niebieskie światła, aby kontrastować współczesny Londyn z jego tajemniczą przeszłością, aż wszystko się zderza. Film opowiada historię aspirującego projektanta mody, który w tajemniczy sposób przenosi się w lata 60. oczami oszałamiającej niedoszłej piosenkarki. Kiedy przeszłość ujawnia się jako coś, co nie jest tak efektowne, jak się spodziewała, senna fantazja zamienia się w absolutny koszmar.
Powiązany: 10 horrorów opartych na snach, które przyniosą ci koszmary
W pierwszej połowie filmu chodzi o estetykę, ale kiedy Ostatnia noc w Soho w końcu zanurza się głęboko w horror, użycie typowych konwencji Giallo pięknie komponuje się z tajemnicą i nadaje narracji bardzo przekonujący, staromodny ton, w pewnym sensie nawet momenty osadzone w teraźniejszości przypominają Londyn z lat 60.
Złota rękawiczka (2019)
Jeden z najbardziej niepokojących filmów ostatnich lat Złota Rękawica to niemiecki film o Fritzu Honce, prawdziwym seryjnym mordercy, który terroryzował ulice Hamburga w latach 70. Film jest wciągającym doświadczeniem, zanurza się w życie Honki, gdy brutalnie żeruje na biednych kobietach i przechowuje ich ciała na strychu swojego mieszkania.
Złota Rękawica Scenografia jest tak uważna, że widzowie mogą niemal poczuć zgniły zapach rozkładającego się mieszkania Honki. Poza tym jest to dokładne przedstawienie Hamburga w latach 70., gdy narracja przedstawia życie i tradycje ówczesnych klas niższych oczami autodestrukcyjnego psychopaty.
Pamiątka (2019)
Pamiątka jest na wpół autobiograficznym arcydziełem Joanny Hogg, więc chciała się upewnić, że wszystko wygląda dokładnie tak, jak zapamiętała. W obiektywie Davida Raedekera Londyn lat 80. przedstawiony jest w sennym, przestarzałym stylu, gdy nieśmiała studentka filmu stara się zrównoważyć swoją ambitną karierę z napiętą emocjonalnie relacją z osobliwym starszym mężczyzną.
Ustawienia filmu są wspaniałe i stanowią największą atrakcję w dwóch równoległych narracjach, które mają miejsce Pamiątka: szalony związek między studentką filmową a jej kochankiem oraz jej pospieszne wysiłki, by nadążyć za studiami. Z nutami metajęzyka film wykonuje niesamowitą robotę, sprawiając, że widzowie czują się, jakby byli świadkami tamtych czasów u boku głównego bohatera.
Czarownica miłości (2016)
Czarownica miłości to rodzaj filmu, który w pełni angażuje się w bit: w hołdzie dla horrorów z lat 60. pokazuje genialne wykorzystanie twardego oświetlenia, aby przywołać estetykę lat 60. Aby jeszcze bardziej zmanipulować obraz, film nakręcono na taśmie 35 mm, a odbitki wycięto bezpośrednio z negatywu, co nadało kolorom doskonały, staroświecki wygląd.
Powiązane: 10 horrorów opartych na amerykańskim folklorze
Film opowiada historię współczesnej wiedźmy, która za pomocą swoich zaklęć rozkochuje w sobie mężczyzn, co ma śmiertelne konsekwencje. Chociaż historia jest dość interesująca, to oprawa wizualna jest tym, co czyni Czarownica miłości wyróżniają się w konwencjach współczesnego horroru, a użycie czerwieni jest oszałamiające.
X (2022)
Najnowszy film Ti West bawi się typowymi tropami slasherów i oddaje hołd niskobudżetowym klasykom horroru, takim jak Teksańska masakra piłą mechaniczną I Wzgórza mają oczy . W filmie grupa młodych filmowców postanawia nakręcić film dla dorosłych w wiejskim Teksasie, na posiadłości należącej do starszej pary, która żywi mroczne pragnienia.
Prowadząc do typowego rozlewu krwi slasherów, film przybliża widzom atmosferę lat 70. dzięki świetnemu rozbudowie. X pokazuje również strzelanie, które odbywa się w filmie w przestarzały sposób, z technikami montażu, które przypominają aspekty amatorskich filmów niskobudżetowych z ubiegłego wieku.
Koń turyński (2011)
Béla Tarr jest uznanym bułgarskim reżyserem znanym ze swoich wywrotowych filmów, w tym trwających 7:30 godzin głos szatana z . Koń Turyński ponownie oferuje swoje rewolucyjne znaki towarowe w filmie, który sprawia wrażenie, jakby zatrzymał się w czasie dziesiątki lat temu.
Osadzony w XIX wieku, Koń Turyński podąża za biednym rolnikiem i jego córką, gdy potężna wichura i odmowa pracy maltretowanego konia oznaczają upadek ich melancholijnej rutyny. Filozoficzne studium o wiecznym powrocie bytu, czarno-białe zdjęcia i minimalistyczna sceneria sprawiają, że widz zostaje uwięziony w tym beznadziejnym okresie czasu. To rodzaj filmu, który z łatwością mógłby zostać wydany w epoce niemej, ale zadziałałby tylko wtedy, gdyby towarzyszyła mu orkiestra grająca nawiedzoną ścieżkę dźwiękową, której użył Tarr.
Każdy chce trochę!! (2016)
Jeśli jest jeden reżyser, który wie, jak obchodzić się z czasem, to Richard Linklater i Każdy chce trochę!! przenosi widzów z powrotem do gorącego lata 1980 roku w Teksasie. W pozbawionej fabuły narracji film jest wielkim spotkaniem z grupą studentów pierwszego roku i ich weteranów z drużyny baseballowej, którzy przygotowują się do rozpoczęcia nowego semestru w college'u.
Powiązane: 10 kultowych postaci Richarda Linklatera, uszeregowanych według inteligencji
Niezwiązany z teraźniejszością film nie podąża nawet za typowymi tropami z ostatnich filmów osadzonych w latach 80. Głównym celem jest po prostu uchwycenie istoty tamtych czasów i robi to całkiem dobrze ze swoją staromodną historią i minionym zestawem postaci.
Pizza z lukrecją (2021)
Jeden z najlepszych filmów 2021 roku, nominowany do Oscara film Paula Thomasa Andersona to jego spojrzenie na wdzięk lat 70., który miał tak duży wpływ na jego dzieciństwo. Z wyraźnymi odniesieniami do George'a Lucasa amerykańskie graffiti , Pizza lukrecjowa przedstawia bohaterów dorastających, zakochujących się i (zwłaszcza) biegających po kalifornijskiej dolinie San Fernando na początku lat 70.
Powiązany:
Chaotyczne, ale przypadkowe wydarzenia w filmie przedstawiają zarówno fikcyjne, jak i prawdziwe postacie. Nawet jeden z bohaterów, Gary Valentine, wzorowany jest na amerykańskim producencie filmowym i telewizyjnym Garym Goetzmanie. Wśród innych popularnych postaci z lat 70. w filmie są Jon Peters i Joel Wachs. Pizza lukrecjowa oferuje również ważne konteksty historyczne, takie jak kryzysy gazowe, które spowodowały spustoszenie w Kalifornii w tamtych czasach.
Dom diabła (2009)
Ten mniej znany horror Ti Westa przywraca konwencjonalne konwencje z lat 80., tworząc powolną narrację, która procentuje w mocnych końcowych momentach filmu. Ustawiony w 1983 roku, Dom diabła śledzi młodego studenta, który przyjmuje podejrzaną pracę jako opiekunka do dziecka w noc pełnego zaćmienia Księżyca.
Powolna praca kamery składa się na niepokojącą atmosferę filmu i tajemnicze wskazówki, że wydarzy się coś złego. W filmie dużą wagę przywiązuje się do klimatu, w którym bohaterka zaczyna podejrzewać, że jej klienci ukrywają przed nią coś strasznego. Przez większość czasu interakcja bohaterki z otoczeniem i otaczającymi ją przedmiotami napędza narrację do punktu kulminacyjnego.
Artysta (2011)
Ten zdobywca Oscara za najlepszy film nie jest subtelny w hołdzie, jaki składa klasycznemu kinie. Z czarno-białymi zdjęciami i prawie całkowicie niemymi, Artysta opowiada historię gwiazdy niemego kina, która martwi się, czy nadejście mówiących obrazów nie odbierze mu sławy. W Hollywood roku 1927 nawiązuje związek z młodą tancerką, której zależy na wielkim przełomie.
Ciepły romans pięknie pasuje do dramatu niezwykłych gwiazd, dając przestrzeń nowej erze kina, w sposób, w jaki czarująca narracja nie ogranicza się tylko do nostalgicznego uroku. Przywołuje majestatyczną sztukę niemych filmów, jednocześnie dostarczając fascynującej historii, którą warto opowiedzieć.
Następny: 10 filmów z najdłuższymi owacjami na stojąco w Cannes