Jeśli szukasz tylko tego, co najlepsze w filmach detektywistycznych i potrzebujesz czegoś mniej znanego, nie szukaj dalej niż te ukryte perełki.
Jeśli jesteś fanem filmów detektywistycznych, znalezienie odpowiedniego rozwiązania dla swojego pragnienia może być trudnym zadaniem. Na świecie nie brakuje thrillerów, które wykorzystują w swojej fabule elementy tajemnicy i oszustwa, ale jest bardzo niewiele pozycji w tym gatunku, które mogą naprawdę zaskoczyć fana, który zna wszystkie sztuczki tego handlu, nie mówiąc już o trzymaniu go w niepewności aż do samego końca. koniec.
POWIĄZANE: 10 arcydzieł filmów dramatycznych z 2010 roku (o których prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś)
Mając to na uwadze, spójrzmy na 10 niedocenianych kryminalnie filmów detektywistycznych z utartych szlaków i miejmy nadzieję, że odkryjemy ukryte perełki, które zadowolą nawet najbardziej wymagających miłośników.
Droga Cuttera (1981)
Kultowa legenda Ivana Passera jest na tyle niepozorna, że można ją przejść bez namysłu, choć nigdy nie powinna. Zmęczony wojną obraz amerykańskiego cynizmu post-wietnamskiego jest tak bezlitosny, że cały film jest naprawdę nietypowy, zwłaszcza że zawiera prawdopodobnie najlepszą kreację filmową zmarłego Johna Hearda (wciąż najbardziej znanego jako „tata z Sam w domu ').
Heard gra tytułowego Cuttera, okaleczonego fizycznie i psychicznie weterana wojny, który wciąga swojego ogarniętego poczuciem winy najlepszego przyjaciela (w tej roli Jeff Bridges) w gorączkowy sen o spisku, który im bardziej szalony, tym bardziej nabiera sensu.
Efekt zerowy (1998)
Bez wątpienia najlepsza filmowa adaptacja jednej ze słynnych na całym świecie kryminałów Sir Arthura Conan Doyle’a z niezmiennie popularnym detektywem Sherlockiem Holmesem w roli głównej i bez wątpienia jeden z najwspanialszych przykładów modernizacji tej postaci, bardzo luźna opowieść Jake’a Kasdana o „Skandalu” w gwiazdach Bohemia' Bill Pullman jako postać Holmesa, Daryl Zero, z Benem Stillerem jako jego Watsonem, Stevem Arlo i Kim Dickensem jako jego Irene Adler.
Odpowiednio dziwaczny, biorąc pod uwagę swoje pochodzenie i nie bojący się zagłębić w jego mroczniejszą i bardziej emocjonalną stronę, Efekt zerowy to podręcznikowy przykład ukrytego klejnotu kina, przesiąkniętego zarówno charakterystycznymi cechami lat 90., jak i ponadczasową zręcznością dramatyczną.
Clute (1971)
Pierwszy film z tak zwanej trylogii o paranoi w reżyserii Alana J. Pakuli. Klute wniósł do głównego nurtu amerykańskiego kina praktycznie niewidziany poziom europejskiego stylu i wywrotowości, powierzchownie prostą historią o policjantze Donalda Sutherlanda, który stał się początkującym detektywem, i nękanej call girl Jane Fondy.
Najtrwalszym dziedzictwem filmu jest zasłużone zwycięstwo Fondy w kategorii Najlepsza Aktorka na Oscarach, ale często przerażająca atmosfera pozwala mu z biegiem czasu coraz bardziej wyróżniać się jako film, który znacznie wyprzedził swoje czasy.
Kość zimy (2010)
Osadzona w pozornie postapokaliptycznej biedzie gór Ozark w Missouri adaptacja powieści Daniela Woodrella w reżyserii Debry Granik może na pozór wyglądać jak powolna lub pusta opowieść, ale jest przepełniona szczegółami w każdym przypadkowo leżącym miejscu i w każdym pojedynczym słowie to jest i nie jest wypowiadane przez bohaterów.
POWIĄZANE: 10 świetnych współczesnych horrorów, o których prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś
Jennifer Lawrence była nominowana do Oscara za główną rolę w roli młodej kobiety zmuszonej do wyśledzenia ojca uchylającego się od zwolnienia za kaucją, mając jedynie swojego nieudacznika wujka „Teardrop” jako sojusznika we wrogim świecie rządzonym przez ściśle wymuszone milczenie. ale być może to John Hawkes (również nominowany do Oscara za swoją rolę) naprawdę kradnie show jako fascynująca i przerażająca Łza.
Głęboka czerwień (1975)
Omawiając karierę legendarnego reżysera Dario Argento, w czasach jego świetności często nazywanego „włoskim Hitchcockiem”, za jego największe osiągnięcie najczęściej wymienia się film z 1977 r. Wzdycha Można jednak postawić mocny argument za tym, że jego poprzedni film jest jego prawdziwym opus magnum.
Głęboka czerwień , znany w języku angielskim jako Głęboka czerwień lub czasami Morderstwa Hatcheta (mimo że nikt w filmie nie został zamordowany toporem) jest głównie pamiętany jako horror, którym również jest, ale talent reżysera do elementów kryminałów ze słynnego podgatunku Giallo nigdy nie był tak silny jak tutaj. Fabuła jest pod wieloma względami połączeniem trzech pierwszych filmów Argento i doskonałym przykładem głównych tropów Giallo, ale udoskonala także jego bohatera wynurzającego się z wody i płochliwego angielskiego pianistę Davida Hemmingsa.
Ścigający (2008)
Reżyser Na Hong-jin wdarł się na światową scenę filmową swoim debiutanckim filmem fabularnym pt. Ścigający , w 2008 roku i od tego czasu z każdym filmem zyskiwał coraz większą sławę; w końcu wdarł się do początków głównego nurtu sukcesu dzięki swojemu całkowicie specyficznemu horrorowi Płacz .
Równie niepokojąca i nieprzewidywalna historia, Ścigający kręci się wokół poszukiwań zaginionej prostytutki, podczas gdy psychotyczny seryjny morderca spotyka jej alfonsa, który był kiedyś detektywem. Pełna tych wszystkich satysfakcjonujących sposobów, w jakie kino Korei Południowej zarówno spełnia, jak i przeciwstawia się oczekiwaniom, jest wysoce polecana miłośnikom mroku reżyserów takich jak David Fincher i Park Chan-wook, a także pozycja obowiązkowa dla fanów współczesnego klasyka Bonga Joon-ho Wspomnienia morderstwa .
Złamane kwiaty (2005)
O wiele spokojniejszy rodzaj amatorskiej kryminału detektywistycznego, ale wciąż pełen własnych trwałych cech, Złamane Kwiaty ze świetnym skutkiem wykorzystuje zamiłowanie scenarzysty i reżysera Jima Jarmuscha do winiet zamiast konwencjonalnych, długich narracji.
Widzowie podążają za przygnębionym i starzejącym się Lothario Billa Murraya podczas podróży dawnych kochanków, aby spróbować odkryć zasadność twierdzenia o dawno zaginionym synu oraz zbiór dziwnych scen z typowo eklektycznym zestawem rozpoznawalnych twarzy Jarmuscha, co sprawia, że na dziwną przejażdżkę wypełnioną niemal nieopisanymi emocjami, a wszystkie one doskonale zostały przekazane poprzez jedną z najpiękniejszych i najbardziej uwewnętrznionych kreacji filmowych Murraya w historii.
Bezpański pies (1949)
Akira Kurosawie nie brakuje arcydzieł związanych z jego nazwiskiem, z których każde stało się ikonami kultury popularnej na całym świecie, a także integralnymi filarami samej sztuki filmowej, jednakże ten genialny thriller o gliniarzach pozostaje w niewytłumaczalnym stanie względnej niejasności w porównaniu do tak wiele innych jego kolaboracji z gwiazdą Toshiro Mifune.
POWIĄZANY: 10 klasycznych horrorów, które zaimponują miłośnikom kina w Twoim życiu
Przepełniony powojennym poczuciem winy i wrzący w szaleńczym napięciu, Bezpański pies widzi, jak początkujący policjant Mifune traci broń podczas szczególnie gorącego lata w Tokio, a desperackie poszukiwania, aby ją znaleźć, same w sobie stanowią wciągający wątek noir, ale tak naprawdę są tłem dla emocjonalnej analizy miasta i narodu spustoszonego konfliktem.
Oczy węża (1998)
Być może jedyny amerykański reżyser, który dorównuje twierdzeniom Argento o ciemnej stronie dziedzictwa Hitchcocka, Brian De Palma jest znany z wielu kultowych filmów, mimo że w XXI wieku wyszły one z mody.
Choć rzadko chwalony jako taki, jego ostatni film XX wieku jest prawdopodobnie jednym z jego najwspanialszych, a z pewnością jednym z najbardziej niedocenianych. Samo kino w Oczy węża wystarczy, aby zadziwić fana filmu, biorąc pod uwagę koordynację i specyfikę związaną z konstrukcją długich ujęć, z których niektóre angażują ogromne tłumy statystów. Choć może to tak nie brzmieć, historia – opowiadająca o brudnym gliniarzu Nicolasa Cage’a, który zostaje wrzucony w sam środek politycznego zamachu podczas ważnej imprezy bokserskiej – jest z pewnością najbardziej konwencjonalnym elementem i być może pod koniec był po prostu zbyt stary. lata 90. Ale to nie powód, aby ignorować mistrzostwo De Palmy w posługiwaniu się kamerą i nieokiełznaną energię Cage'a jako performera.
Czarny węgiel, cienki lód (2014)
Kryminał Diao Yinan w stylu neo-noir opowiada o całkowicie zniszczonym byłym gliniarzu, który wpada w pułapkę tajemniczej femme fatale, która leży w centrum kilku zaginięć, z których jedno pozostaje jedną z jego nierozwiązanych spraw.
Rzadka i emocjonalnie lodowata, wizytówka scenarzysty/reżysera, by użyć niemal całkowicie diegetycznego dźwięku, w połączeniu z często boleśnie pięknymi zdjęciami Jingsong Donga, tylko zwiększa świadomość widza na temat świata, w którym toczy się akcja, i wciąga go głęboko w bohaterów wiele problemów w tym bogatym portrecie życia we współczesnych Chinach.
DALEJ: 10 oszałamiających thrillerów psychologicznych z 2010 roku (które zostaną w pamięci na wiele dni)