Jeśli chcesz zaimponować miłośnikowi kina w swoim życiu, te 10 mało znanych i niedocenianych klasyków horroru to świetny początek.
Podobnie jak większość ludzi, miłośnik kina tak naprawdę pragnie od prezentu lub sugestii jedynie szczerego, osobistego przemyślenia. Jednak wszyscy pragniemy nie tylko zaimponować odbiorcy, ale także dać mu coś, co naprawdę sprawi mu przyjemność.
POWIĄZANE: 10 intensywnych brytyjskich i irlandzkich horrorów, o których prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś
Mając to na uwadze, mamy dziesięć świetnych punktów wyjścia dla każdego, kto chce zaimponować miłośnikowi horrorów w swoim życiu. To szeroki gatunek, do którego można dotrzeć z wielu różnych stron, ale przynajmniej jeden z tych wspaniałych klasyków powinien zadowolić najbardziej wymagających samozwańczych filmowych snobów. Nawet te tak ekstremalne, że kręcą nosem Gabinet doktora Caligari za bycie zbyt mainstreamowym.
Biały renifer (1952)
Zachwycająca fińska osobliwość Erika Blomberga opowiada historię kobiety, która chcąc rozpalić namiętność męża w zamarzniętym krajobrazie, zawiera pakt z miejscowym szamanem. Jej życzenie zostaje spełnione kosztem przekształcenia jej w wampira, który wabi mężczyzn na śmierć pod postacią nieodpartego białego renifera.
Jeśli chodzi o niezwykle unikalne nordyckie horrory, które przetrwały do czasów współczesnych, niewiele może się z nimi równać Biały Renifer . Jego siła przenoszenia widza w niesamowity świat snów klasycznych opowieści grozy jest stosunkowo niezrównana.
Legenda o piekielnym domu (1973)
Doskonały przykład tego, jak przyjemna może być podróbka. Legenda Piekielnego Domu został zaadaptowany na ekran przez płodnego pisarza Richarda Mathesona na podstawie jego własnej powieści z 1971 roku.
Sama powieść była już wyraźnie riffem na podstawie klasyki Shirley Jackson Nawiedzony dom na wzgórzu oraz tracąc całą subtelność powieści Jacksona i równie kultowej adaptacji filmowej Roberta Wise’a z 1963 roku Nawiedzanie , w starej opowieści o duchach można odnaleźć odurzający poziom makabrycznej zabawy, która często odchodzi w stronę estetyki przejażdżki po parku rozrywki z nawiedzonym domem.
Stary ciemny dom (1932)
Pomiędzy dwoma najważniejszymi filmami z kariery reżysera Jamesa Whale’a i horrorami z tamtej epoki, Frankensteina I Narzeczona Frankensteina , nakręcił kilka filmów, w tym swoją równie niesławną wersję Niewidzialny człowiek . Jednak niemal zaginioną perełką tego okresu była współpraca z Borisem Karloffem przy kolejnej gotyckiej adaptacji literackiej.
POWIĄZANY: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) potworów Frankensteina w historii horrorów
Stary Mroczny Dom to na pozór wesoła komedia-horror przepełniona dowcipem i na wpół ekspresjonistycznym klimatem ówczesnego Hollywoodu. Ale pod nim kryje się znacznie bardziej urzeczywistniony ekspresjonistyczny pogląd na rozczarowanie po I wojnie światowej, które pojawia się wraz z kształtowaniem się nastrojów w Niemczech w początkach drugiej wojny światowej i wydaje się tym bardziej przejmujący.
Siostry (1972)
Pierwsza poważna wyprawa Briana De Palmy w gatunek thrillera zapoczątkowała jedną z najważniejszych podróży w amerykańskim kinie XX wieku. Podobnie jak jego współczesny Martin Scorsese, De Palma zaczął wprowadzać do swoich filmów wyraźnie włoski styl, który w tym przypadku na europejskiej scenie popularyzowały takie postacie jak Dario Argento w tym samym czasie.
Siostry ukazuje zarówno anarchiczne poczucie humoru De Palmy, jak i pochodzenie niektórych jego wizualnych znaków rozpoznawczych, takich jak charakterystyczne użycie podzielonego ekranu i głęboka ostrość. Fani Giallo z pewnością będą się świetnie bawić.
Chodziłem z zombie (1943)
Istnieje wiele filmów Jacques’a Tourneura z lat 40. i 50., które natychmiast przypadną do gustu każdemu miłośnikowi klasycznego kina i Chodziłem z zombie jest bez wątpienia jednym z nich. Czasami jest to pomijane, ponieważ leży w cieniu jego bardzo cenionego filmu Ludzie-Koty z poprzedniego roku i równie wspaniałe Człowiek Lampart , który ukazał się nieco ponad tydzień później w 1943 roku.
Pionierskie wykorzystanie przez Tourneura sztuczek kamery ze światłem i cieniem było najbardziej niesamowite w tej historii o rodzinnym wstydzie, przesądach i niewolnictwie na karaibskiej wyspie.
Dom, który krzyczał, czyli szkoła z internatem (1969)
Jeśli zaspokajasz potrzeby fanów slasherów i schlocków, nie szukaj dalej niż Narciso Ibáñez Serrador Dom, który krzyczał .
Ten wczesny film sensacyjny, którego akcja rozgrywa się w XIX-wiecznej francuskiej szkole z internatem dla dziewcząt, radośnie balansuje na granicy elegancji i wyzysku dzięki imponującej pracy kamery i scenografii w połączeniu z brutalnością i szokiem ulubionego filmu klasy B. Świetne, a nawet dobre kopie nie są łatwe do wyśledzenia, ale dla fanów gatunku warto je kopać.
Jezioro umarłych (1958)
Choć ogólnie nadal uważany za klasykę w swoim rodzimym wydaniu Norwegia , Dziwnie mrożąca krew w żyłach, nieco nadprzyrodzona tajemnica morderstwa Kåre’a Bergstrøma jest rzadko omawiana gdzie indziej na świecie.
W tej historii o przyjaciołach w średnim wieku spotykających się w odosobnionej chatce w lesie przewija się silny wątek psychoanalitycznego dramatu. Opowieść nawiązująca do gatunku kryminalnego i wszechobecne poczucie czarnego humoru dodają jej kulturowej odrębności i stale zmieniającego się tonu. W połączeniu z koszmarnym spokojem oprawy wizualnej i muzyki tworzy to niesamowicie przerażającą opowieść.
Lisa i diabeł (1973)
Choć w większości przypadków nie jest to konwencjonalny twórca filmowy, to barwnie szalony slasher Lisa i diabeł pozostaje jedną z najdziwniejszych pozycji w katalogu legendarnego Mario Bavy i jedną z najbardziej niedocenianych.
POWIĄZANE: 10 włoskich horrorów z lat 70., o których nigdy nie słyszałeś
Może to częściowo być trwałym symptomem tego, że film został zmasakrowany przez słabe powtórki z okazji premiery w USA i przemianowany na Dom Egzorcyzmów próbując wykorzystać panujące wokół szaleństwo Egzorcysta . Obydwa kawałki są teraz spakowane w jedną całość, co tworzy interesujący poziom kontekstu. Oczywiste jest jednak, który z nich jest jedynym, który naprawdę warto obejrzeć.
Strona szaleństwa (1926)
Przez dziesięciolecia uważany za zaginiony film, nieme, czarno-białe arcydzieło Teinosuke Kinugasy prawdopodobnie wyprzedziło swoje czasy o pół wieku i stanowi kolejny niedoceniany przykład wyraźnego wpływu, jaki niemiecki ruch ekspresjonistyczny wywarł na gatunek horrorów.
Ta historia woźnego w szpitalu psychiatrycznym i jego relacji z jednym z pacjentów stworzyła złożony portret skutków i piętn zdrowia psychicznego, który prawie 100 lat później nadal wygląda oszałamiająco. Chociaż w dzisiejszych czasach druki są dość powszechne, długi czas, przez jaki film pozostawał poza obiegu, spowodował utratę napisów, ale być może po wcześniejszym zapoznaniu się z fabułą ich brak zwiększa Strona szaleństwa Swobodny i halucynacyjny ogólny efekt.
Dziewiąta konfiguracja (1980)
William Peter Blatty był dość płodnym powieściopisarzem i scenarzystą, najbardziej zapamiętanym dzięki produkcji i nagrodzonemu Oscarem scenariuszowi do filmowej adaptacji swojej powieści z 1971 roku Egzorcysta . Wyreżyserował jednak także dwa filmy fabularne. Ten ostatni jest adaptacją jego kontynuacji powieści Egzorcysta który został wydany jako Egzorcysta III , jest ponownie najbardziej zapamiętywany. Ale jego debiut reżyserski, będący jednocześnie adaptacją jednej z jego własnych powieści, pozostaje prawdziwie kultowym doświadczeniem filmowym.
Konfiguracja dziewiąta , opowiadający o grupie szalonych wojskowych mieszkających w prowizorycznym azylu w odległym zamku, w fascynujący sposób pluje w obliczu klasyfikacji. Wzorem Blatty’ego cały film jest oparty na dialogach i przepełniony wciągającymi debatami filozoficznymi, ale zdjęcia Gerry’ego Fishera wcale się nie obijają. Z prawdziwymi Avengersami kultowych aktorów filmowych w zespole, Konfiguracja dziewiąta to jeden z najbardziej wyjątkowo zabawnych i wytrącających z równowagi momentów, jakie można przeżyć podczas oglądania filmu.
DALEJ: 10 horrorów z niskimi wynikami w Rotten Tomatoes, które są naprawdę świetne