Jeśli jesteś fanem filmów detektywistycznych, znalezienie odpowiedniego rozwiązania dla twojego pragnienia może być trudnym zadaniem. Na świecie nie brakuje thrillerów, które wykorzystują elementy tajemnicy i oszustwa w swoich fabułach, ale jest bardzo niewiele pozycji tego gatunku, które mogą naprawdę zaskoczyć fana, który zna wszystkie sztuczki fachu, nie mówiąc już o trzymaniu go w niepewności do samego końca. koniec.
POWIĄZANE: 10 arcydzieł filmów dramatycznych z 2010 roku (o których prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś)
Mając to na uwadze, przyjrzyjmy się 10 niedocenianym filmom detektywistycznym z poza utartych ścieżek i miejmy nadzieję, że odkryjemy kilka ukrytych klejnotów nawet dla najbardziej wymagających miłośników.
Droga kutra (1981)
Kultowa legenda Ivana Passera jest na tyle skromna, że można przejść obok niej obojętnie, ale nigdy nie powinna taka być. Jej znużony wojną pogląd na post-wietnamski amerykański cynizm jest tak bezlitosny, że cały film naprawdę jest dość nietypowy, nie tylko dlatego, że zawiera być może najlepszą filmową kreację nieżyjącego już Johna Hearda (nadal najbardziej znanego jako „ojciec z Sam w domu ').
Heard gra tytułowego Cuttera, okaleczonego fizycznie i psychicznie weterana wojny, który wpędza swojego obarczonego poczuciem winy najlepszego przyjaciela (granego przez Jeffa Bridgesa) w gorączkowy sen o spisku, który zaczyna nabierać coraz większego sensu, im bardziej staje się szalony.
Efekt zerowy (1998)
Niewątpliwie najlepsza adaptacja filmowa jednej ze słynnych na całym świecie powieści detektywistycznych Sir Arthura Conana Doyle'a, w której występuje wiecznie popularny detektyw Sherlock Holmes, i bez wątpienia jeden z najwspanialszych przykładów unowocześnienia tej postaci, bardzo luźna opowieść Jake’a Kasdana o „Skandalu” w Bohemii występują Bill Pullman jako postać Holmesa, Daryl Zero, z Benem Stillerem jako jego Watsonem, Stevem Arlo i Kim Dickens jako jego Irene Adler.
Odpowiednio dziwaczne, biorąc pod uwagę jego pochodzenie, i nie bojące się zagłębiać w ich ciemniejszą i bardziej emocjonalną stronę, Zerowy efekt to podręcznikowy przykład ukrytego klejnotu kina, który jest przesiąknięty zarówno charakterystycznymi cechami lat 90., jak i ponadczasową zręcznością dramatyczną.
Clute (1971)
Pierwszy film z tego, co stało się znane jako paranoiczna trylogia reżysera Alana J. Pakuli, Klute wstrzyknął praktycznie niespotykany wówczas poziom europejskiego stylistycznego stylu i wywrotowości do głównego nurtu amerykańskiego kina dzięki tej powierzchownie prostej historii o gliniarzu Donalda Sutherlanda, który został początkującym detektywem, i nękanej call girl Jane Fondy.
Jego najtrwalszym dziedzictwem jest bardzo zasłużona wygrana Fondy dla najlepszej aktorki na rozdaniu Oscarów, ale jego często przerażająca atmosfera pozwala mu coraz bardziej wyróżniać się w miarę upływu czasu jako film, który znacznie wyprzedził swoje czasy.
Kość zimy (2010)
Osadzona w pozornie postapokaliptycznej nędzy gór Ozark w Missouri, adaptacja powieści Daniela Woodrella przez Debrę Granik może wyglądać na pozór jak powolna lub pusta historia, ale jest przepełniona szczegółami w każdym przypadkowo leżącym elemencie i w każdym samotnym słowie to jest i nie jest wypowiedziane przez postacie.
POWIĄZANE: 10 świetnych współczesnych horrorów, o których prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś
Jennifer Lawrence była nominowana do Oscara za swoją główną rolę jako młoda kobieta zmuszona do odnalezienia swojego ojca, który uchyla się od kaucji, mając jedynie swojego kiepskiego wujka „Teardropa” jako sojusznika we wrogim świecie rządzonym przez surowo narzucone milczenie. ale być może to John Hawkes (również nominowany do Oscara za swoją rolę) naprawdę kradnie serial jako fascynująca i przerażająca Łza.
Głęboka czerwień (1975)
Omawiając szczyt kariery legendarnego reżysera Dario Argento, często określanego w czasach jego świetności mianem „włoskiego Hitchcocka”, filmem najczęściej przedstawianym jako jego największy jest film z 1977 roku. Westchnienia ale można wysunąć mocny argument za tym, że jego poprzedni film był jego prawdziwym opus magnum.
Głęboka czerwień , znany w języku angielskim jako Głęboka czerwień lub czasami Morderstwa Hatcheta (mimo że nikt w filmie nie został zamordowany siekierą), jest głównie pamiętany jako horror, którym też jest, ale talent reżysera do elementów tajemnicy detektywistycznej słynnego podgatunku Giallo nigdy nie był tak silny jak tutaj. Fabuła jest pod wieloma względami amalgamatem pierwszych trzech filmów Argento i doskonałym przykładem podstawowych tropów Giallo, ale także udoskonala jego bohatera z rybą z wody z płochliwym angielskim pianistą Davida Hemmingsa.
Ścigający (2008)
Reżyser Na Hong-jin eksplodował na światowej scenie filmowej swoim debiutanckim filmem fabularnym, Ścigający , w 2008 roku i od tego czasu zyskał rozgłos z każdym filmem; w końcu przebijając się do początków głównego nurtu sukcesu dzięki swojemu całkowicie charakterystycznemu horrorowi Płacz .
Równie niepokojąca i nieprzewidywalna historia, Ścigający kręci się wokół poszukiwań zaginionej prostytutki, gdy psychotyczny seryjny morderca wpada na swojego alfonsa, który był kiedyś detektywem. Pełen tych wszystkich satysfakcjonujących sposobów, w jakie kino południowokoreańskie zarówno spełnia, jak i przeciwstawia się oczekiwaniom, jest to wysoce zalecane dla tych, którzy kochają mrok reżyserów takich jak David Fincher i Park Chan-wook, i pozycja obowiązkowa dla fanów nowoczesnej klasyki Bong Joon-ho Wspomnienia morderstwa .
Złamane kwiaty (2005)
O wiele bardziej swobodny rodzaj amatorskiej tajemnicy detektywistycznej, ale wciąż pełen swoich własnych trwałych cech, Złamane Kwiaty wykorzystuje zamiłowanie scenarzysty i reżysera Jima Jarmuscha do winiet zamiast konwencjonalnych, długich narracji z doskonałym skutkiem.
Publiczność podąża za przygnębionym i starzejącym się Lothario Billa Murraya, którzy wyruszają w podróż po byłych kochankach, aby spróbować odkryć zasadność roszczenia dawno zaginionego syna, a zbiór dziwnych scen z typowo eklektyczną gamą rozpoznawalnych twarzy Jarmuscha sprawia, że na dziwną przejażdżkę wypełnioną niemal nieopisanymi emocjami, z których wszystkie są doskonale kierowane przez jedną z najpiękniejszych i najbardziej zinternalizowanych kreacji filmowych Murraya.
Bezpański pies (1949)
Akira Kurosawa nie brakuje arcydzieł związanych ze swoim nazwiskiem, z których każdy stał się ikonami popkultury na całym świecie, a także integralnymi filarami samej sztuki filmowej, jednak ten genialny thriller policyjny pozostaje w niewytłumaczalnym stanie względnego zapomnienia w porównaniu do tak wiele innych jego współpracy z gwiazdą Toshiro Mifune.
POWIĄZANY: 10 klasycznych horrorów, które zrobią wrażenie na miłośnikach kina w Twoim życiu
Naładowany powojennym poczuciem winy i kipiący szaleńczym napięciem, Bezpański pies widzi, jak początkujący gliniarz Mifune gubi broń podczas szczególnie gorącego lata w Tokio, a desperackie poszukiwanie jej służy jako wciągająca fabuła noir sama w sobie, ale tak naprawdę jest tłem dla emocjonalnego badania miasta i ludzi, spustoszonych przez konflikt.
Oczy węża (1998)
Być może jedyny amerykański reżyser, który mógł dopasować roszczenia Argento do ciemnej strony spuścizny Hitchcocka, Brian De Palma jest znany z wielu kultowych filmów, mimo że nieco wyszedł z mody w XXI wieku.
Choć rzadko był promowany jako taki, jego ostatni film XX wieku jest prawdopodobnie jednym z jego największych iz pewnością jednym z najbardziej niedocenianych. Sama kinematografia w Oczy węża wystarczy, by olśnić kinomana, jeśli weźmie się pod uwagę koordynację i specyfikę konstrukcji długich ujęć, z których część wymaga ogromnych tłumów statystów. Choć może to nie zabrzmieć, historia – która śledzi brudnego gliniarza Nicolasa Cage’a, który zostaje wciągnięty w środek politycznego zabójstwa podczas ważnego wydarzenia bokserskiego – jest z pewnością najbardziej konwencjonalnym elementem i być może była po prostu zbyt stara. lata 90. Ale to nie usprawiedliwia ignorowania mistrzostwa De Palmy w posługiwaniu się kamerą i nieokiełznanej energii Cage'a jako wykonawcy.
Czarny węgiel, cienki lód (2014)
Kryminologiczna historia neo-noir Diao Yinan podąża za całkowicie wyblakłym byłym gliną, gdy wpadają w przyciąganie tajemniczej postaci femme fatale, która leży w centrum kilku zaginięć, z których jedno pozostaje jedną z jego nierozwiązanych spraw.
Rzadki i emocjonalnie lodowaty, decyzja scenarzysty/reżysera, by użyć prawie całkowicie diegetycznego dźwięku, w połączeniu z często boleśnie pięknymi zdjęciami Jingsong Dong, tylko zwiększa świadomość widzów na temat świata, w którym rozgrywa się historia, i wciąga ich głęboko w postacie wiele problemów w tym bogatym obrazie życia we współczesnych Chinach.
DALEJ: 10 oszałamiających thrillerów psychologicznych z 2010 roku (które pozostaną z tobą przez wiele dni)