W ścieżce dźwiękowej filmu Pewnego razu w Hollywood Quentin Tarantino rzuca igłę na takie legendy, jak Simon & Garfunkel i Rolling Stones.
Ze swoim najnowszym dziełem pt. Pewnego razu w Hollywood Quentin Tarantino pozbył się wielu swoich reżyserskich znaków towarowych. Opowiadanie historii jest w większości liniowe, styl nie przynależy do żadnego konkretnego gatunku, a całą swoją charakterystyczną, przesiąkniętą krwią przemoc zachowuje na finał.
POWIĄZANY: 10 sposobów, jak pewnego razu w Hollywood złamało formę Tarantino
Jednak sceneria późnych lat 60. pozwoliła Tarantino rzucić światło na jedną z najbardziej ukochanych cech charakterystycznych jego twórczości filmowej: krople igieł na ścieżce dźwiękowej. Aby wciągnąć publiczność w 1969 roku, Tarantino udzielił licencji na hity takich legendarnych artystów jak Neil Diamond, Simon & Garfunkel, Rolling Stones i Mamas & the Papas.
Traktuj ją dobrze Roy Head & The Traits
Po Prawo nagród -centryczny prolog, montaż otwierający Pewnego razu w Hollywood w spektakularny sposób przedstawia widzom swoje główne trio postaci i Los Angeles lat 60.
Rick i Cliff jadą do Musso & Frank Grill, aby spotkać się z Marvinem Schwarzem, a Sharon Tate leci z powrotem do Los Angeles i udaje się do swojego domu przy Cielo Drive. „Treat Her Right” Roya Head & the Traits pięknie rozpoczyna playlistę Tarantino z lat 60.
Pani Robinson autorstwa Simona i Garfunkela
Kiedy Cliff odwozi Ricka do domu po jego fatalnym spotkaniu z Marvinem Schwarzem, słuchają w radiu „Pani Robinson” Simona & Garfunkela. Aktor opłakuje śmierć swojej kariery, podczas gdy kaskader, który został szoferem, czeka na czerwonym świetle i patrzy, jak grupa hipisów przechodzi przez ulicę.
Gdy Pussycat przyciąga wzrok Cliffa, Tarantino ironicznie zestawia ze sobą hit z Absolwent (film o kobiecie w średnim wieku, pani Robinson, uwodzącej znacznie młodszego mężczyznę) ze starszym mężczyzną spoglądającym wzrokiem na znacznie młodszą kobietę.
Hush zespołu Deep Purple
Deep Purple to jeden z najbardziej znanych zespołów rockowych wszechczasów. Do ich powszechnie uznanych hitów należą Smoke on the Water, Highway Star i Space Truckin’, ale Tarantino wybrał głęboką wersję ścieżki dźwiękowej do filmu Pewnego razu w Hollywood .
Kiedy Rick ćwiczy swoje teksty do Rzucić pilota (wiersze, o których zapomni następnego dnia), kamera leci do domu Sharon i podąża za nią na imprezę w rezydencji Playboya. Kiedy ona przybywa, gra Hush z Deep Purple.
Podróżujący program zbawienia Brata Love autorstwa Neila Diamonda
Pussycat przypadkowo pojawia się na radarze Cliffa, gdy ten jeździ po Los Angeles, i zauważa ją na poboczu drogi, jadącą autostopem. Zgadza się ją podwieźć, gdy dowiaduje się, że jedzie na Spahn Movie Ranch, gdzie kręcił z Rickiem westerny.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood i 9 innych świetnych filmów o branży filmowej
Piosenka w radiu – Traveling Salvation Show Neila Diamonda – Brother Love – przywołuje tamtą epokę tak doskonale, że pojawiła się w zwiastunach filmu.
„Nie goń mnie” Robert Corff
Ta kropla igły to głębokie wycięcie z filmu Gaz-s-s-s . Wyprodukowany przez legendę kina klasy B, Rogera Cormana, Gaz-s-s-s to postapokaliptyczny film akcji z mrocznym poczuciem humoru.
Zaczerpnięty ze ścieżki dźwiękowej filmu utwór „Don’t Chase Me Around” odtwarza ujęcie przedstawiające Cliffa zachowującego lodowaty spokój, gdy jest wygwizdywany z rancza Spahn. Piosenka kończy się ostatnim trzaskiem perkusji w chwili, gdy Cliff podchodzi do hipisa, który przeciął mu oponę i tłukł go na miazgę.
Kalifornijski sen José Feliciano
Tuż przed skokiem w czasie do słynnej sierpniowej nocy, Pewnego razu w Hollywood Drugi akt kończy się montażem w stylu ciszy przed burzą. Sharon opuszcza teatr po obejrzeniu własnego występu w Załoga Niszczycieli i Cliff odwożą Ricka do domu Rzucić ustawić.
Tarantino tworzy doskonały nastrój uduchowionym, melancholijnym coverem kalifornijskiego klasyka country California Dreamin’ w wykonaniu José Feliciano.
Poza czasem zespołu Rolling Stones
Tarantino rezygnuje ze smyczkowej wersji „Out of Time” zespołu Rolling Stones, kiedy Rick i Cliff wracają z Włoch z kilkoma spaghetti westernami na koncie.
Tekst utworu Out of Time oznacza koniec współpracy Ricka i Cliffa, śmierć Starego Hollywood i ponury los, jaki czeka wschodzącą gwiazdę i jej przyjaciół z rąk rodziny Mansonów.
Dwunasta trzydzieści autorstwa The Mamas & The Papas
Rosnące tempo Twelve Thirty zespołu Mamas & the Papas rozpoczyna się dokładnie w odpowiednim momencie. Piosenka zaczyna się, gdy Jay włącza płytę w domu Sharon, a obok Cliff zabiera Brandy na spacer, paląc papierosa zamoczonego w kwasie.
POWIĄZANE: 10 znaków towarowych Tarantino w „Pewnego razu w Hollywood”.
Gdy Cliff i Brandy znikają w mroku nocy przy intro na fortepianie, głośny, niezdarny samochód morderców Mansona złowieszczo posuwa się drogą. Kiedy pojawia się samochód, melodia piosenki naprawdę nabiera tempa.
You Keep Me Hangin’ On autorstwa Vanilla Fudge
Po powrocie ze spaceru Brandy, potykając się o kwas, Cliff włącza wieżę stereo i włącza cover utworu Vanilla Fudge „You Keep Me Hangin’ On” zespołu Supremes. Ta psychodeliczna wersja klasyka Supremes stanowi doskonałą muzyczną podstawę dla oszałamiających wydarzeń, które wkrótce się rozegrają.
Mordercy Mansona wpadli przez frontowe drzwi i zagrozili Cliffowi, po czym on i Brandy wypatroszyli ich w makabrycznie satysfakcjonującej rzezi.
Panna Lily Langtry autorstwa Maurice’a Jarre’a
Kompozytorem, którego partytury są najczęściej kradnięte przez Tarantino, jest legenda spaghetti westernu Ennio Morricone. Do słodko-gorzkiego ostatniego strzału Pewnego razu w Hollywood , w którym kamera podąża za Rickiem podjazdem Sharon Tate, by się z nią spotkać, reżyser zapożyczył utwór od Maurice’a Jarre’a, trzykrotnego zdobywcy Oscara, twórcy takich kultowych ścieżek dźwiękowych jak Najdłuższy dzień I Lawrence z Arabii .
Pewnego razu w Hollywood Delikatnie zapadające w pamięć ostatnie upuszczenie igły, panna Lily Langtry, zostało zaczerpnięte z partytury Jarre’a Życie i czasy sędziego Roya Beana .
DALEJ: 10 najlepszych piosenek w Pulp Fiction