Swoim najnowszym dziełem pt. Pewnego razu w Hollywood , Quentin Tarantino pozbył się wielu swoich reżyserskich znaków towarowych. Narracja jest w większości liniowa, styl nie pasuje do żadnego konkretnego gatunku, a on zapisuje całą swoją przesiąkniętą krwią przemoc na ostatnią rolkę.
POWIĄZANY: 10 sposobów Dawno, dawno temu w Hollywood złamało formę Tarantino
Ale scenografia późnych lat 60. pozwoliła Tarantino rzucić światło na jeden z najbardziej ukochanych znaków rozpoznawczych jego twórczości filmowej: krople igły na ścieżce dźwiękowej. Aby zanurzyć publiczność w 1969 roku, Tarantino licencjonował hity takich legendarnych artystów, jak Neil Diamond, Simon & Garfunkel, The Rolling Stones i Mamas & the Papas.
Traktuj ją dobrze, Roy Head i cechy
Po Prawo premiowe -centryczny prolog, otwierający montaż Pewnego razu w Hollywood w spektakularny sposób przedstawia widzom swoje główne trio postaci i Los Angeles z lat 60.
Rick i Cliff jadą do Musso & Frank Grill na spotkanie z Marvinem Schwarzem, podczas gdy Sharon Tate leci z powrotem do Los Angeles i jedzie do swojego domu na Cielo Drive. „ Treat Her Right” Roy Head & the Traits pięknie rozpoczyna playlistę Tarantino z lat 60.
Pani Robinson Simon & Garfunkel
Kiedy Cliff odwozi Ricka do domu po pamiętnym spotkaniu z Marvinem Schwarzem, w radiu słuchają Mrs. Robinson zespołu Simon & Garfunkel. Aktor opłakuje śmierć swojej kariery, podczas gdy kaskader, który został szoferem, czeka na czerwonym świetle i patrzy, jak banda hipisów przechodzi przez ulicę.
Gdy Pussycat wpada w oko Cliffowi, Tarantino ironicznie zestawia ze sobą przebój Absolwent (film o kobiecie w średnim wieku, pani Robinson, uwodzącej znacznie młodszego mężczyznę) ze starszym mężczyzną spoglądającym na znacznie młodszą kobietę.
Hush zespołu Deep Purple
Deep Purple to jeden z najbardziej znanych zespołów rockowych wszechczasów. Ich powszechnie znane hity to Smoke on the Water, Highway Star i Space Truckin’, ale Tarantino wybrał głębokie cięcie na ścieżkę dźwiękową do Pewnego razu w Hollywood .
Kiedy Rick ćwiczy swoje kwestie do Rzucić pilota (kwestie, o których zapomniałby następnego dnia), kamera przelatuje do domu Sharon i podąża za nią na przyjęcie w rezydencji Playboya. Hush Deep Purple leci, kiedy przybywa.
Wędrowny program zbawienia brata Love autorstwa Neila Diamonda
Pussycat przypadkowo wraca na radar Cliffa, gdy ten jeździ po Los Angeles i zauważa ją na poboczu drogi, jadącą autostopem. Zgadza się ją podwieźć, gdy dowiaduje się, że jedzie na Spahn Movie Ranch, gdzie kręcił westerny z Rickiem.
POWIĄZANE: Pewnego razu w Hollywood i 9 innych świetnych filmów o przemyśle filmowym
Piosenka w radiu – Neil Diamond’s Brother Love’s Traveling Salvation Show – przywołuje epokę tak doskonale, że pojawiła się w zwiastunach filmu.
Nie ganiaj za mną Robert Corff
Ten spadek igły to głębokie cięcie z filmu Gaz-s-s-s . Wyprodukowany przez legendę kina klasy B, Rogera Cormana, Gaz-s-s-s to postapokaliptyczna gra akcji z mrocznym poczuciem humoru.
Wzięty ze ścieżki dźwiękowej filmu, Don't Chase Me Around odtwarzany jest na śledzącym ujęciu Cliffa, który zachowuje lodowaty spokój, gdy jest wygwizdany z Spahn Ranch. Piosenka kończy się ostatnim uderzeniem perkusji, gdy Cliff podchodzi do hipisa, który przeciął mu oponę i bije go na miazgę.
California Dreamin' José Feliciano
Tuż przed skokiem w czasie do osławionej sierpniowej nocy, Pewnego razu w Hollywood Drugi akt kończy się montażem ciszy przed burzą. Sharon opuszcza teatr po obejrzeniu własnego występu Załoga Niszczycieli a Cliff odwozi Ricka do domu Rzucić ustawić.
Tarantino tworzy doskonały nastrój dzięki uduchowionej, melancholijnej okładce José Feliciano, kalifornijskiego klasyka country California Dreamin’.
Poza czasem The Rolling Stones
Tarantino rzuca igłę na smyczkową wersję Out of Time The Rolling Stones, kiedy Rick i Cliff wracają z Włoch z kilkoma spaghetti westernami na swoim koncie.
Tekst Out of Time oznacza koniec współpracy Ricka i Cliffa, śmierć Old Hollywood i ponury los, jaki czeka wschodzącą gwiazdę i jej przyjaciół z rąk rodziny Mansona.
Dwunasta trzydzieści od Mamas & The Papas
Rosnące tempo zespołu Mamas & the Papas Twelve Thirty rozpoczyna się dokładnie we właściwym momencie. Piosenka zaczyna się, gdy Jay puszcza płytę w domu Sharon, a obok Cliff zabiera Brandy na spacer, paląc papierosa nasączonego kwasem.
POWIĄZANE: 10 znaków towarowych Tarantino w Pewnego razu w Hollywood
Gdy Cliff i Brandy znikają w nocy w intrze fortepianowym, głośny, niezgrabny samochód morderców Mansona złowieszczo posuwa się drogą. Kiedy pojawia się samochód, porywająca melodia piosenki naprawdę się rozkręca.
You Keep Me Hangin' On autorstwa Vanilla Fudge
Po powrocie ze spaceru Brandy, potykając się o kwas, Cliff włącza stereo i puszcza cover „You Keep Me Hangin’ On” Supremes w wykonaniu Vanilla Fudge. Ta psychodeliczna wersja klasyka Supreme jest idealną muzyczną podstawą dla oszałamiających wydarzeń, które mają się wkrótce wydarzyć.
Mordercy Mansona wpadają przez frontowe drzwi i grożą Cliffowi, po czym on i Brandy patroszą ich w makabrycznej rzezi.
Panna Lily Langtry Maurice Jarre
Kompozytorem, którego partytury są najczęściej kradzione przez Tarantino, jest legenda spaghetti westernów, Ennio Morricone. Słodko-gorzkie końcowe ujęcie Pewnego razu w Hollywood , w którym kamera podąża za Rickiem podjazdem Sharon Tate, by się z nią spotkać, reżyser zamiast tego pożyczył utwór od Maurice'a Jarre'a, trzykrotnego zdobywcy Oscara za tak kultowe ścieżki dźwiękowe jak Najdłuższy dzień I Lawrence z Arabii .
Pewnego razu w Hollywood Delikatnie nawiedzona ostatnia igła, Miss Lily Langtry, została zaczerpnięta z partytury Jarre'a Życie i czasy sędziego Roya Beana .
DALEJ: 10 najlepszych piosenek z Pulp Fiction