Mgła, atmosfera, potwory i strach w ciemności sprawiły, że te najlepsze horrory z lat 40. XX wieku stały się jednymi z najbardziej zapadających w pamięć w historii.
Niektóre z najlepszych horrorów z lat czterdziestych XX wieku powstały w RKO i zostały wyprodukowane przez Vala Lewtona. Był znany z tego, że zamiast wyrażać się otwarcie, pozwalał widzowi wyobrazić sobie własne horrory, trzymając wszystko w cieniu.
POWIĄZANY: 10 uniwersalnych filmów o potworach, które w doskonały sposób wymyślono na nowo
Potwory z Universalu wciąż się kręciły, a w 1941 roku do obsady dodano Wilkołaka, ale serialowi kończyły się pomysły i stawał się nieco przestarzały. W tamtym czasie na świecie mogło być zbyt wiele okropności, aby potwory mogły za nimi nadążyć.
Człowiek-wilk (1941)
W Wilkołak , Lawrence Talbot wrócił do domu swoich przodków w Walii, aby po latach nieobecności ponownie nawiązać kontakt z rodziną. Gdy adaptuje się i zakochuje w młodej kobiecie, w nocy zostaje zaatakowany przez wilka. Wkrótce odkrywa, że nie został zaatakowany przez wilka, ale przez wilkołaka. Tej nocy przemienia się w Człowieka-Wilka i jest teraz przeklęty na całe życie.
To jeden z najbardziej klimatycznych horrorów Universalu, pełen mgły i wycia wilków. Lon Chaney Jr., syn legendy kina niemego, występuje w roli Talbot/Wolf Man i to właśnie ta rola uczyniła go gwiazdą. Bela Lugosi, prawdopodobnie najlepszy Dracula, gra cygańskiego wróżbitę, który przemienił się w wilka, gryzącego Talbota. Claude Raines gra starszego Talbota ze swoim zwykłym talentem i stylem. To prawdziwy klasyk horroru.
Abbott i Costello spotykają Frankensteina (1948)
Bud i Lou to dwaj spedytorzy, Chic i Wilber, których zadaniem jest dostarczenie dwóch bardzo dużych skrzyń wielkości człowieka na nową wystawę horrorów. Okazuje się, że zawierają Draculę i potwora Frankensteinów. Dracula ucieka, planując umieścić nowszy mózg Wilbera w potworze, aby go w pełni ożywić. Larry Talbot przybywa, aby ich ostrzec, ale zanim to możliwe, przemienia się w Wilkołaka.
POWIĄZANY: 10 innych uniwersalnych potworów, które powinny otrzymać restart w postaci horroru
Potwory znów są razem, a Lugosi powraca w roli Draculi po raz pierwszy od oryginalnego filmu z 1931 roku. Jest to jeden z najlepszych Uniwersalna seria filmów o potworach i wszystko w nim działa. Potwory traktuje się z szacunkiem, a nie jak żarty, komedia jest przezabawna, a wzajemne oddziaływanie Buda, Lou i tych stworzeń jest zarówno przerażające, jak i zabawne. To zapoczątkowało serię horrorów, w których Bud i Lou „spotkali” jeszcze więcej potworów.
Wyspa umarłych (1945)
Podczas wojny w 1912 roku kilka osób zostało uwięzionych na greckiej wyspie i poddane kwarantannie z powodu zarazy. Generał armii przejmuje kontrolę nad grupą, ale jej członkowie w tajemniczy sposób wymierają. Stara wieśniaczka upiera się, że ktoś w grupie to demon zwany Vorvolaka.
Wyspa Umarłych opowiada o niesamowitej atmosferze wyspy i napięciu w uwięzionej tam grupie. Karloff daje dobry występ w roli generała, starając się logicznie ocenić sytuację i zachować spokój grupy, podczas gdy ludzie wokół nich umierają.
Klątwa ludzi-kotów (1944)
Bohaterka pierwszego filmu zmarła na końcu, ale powraca jako duch, który zaprzyjaźnia się z Amy, córką jej byłego męża i jego nowej żony. Dziewczyna zaprzyjaźnia się także z Julią Farren, starzejącą się i niemal zapomnianą aktorką z Broadwayu, która jest w separacji od własnej córki.
POWIĄZANY: 10 powodów, dla których „Wilkołak” Benicio Del Toro jest niedoceniany
Jest to kontynuacja filmu z 1942 r Ludzie Kotów z RKO, wyprodukowany przez Vala Lewtona i wyreżyserowany przez Roberta Wise'a. Ten film w większości nie jest powiązany z poprzednią częścią i ma mniej wspólnego z prawdziwym horrorem, a raczej z samotnością i ciągiem przeszłości. Ann Carter w roli małej dziewczynki Amy jest całkiem niezła, a film ogólnie jest dobrze zagrany, co sprawia, że jest to zasłużona pozycja dla każdego, kto szuka najlepszego horroru dekady.
Ludzie-koty (1942)
Serbka Irena Dubrovna przyjeżdża do Nowego Jorku i zakochuje się w Oliverze Reedze. Pobierają się, choć ona ma zastrzeżenia. Wierzy, że jest potomkiem złej kobiety, która pod wpływem podniecenia seksualnego zamieniła się w panterę i zabiła swojego kochanka. Boi się intymności i tego, że zabije męża.
To film z zaskakującym podtekstem seksualnym, jak na rok 1943. W filmach Vala Lewtona widz zwykle nie ma okazji zobaczyć prawdziwego potwora, więc nie ma tu nikogo, kto biega w kostiumie kota. Horror w Ludzie Kotów ma charakter bardziej psychologiczny, z przerażeniem trzymanym w cieniu i niewyraźnym. W filmie panuje niepokój, a horrory zawsze pojawiają się poza ekranem.
Portret Doriana Graya (1945)
Dorian Gray to piękny młody mężczyzna, powszechnie chwalony za swój wygląd i czystość. Podczas malowania swojego portretu spotyka próżniaka, lorda Henry'ego Wottona. Lord Henry psuje Doriana, mówiąc mu, aby szukał w życiu wyłącznie przyjemności. Poddając się korupcji, Dorian stwierdza, że otaczający go ludzie starzeją się, ale nigdy tego nie robi, zachowując młodość. Powoli zdaje sobie sprawę, że jego portret nabrał całego brudu, jakim stało się jego życie i że stracił duszę.
Portret Doriana Graya to klasyczna opowieść Oscara Wilde'a o zepsuciu młodego mężczyzny i okrutnych konsekwencjach, jakie po sobie zostawia. George Sanders jest tutaj świetny, grając jeszcze bardziej wyrazistą wersję swojego zwykłego cada. Angela Lansbury gra żonę Doriana, którą doprowadza do odebrania sobie życia, a jej rola rozdziera serce. To drugi film Hurda Hatfielda, jest on bardzo dobry, a staje się coraz lepszy, gdy staje się zły.
Siódma ofiara (1943)
Mary Gibson jest zmuszona opuścić szkołę po zniknięciu jej siostry. Podróżując do Nowego Jorku, aby jej szukać, odkrywa, że jej siostra była zaangażowana w sektę satanistyczną, która obecnie ściga ją za zdemaskowanie ich.
To ponury thriller z zaskakującym satanistycznym zacięciem, jak na film z lat 40. Siódma ofiara to bardziej film noir niż prawdziwy horror, a atmosfera jest niezwykle przerażająca. Kult tu przedstawiony jest tym bardziej niepokojący, że wydaje się spokojny i rozsądny. Widz i główny bohater powoli uświadamiają sobie, co się dzieje, a potem jest już za późno.
Śmiertelna noc (1945)
Martwa Noc skupia się wokół grupy gości zaproszonych do angielskiego dworku. Poproszono tam architekta, aby przyjrzał się proponowanym remontom, ale wydaje się, że zna wszystkich gości dworu, mimo że nigdy się nie spotkali, i potrafi też przewidzieć, co będzie dalej. Każdy z gości opowiada historię o nadprzyrodzonym horrorze.
Poniżej znajduje się pięć opowieści o terrorze opowiedzianych przez gości, w tym najsłynniejsza „Manekin brzuchomówcy”. W rolach głównych Michael Redgrave wciela się w brzuchomówcę przekonanego, że jego manekin może rzeczywiście żyć. Ostateczne odkrycie koszmaru architekta wywołuje dreszcze i było wówczas nowatorskie, co wywarło ogromny wpływ na późniejszy brytyjski horror.
Chodziłem z zombie (1943)
Betsy, młoda pielęgniarka, przybywa do Indii Zachodnich, aby pomóc menadżerowi plantacji w opiece nad jego żoną Jessicą. Jessica miała gorączkę i obecnie znajduje się w stanie przypominającym trans, z którego nikt nie jest w stanie jej wyrwać. Mimo że zakochała się w Paulu, Betsy jest zdeterminowana wyprowadzić Jessicę z transu, nawet jeśli będzie musiała użyć do tego „voodoo”.
POWIĄZANY: 10 innych uniwersalnych potworów, które powinny otrzymać restart w postaci horroru
Spacerowałem z zombie to kolejny film producenta Vala Lewtona, którego akcja rozgrywa się w Indiach Zachodnich i został nazwany zombie Jane Eyre za fabułę trójkąta miłosnego. Pomimo tego, że wiele elementów filmu nie zestarzało się dobrze, film jest naprawdę niesamowity, a jego bohaterem jest naprawdę przerażający zombie. Pojawia się nawet siostrzana piosenkarka folkowa, która śpiewa głównemu bohaterowi groźną piosenkę.
Porywacz ciał (1945)
Doktor Wolfe MacFarlane prowadzi w 1831 roku szkołę medyczną w Edynburgu. Szkoła radzi sobie dobrze, z wyjątkiem jednej rzeczy: brakuje ciał do sekcji. Zatrudnia zmartwychwstałego Johna Graya, aby dostarczał mu zwłoki. Kiedy Grayowi zabraknie świeżo zmarłych, tworzy własne.
Historia Burke'a i Hare'a jest znana, a tutaj połączono ich w postać graną przez najlepszego Frankensteina, Borisa Karloffa. Karloff jest świetny w roli szyderczego, aroganckiego taksówkarza/porywacza ciał mającego władzę nad lekarzem, a Bels Lugosi jest również bardzo dobry w roli mrocznego asystenta lekarza, Josepha.
DALEJ: 10 uniwersalnych klasycznych filmów o potworach, rankingowe