Dystrykt 9 to science fiction o kosmitach umieszczonych w obozach dla internowanych. To z pewnością ponury film, ale ma kilka świetnych i poruszających cytatów.
Dystrykt 9 , hit science-fiction w reżyserii Neilla Blomkampa jest powszechnie szanowany za wykorzystanie literatury science fiction do zgłębiania tematów ksenofobii i militaryzacji policji. Film jest pełen emocji, wzruszający i pełen trzymających w napięciu i wizualnie porywających scen – a wszystko to nakręcono przy skromnym budżecie.
POWIĄZANY: 10 najbardziej niedocenianych filmów science fiction/fantasy ostatnich 20 lat
Niskobudżetowa animacja filmu okazała się dużym sukcesem, przedstawiając niezwykle wyraziste i pełne współczucia stworzenia – dowód na to, że nie potrzeba najnowocześniejszej animacji high-tech, aby coś wydawało się „prawdziwe”. Głębia emocjonalna bohaterów jest poruszająca, dzięki czemu ważniejsze wątki filmu naprawdę trafiają w sedno. Oto 10 cytatów, które mówią o blasku Dystrykt 9.
– To znaczy, nie można powiedzieć, że tak nie wyglądają. Tak wyglądają, prawda? Wyglądają jak krewetki.
Obcy w Dystrykt 9 szybko stają się przedmiotem slangowych określeń opartych wyłącznie na wyglądzie i okrutnych, esencjalistycznych stereotypach. Ludzie nazywają je „krewetkami” częściowo ze względu na ich wygląd – łuskowate, duże głowy z dużymi oczami i szczypce w dłoniach – a także ze względu na to, co sugeruje nazwa. Krewetki to zwierzęta żerujące na dnie, żywiące się resztkami pozostawionymi przez inne stworzenia. Podobnie obcy są zmuszani do życia na śmieciach i odpadkach ludzkich.
„Czy to gaz łzawiący?” „Nie, to karma dla kotów!”
Wikus zostaje mianowany liderem zespołu mającego za zadanie przeniesienie Obcych z Dystryktu 9 w nowe miejsce. Film wykorzystuje dziwaczny humor Wikusa, aby rzucić światło na ludzkie relacje z kosmitami. Kiedy zespół eksmisyjny przybywa do dzielnicy, kosmici, przyzwyczajeni do przemocy ze strony ludzi, wpadają w panikę i reagują. Wikus wyciąga z torby puszki i zaczyna nimi rzucać.
POWIĄZANE: Najlepsze horrory w serwisie Netflix
Zespół zakłada, że musi rzucać gazem łzawiącym, ale Wikus odkrywa, że tak naprawdę jest to karma dla kotów, uczta dla kosmitów. To zabawny moment, dopóki nie rozpoznamy konsekwencji w zespole, zakładając, że rzucanie gazu łzawiącego jest normalne.
„Wydajemy tak dużo pieniędzy, żeby je tu zatrzymać, podczas gdy moglibyśmy je wydać na inne rzeczy”.
Słyszymy ten cytat, a następnie przechodzimy do scen, w których obcy przeszukują śmieci, próbując uratować żywność i zapasy, aby przeżyć. To sprawia, że osoba wypowiadająca cytat wygląda na ignoranta, a łatwo jest wyszydzić takie postacie i zadeklarować ich głupotę. W rzeczywistości nie jest to rzadka reakcja wobec obcokrajowców. Ludzie uwielbiają ukrywać swoje uprzedzenia rzekomymi obawami gospodarczymi – zachowywać się tak, jakby to nie strach i dyskryminacja podsycały ich dezaprobatę dla rządu pomagającego obcokrajowcom, ale miłość do swojego kraju.
„Gdyby byli z innego kraju, moglibyśmy zrozumieć, ale nawet nie są z tej planety”.
Inny cywil próbuje wytłumaczyć swoje uprzedzenia pod pozorem inteligentnej argumentacji, jak gdyby pomoc komuś, kto pochodzi z twojej planety, miał sens. Jest to oczywiście ten sam argument, którego ludzie używają dzisiaj w odniesieniu do problemów narodowych – jest on po prostu przekładany na wyższy poziom scenariusza. Science fiction jest często wykorzystywane jako sposób na odgrywanie przykładów i zachowań z prawdziwego życia w fikcyjnym, fantastycznym kontekście, co sprawia, że wydają się nowe, co pozwala nam na oderwanie się od rzeczy, które uważamy za oczywiste, i dlatego widzimy je na nowo.
Potrzebował pomocy. Specjalna pomoc medyczna.
Przyjaciele i współpracownicy Wikusa opuszczają go w potrzebie. Ludzie, których zna od 19 lat, porzucają go w mgnieniu oka, gdy rząd rozpowszechnia kłamstwa na jego temat. Ludziom łatwiej jest zaufać słowu rządu, niż samodzielnie myśleć, ponieważ gdyby mieli myśleć samodzielnie, musieliby zmierzyć się z faktem, że podporządkowują się przerażającym czynom przeciwko ludzkości.
„Stał się najcenniejszym artefaktem biznesowym na Ziemi”.
Im bardziej ludzkie ciało Wikusa staje się kosmitą, tym bardziej jest on postrzegany jako przedmiot, a nie osoba. To dla nas przerażający scenariusz – widzimy, jak człowiek szybko zmienia się w rzecz, a nie w innego człowieka. Odgrywa koszmarny dla człowieka scenariusz, proces wyobcowania z własnego ciała i odrzucenia przez społeczeństwo. Przez ten horror jesteśmy także zmuszeni stawić czoła niewielkiej części tego, jak by to było być postrzeganym jako uciskana, niższa rasa, uzależniona od skorumpowanego społeczeństwa.
„Ile księżyców ma nasza planeta?”
Mały C.J. to jedyny powiew świeżości w całym filmie. Podąża za swoim ojcem, nieśmiało obserwując brutalne konflikty w dzielnicy, jednocześnie trzymając się nadziei na ucieczkę i powrót do domu, na pierwotną planetę obcego, na której nigdy nie był. C.J. jest przyjacielski i delikatny, po spotkaniu z Wikusem od razu chce nawiązać kontakt. Kładzie ramię obok ramienia Wikusa i porównuje ich podobieństwo, na co Wikus reaguje z obrzydzeniem. Za każdym razem, gdy Wikus nas zawodzi, C.J. podnosi nas na duchu.
„Chcę tylko zjeść to ramię”.
Przywódca ludzkiego gangu w dystrykcie to skorumpowany człowiek, który ma obsesję na punkcie uzyskania obcych cech. Wykorzystuje zarówno ludzi, jak i kosmitów, nie zachowując lojalności wobec żadnej strony poza sobą. Widzimy, jak oszukuje i atakuje kosmitów, kradnie ich broń i zabija, aby wstrzyknąć im części ciała – jest to coś, co poinstruowały go okoliczne czarownice, aby wchłonąć moc kosmitów. Kiedy widzi obcą rękę Wikusa, wpada w obsesję na punkcie pomysłu jej zjedzenia, podając nam zabawny, choć obrzydliwy cytat.
„Wyślę cię do domu w pieprzonym słoiku”.
Wikus krzyczy te słowa do żołnierzy próbujących powstrzymać jego i obcego Christophera przed zabraniem kapsuły Christophera z obcym paliwem, której potrzebuje, aby polecieć swoim statkiem z powrotem na statek-matkę.
POWIĄZANY: Dlaczego kontynuacja Dystryktu 9 nie powstała (jeszcze)
Cytat pojawia się w czasie, gdy Wikus wraca do laboratorium, gdzie lekarze przeprowadzali na nim okropne eksperymenty, dzięki czemu nie umknie nam komiczny humor. Humor psuje się później, gdy Wikus nie wczuwa się w przerażenie Christophera, gdy widzi eksperymenty przeprowadzane w laboratorium na kosmitach. Obchodzi go tylko wtedy, gdy to on jest torturowany.
'Trzymamy się razem. Nie zostawię cię tutaj.
W przeciwieństwie do Wikusa Christopher jest honorowy i pełen współczucia. Choć oglądanie, jak główny bohater filmu stale nas zawodzi, jest trudne, mądrym posunięciem jest uczynienie z kosmity postaci najbardziej świadomej moralnie. Pod koniec filmu osoba, która ma najwięcej powodów, by wczuć się w kosmitów, nadal nie jest tak dobra, jak najlepszy z kosmitów. Wikus ostatecznie decyduje się pomóc Christopherowi, ale to nie neguje faktu, że każdy inny ruch, jaki wykonuje w filmie, jest egoistyczny. Ciemięzca nie może zostać w pełni odkupiony. Zamiast tego obcy kończą jako najbardziej szanowane, bohaterskie postacie – co jest w rzeczywistości znacznie bardziej realistyczne.
NASTĘPNY: 10 sequeli filmów, które byśmy zrobili, gdybyśmy rządzili