Jako gatunek powszechnie pomijany w obwodach nagród, przyjrzyjmy się niektórym z najbardziej niedocenianych filmów science fiction ostatnich dwudziestu lat.
Od najdalszych zakątków kosmosu po planetę Ziemię, gatunek science-fiction jest jednym z wielu aspektów. Wraz z ogromną popularnością dziedzictw takich jak Obcy Lub Terminatora możliwości egzystencji pozaziemskiej stały się niczym innym jak sportem widowiskowym. Zaspokajając zapotrzebowanie na odległe miejsca, science fiction skomponowało swój własny makrokosmos robotów, kosmitów, dystopijnych światów, podróży międzyplanetarnych i alternatywnych rzeczywistości w nieskończoność.
POWIĄZANE: 10 klasycznych powieści science fiction, które wymagają adaptacji filmowej
Ponieważ sukces gatunku w dużej mierze opierał się na potencjale kasowym, film science-fiction łatwo może zostać pogrzebany przez niedawny napływ filmów o superbohaterach. Jako gatunek powszechnie pomijany w obwodach nagród, przyjrzyjmy się niektórym z najbardziej niedocenianych filmów science fiction ostatnich dwudziestu lat.
Atakuj blok (2011)
Wyreżyserowane przez Joe Cornisha, Atakuj blok podąża za grupą nastolatków z południowego Londynu, na czele której stoi Moses (John Boyega). Po tym, jak nastolatki nieświadomie napadną na sąsiadkę Sama (Jodie Whittaker), muszą połączyć z nią siły, aby odeprzeć infiltrację kosmitów o żarzących zębach w ich wieżowcu.
Przy pomocy fajerwerków, kilku improwizowanej broni (super-naczynie napełnione benzyną, ktoś?) i strzeżonego pomieszczenia do uprawy konopi, ciemnowłosi intruzi zostają ostatecznie pokonani. Choć film osiągnął znacznie słabsze wyniki kasowe, stanowi zdecydowanie niekonwencjonalny nośnik klasycznej narracji o inwazji obcych.
Prometeusz (2012)
Wyreżyserowane przez Ridleya Scotta, Prometeusz działa jako prequel kultowego Obcy seria. Fabuła skupia się na archeolog Elizabeth Shaw (Noomi Rapace), która prowadzi wyprawę na odosobniony księżyc, której celem jest zbadanie początków ludzkości. Następuje gwałtowny i makabryczny zwrot akcji.
Choć fabuła filmu została uznana przez krytyków za mało ambitną, to jego integralność jako części tzw Obcy franczyza została zachowana dzięki głównemu wykorzystaniu przez Scotta efektów praktycznych, w przeciwieństwie do polegania w dużym stopniu na CGI. To solidna opowieść ostrzegająca przed pychą ludzkości, podbudowana znakomitą grą aktorską i imponującym splendorem wizualnym.
Snowpiercer (2013)
Wyreżyserowane przez Bonga Joon-ho, Snowpiercer Akcja rozgrywa się w fikcyjnej przyszłości, w której eksperyment środowiskowy pogrążył Ziemię w nową epokę lodowcową, a przetrwanie ludzkości zależy od ciągłego ruchu samowystarczalnego tytułowego pociągu. Ponieważ w pociągu panuje niesprawiedliwy porządek kastowy, grupa obywateli najniższej klasy organizuje bunt pod wodzą Curtisa Everetta (Chris Evans).
Najdroższy koreański film fabularny, jaki kiedykolwiek powstał, Snowpiercer otrzymał miażdżące pochwały, a nawet zamówił spin-off telewizyjny. Służy zarówno jako mrożące krew w żyłach, dystopijne badanie biedy, jak i zjadliwa krytyka porządku klasowego.
POWIĄZANE: 10 projektów science fiction w fazie rozwoju (i 10 plotkowanych)
Predestynacja (2014)
Napisany i wyreżyserowany przez Michaela i Petera Spierigów, Predestynacja opowiada historię agenta podróżującego w czasie (Ethan Hawke), którego zadaniem jest udaremnienie przestępcy znanego jako Fizzle Bomber. Podczas swoich podróży agent spotyka mężczyznę imieniem John (Sarah Snook), który przeszedł operację zmiany płci po serii katastrofalnych wydarzeń z poprzedniego życia kobiety.
Film nie doczekał się szerokiej premiery w Stanach Zjednoczonych, ale został pozytywnie przyjęty przez krytykę. Historia, która delikatnie balansuje na granicy między byciem zagadkowym a ukrzyżowaniem zawiłym, Predestynacja nadaje niepowtarzalny charakter tradycyjnej narracji o podróżach w czasie dzięki przejmującym kreacjom i dojrzałym nakładającym się paradoksom.
Dystrykt 9 (2009)
Wyreżyserowane przez Neilla Blomkampa, Dystrykt 9 Akcja rozgrywa się w fabularyzowanej wersji Johannesburga w Republice Południowej Afryki, gdzie budowany jest obóz dla uchodźców dla wysiedlonej grupy owadopodobnych kosmitów, którym nadano poniżający przydomek „krewetki”. Kiedy obóz popada w ruinę, rząd zatrudnia producenta broni do przeniesienia kosmitów do nowego obozowiska. Projekt prowadzony jest przez agenta Wikusa (Sharlto Copley).
Zainspirowany podobnymi wydarzeniami z Dystryktu 6 w czasach reżimu apartheidu w Republice Południowej Afryki, Dystrykt 9 w przejmujący sposób syntetyzuje science fiction i miażdżący komentarz społeczny z powagą, która pozostawia reżysera Blomkampa wciąż mam nadzieję na kontynuację tej historii dziesięć lat po jego wydaniu.
Super 8 (2011)
Wyreżyserowane przez J.J. Abramsa, Super 8 opowiada o nastolatku Joe Lambie (Joel Courtney), który nie może się doczekać niedawnej śmierci matki, gdy on i jego przyjaciele rozpoczynają pracę nad horrorem na konkurs stanowy. Pewnej nocy podczas kręcenia zdjęć grupa jest świadkiem gwałtownego wykolejenia pociągu sił powietrznych, które uwalnia złowrogą, niewidzialną istotę na ich spokojne miasteczko.
Film pełen nostalgii za latami 70., Super 8 oferuje bardziej współczującą opowieść o tradycyjnej pozaziemskiej narracji. Joe jest czułym sercem swojej grupy przyjaciół (echo wcześniejszych filmów, takich jak Goonie ), gdy zbierają zasoby, aby pomóc w ucieczce stworzenia przed wojskowymi porywaczami.
Dzieci mężczyzn (2006)
Wyreżyserowane przez Alfonso Cuaróna, Dzieci mężczyzn kronika ponurej wyobrażonej przyszłości po nieznanej pandemii, która czyni wszystkie kobiety bezpłodnymi. Z biurokratą jednej z niewielu ocalałych cywilizacji, Theo (Clive Owen), kontaktuje się grupa podziemnych aktywistów pod przewodnictwem jego byłej żony, których zadaniem jest przemycenie w bezpieczne miejsce uchodźczyni w zaawansowanej ciąży (Clare-Hope Ashitey).
Choć nigdy nie był szeroko rozpowszechniany ani nie odniósł komercyjnego sukcesu, film otrzymał kilka nominacji do Oscara za osiągnięcia techniczne, a mianowicie zdjęcia i montaż. Z wyjątkową szorstkością eksploruje tradycyjne tematy politycznej animozji i nadziei, wzmocnione trwałą obsadą i sensacyjną pracą kamery.
POWIĄZANE: 15 najgorszych filmów science fiction w historii (według Rotten Tomatoes)
Komórka (2000)
Debiut reżyserski Tarsema Singha, Komórka to historia psycholog Catherine Deane (Jennifer Lopez), uczestniczki rozwojowego leczenia neurologicznego, podczas którego wirtualna płaszczyzna jest wykorzystywana do projekcji jej świadomości na psychikę pacjentów w śpiączce. Następnie agenci FBI namawiają Deane, by wniknęła w nikczemną psychikę niedawno schwytanego seryjnego mordercy i pomogła im zlokalizować jego ostatnią porwaną ofiarę.
Wbrew zwolnieniom wielu krytyków, którzy oceniali film pod kątem postrzeganego braku treści, Komórka to imponująca dekonstrukcja standardowej narracji o seryjnym mordercy. Używając oszałamiająco koszmarnych snów, aby zbadać zakres ludzkiej świadomości, Singh utrwala swój mocno stylizowany, ale olśniewający podpis reżyserski.
Unicestwienie (2018)
Wyreżyserowane przez Alexa Garlanda, Unicestwienie podąża za Leną (Natalie Portman), profesor biologii i byłą żołnierzem, która wraz z czterema innymi naukowcami zostaje zwerbowana do zbadania obszaru zwanego „Migotaniem” – zamkniętej części bagien, która w niewytłumaczalny sposób powoduje, że cała materia organiczna na jej obwodzie zmutować. Film bada motywacje każdej z pięciu kobiet, które zdecydowały się na podjęcie czegoś, co wspólnie uważają za naukową misję samobójczą.
Choć była to jedna z największych bomb kasowych 2018 r., Unicestwienie krytyczny konsensus był zdecydowanie pozytywny. Będąc połączeniem science fiction i horroru, przywołuje odurzającą atmosferę niepokoju dzięki obrazom przypominającym gorączkowy sen i podważa standardowy pogląd, że inwazja niewiadomego pochodzenia jest z natury szkodliwa.
Była maszyna (2014)
Napisany i wyreżyserowany przez Alexa Garlanda, Była maszyna podąża za Calebem (Domhnall Gleeson), programistą fikcyjnego imperium wyszukiwarek Blue Book, który zostaje wybrany do spędzenia tygodnia w towarzystwie enigmatycznego dyrektora generalnego Blue Book, Nathana (Oscar Isaac). Po dotarciu do odosobnionej posiadłości Nathana Caleb otrzymuje zadanie przeprowadzenia testu Turinga na wyrafinowanym robocie wyposażonym w sztuczną inteligencję o imieniu Ava (Alicia Vikander).
Pomimo tego, że większość scen opierała się w znacznie mniejszym stopniu na akcji, a raczej na napięciu, Była maszyna udało się zdobyć zasłużonego Oscara za najlepsze osiągnięcie w zakresie efektów wizualnych. Zapewnia dopracowany nośnik swojej niepokojącej alegorii, podając w wątpliwość wartość moralną sztucznej inteligencji stworzonej przez człowieka i pojęcie niewoli.
DALEJ: 11 najbardziej trafnych filmów science fiction wszechczasów