Wszyscy mówią o takich filmach jak Taxi Driver, Raging Bull i Goodfellas, ale filmy z tej listy też zasługują na wzmiankę.
Martin Scorsese słusznie uważany jest za jednego z najbardziej utalentowanych i wpływowych twórców filmowych wszechczasów. Przez ponad pół wieku ten uznany autor umacniał swoją pozycję w branży, dostarczając co najmniej jedno arcydzieło kina na dekadę. Właściwie nie da się rozmawiać o historii kina bez odniesienia się do dorobku nagrodzonego Oscarem reżysera.
POWIĄZANE: 10 filmów, które warto obejrzeć, jeśli jesteś fanem Martina Scorsese
Powiedziawszy to, często mam wrażenie, że te same filmy Scorsese dominują w tych dyskusjach – no wiesz, filmy wagi ciężkiej, takie jak Kierowca taksówki , Wściekły byk , Chłopaki I Zmarły – kosztem innych, godnych kandydatów. Jasne, nie każda wycieczka Scorsese to perełka – Nowy Jork, Nowy Jork to ambitny błąd w obliczeniach, podczas gdy Cisza to, szczerze mówiąc, ciężka praca – ale zebraliśmy 10 filmów, których miłośnicy kina nie powinni tak szybko zapomnieć.
Lotnik
Lotnik był nominowany do nagrody dla najlepszego filmu na 77. ceremonii rozdania Oscarów, więc określenie go jest niedoceniane prawdopodobnie trochę naciągane. Mimo to ten film biograficzny z 2004 roku, w którym częsty współpracownik Scorsese, Leonardo DiCaprio, wciela się w potentata biznesowego Howarda Hughesa, nigdy nie zyskał takiej miłości, na jaką zasługuje.
Wszystko na temat Lotnik – Świetny scenariusz Johna Logana, główne role DiCaprio i Cate Blanchett (która doskonale wciela się w Katherine Hepburn), oszałamiające zdjęcia i scenografia – to absolutnie pierwsza klasa. Reżyseria Scorsese jest dyskretna, ale pewna, a jego decyzja o koloryzowaniu wizualizacji tak, aby pasowała do materiału filmowego z okresu, w którym powstał film, nadając filmowi szczególnie inspirujący rozmach.
Król komedii
Spośród wszystkich wpisów na tej liście Król komedii cieszył się najbardziej przychylną oceną w ciągu lat od jego wydania. Kiedy ta czarna komedia po raz pierwszy trafiła do kin w 1982 roku, zebrała ogólnie pozytywne recenzje, ale nie spodobała się widzom, ostatecznie spadając.
POWIĄZANY: 12 najlepszych występów Roberta De Niro wszech czasów
Na szczęście, Król komedii zyskał nową publiczność, gdy został wydany w mediach domowych, i obecnie jest uważany za przeoczany klasyk. Rola Roberta De Niro w roli niezrównoważonego, aspirującego komika Ruperta Pupkina jest równie niepokojąca, jak jego bardziej znany występ w filmie Kierowca taksówki , zaś Scorsese zręcznie balansuje w scenariuszu elementów satyrycznych i thrillerów.
Wyspa tajemnic
Wyspa tajemnic to prawdopodobnie najmniej ambitny film Scorsese, ale to nie powód, aby go automatycznie odrzucać. Wręcz przeciwnie, ta adaptacja powieści Dennisa Lehane’a z 2003 roku – w której reżyser nawiązuje do Alfreda Hitchcocka, uzyskując olśniewający efekt – to kino gatunkowe w najlepszym wydaniu. Scorsese rzadko bawił się tak dobrze, siedząc na fotelu reżysera, a mimo to ten entuzjazm jest namacalny Wyspa tajemnic tematyka ponurego thrillera psychologicznego.
Leonardo DiCaprio z niezwykłą precyzją oddaje stopniową degradację psychiczną Teddy'ego Danielsa, podczas gdy Michelle Williams jest odpowiednio nawiedzająca jako widmo żony Danielsa. Dodaj do tego krętą narrację i wspaniałe zdjęcia – nie wspominając o wszechobecnym, dławiącym poczuciu grozy – a otrzymasz idealne połączenie starej szkoły opowiadania historii i nowoczesnych technik filmowych.
Ostatnie kuszenie Chrystusa
Niezwykle kontrowersyjny, kiedy pojawił się w kinach w 1988 roku, Ostatnie kuszenie Chrystusa to film głęboko niezrozumiały. Podobnie jak książka, na której jest oparty, film Scorsese unika tradycyjnego przedstawiania Jezusa, zagłębiając się w wewnętrzny konflikt, który pojawia się, gdy ktoś jest zarówno człowiekiem, jak i bogiem.
Udręczony Jezus Willema Dafoe nieustannie zmaga się z konsekwencjami swojej boskości, a nawet balansuje na krawędzi odrzucenia swojego przeznaczenia na rzecz normalnego życia jako mąż i ojciec. W miarę rozwoju tej rozdzierającej serce walki wyłania się poruszająco ludzki portret Chrystusa, który podnosi – a nie degraduje – Jego misję i ostateczny akt poświęcenia.
Alicja już tu nie mieszka
Pomimo poruszania trudnych tematów, takich jak żałoba i przemoc domowa, Alicja już tu nie mieszka jest właściwie jedną z lżejszych pozycji w kanonie Scorsese. Nominowany do Oscara scenariusz Roberta Getchella znakomicie balansuje na granicy komedii romantycznej i dramatu, zapobiegając przesadzeniu w czasie.
Ze swojej strony Scorsese zasługuje na uznanie za wyśmiewanie odpowiednio stonowanych kreacji gwiazd Ellen Burstyn, Kris Kristofferson i Diane Ladd, co dodatkowo dodało filmowi powściągliwego uroku.
Hugo
Martin Scorsese I rozrywka przyjazna rodzinie zwykle nie są to słowa należące do tego samego zdania. Jednak adaptacja Scorsese z 2011 roku Wynalazek Hugo Cabereta to bez wątpienia propozycja dla osób w każdym wieku, która zachwyci zarówno dzieci, jak i dorosłych.
POWIĄZANE: Porozmawiajmy o filmach 3D
List miłosny do twórczości pionierskiego reżysera Georgesa Mélièsa w przebraniu filmu przygodowego, Hugo Niemniej jednak nie musisz być kinomaniakiem, aby to docenić. Co więcej, Hugo stanowi także rzadki przykład procesu 3D poprawiającego wrażenia wizualne, a główni bohaterowie w wieku przedszkolnym, Chloë Grace Moretz i Asa Butterfield, udowadniają, że sprostają wyzwaniu, jakim jest niesienie filmu.
Przylądek Strachu
Przeróbki to trudna sprawa, zwłaszcza gdy oryginalna wersja jest już uważana za całkiem niezłą. Ale mówimy o Scorsese, więc trudno się dziwić, że jego aktualizacja z 1991 roku Przylądek Strachu zajmuje pierwsze miejsce w filmie J. Lee Thompsona, który go zainspirował.
Wspierany przez w pełni zaangażowanego Roberta De Niro – który zdobył nominację do Oscara za mrożącą krew w żyłach rolę mściwego byłego skazańca Maxa Cady’ego – i nieobciążony cenzurą lat 60. Scorsese oferuje bardziej emocjonalne przeżycie, niż Thompson mógł się spodziewać. PRAWDA, Przylądek Strachu to kolejny z rozbudowanych hołdów, jakie Scorsese złożył Hitchcockowi – ale podobnie jak Hitch udowadnia, że przy wystarczającym kunszcie skromny thriller może przekroczyć swoje gatunkowe pułapki.
Wyprowadzanie zmarłych
Będziemy całkowicie szczerzy: względna niejasność Wyprowadzanie zmarłych jest totalnym szaleńcem. Na początek ma gwiazdorską obsadę – Nic Cage, Patricia Arquette, John Goodman, Ving Rhames! – którzy przynoszą swoją grę A. Jest jeszcze scenariusz Paula Schradera, który po mistrzowsku oddaje istotę powieści Joe Connelly’ego o ratowniku medycznym nawiedzanym przez duchy tych, których nie udało mu się uratować.
Co więcej, materiał jest niemal stworzony dla Scorsese (który skłania się ku zmartwionym bohaterom szukającym odkupienia) – coś, co wykorzystuje on najlepiej. Ale nic z tego nie ustało Wyprowadzanie zmarłych przed klapą w kasie, zanim zniknie z pola widzenia.
Po godzinach
Na tym etapie postępowania zaczęły pojawiać się pewne wątki, a jeden z najbardziej dominujących brzmi: Scorsese powinien przestać próbować swoich sił w komedii. Nie oznacza to, że nie jest w stanie nakręcić zabawnego filmu, ale raczej to, że widzowie wolą jego poważniejsze dokonania od pogromców wnętrzności.
Szczerze mówiąc, to ich strata – zwłaszcza gdzie Po godzinach jest zaniepokojony. Zjadliwa satyra opowiadająca o nieszczęściach, jakie przytrafiają się yuppiemu Paulowi Hackettowi podczas wieczoru w Nowym Jorku. Po godzinach należy do najbardziej niedocenianych filmów Scorsese i warto go wyśledzić.
Kolor pieniędzy
Wspomnieliśmy już o nieodłącznym ryzyku związanym z przeróbką filmu, ale to nic w porównaniu z tworzeniem kontynuacji szanowanego klasyka. Scorsese nigdy nie ryzykował. Tak właśnie zrobił w 1980 r., kiedy reżyserował Kolor pieniędzy , spóźniona kontynuacja nominowanego do nagrody Best Picture w 1961 roku Hustler .
Na szczęście Scorsese udaje się utrzymać lądowanie, tworząc godną kontynuację oryginalnej historii, która przyniosła legendzie aktorstwa Paulowi Newmanowi – który powraca jako Szybki Eddie Felson – swojego jedynego Oscara w konkursie. W innych miejscach Tom Cruise przyciąga wzrok jako młodszy rywal Felsona, a scenariusz – zwłaszcza monolog otwierający wygłoszony przez samego Scorsese – jest ostry jak brzytwa.
DALEJ: Wszystko, co wiemy o „Irlandczyku” Martina Scorsese