Od Jade po Egzorcystę — oto najlepsze (i najgorsze) filmy w dotychczasowej karierze Williama Friedkina (według wyników IMDb).
Szczycący się jedną z najdziwniejszych i najbardziej różnorodnych filmografii spośród wszystkich wielkich autorów kina, znakomita kariera Williama Friedkina przeplatana była zarówno ogromnymi sukcesami, jak i zaskakującymi porażkami, a jego filmy znacznie różniły się zarówno pod względem odbioru krytycznego, jak i wyników kasowych.
POWIĄZANE: Egzorcysta: 10 najstraszniejszych momentów, ranking
Zajmując się niemal każdym gatunkiem, od komedii muzycznych o zjawiskach nadprzyrodzonych, Friedkin nakręcił także niezliczoną ilość mniejszych filmów – Błąd I Zabójczy Joe na przykład – które nie dostają miłości, na jaką zasługują. Mając to na uwadze, przyjrzyjmy się pięciu najlepszym filmom tego reżysera, a także pięciu, które nie były aż tak dobre – przynajmniej w oczach IMDb.
Najlepszy: Chłopcy z zespołu (1970) - 7,6
Na podstawie sztuki teatralnej Marta Crowleya pod tym samym tytułem Williama Friedkina Chłopcy z zespołu był filmem zaskakująco postępowym, biorąc pod uwagę datę premiery w 1970 r., a sam reżyser określił go jako jeden ze swoich ulubionych projektów.
Akcja rozgrywająca się w całości w jednym z nowojorskich apartamentów stanowi kronikę przyjęcia urodzinowego wydanego przez Michaela, który był na diecie alkoholika. Choć tak się składa, że wszyscy goście przyjęcia są gejami, impreza staje się napięta, gdy niespodziewanie pojawia się prosty przyjaciel Michaela ze studiów, Alan.
Najgorszy: Jade (1995) – 5,3
Wydany po popularnych thrillerach erotycznych Podstawowy instynkt I Ostatnie uwodzenie , 1995 rok Wyjście był wyraźną próbą wykorzystania trendu kina naładowanego seksualnie z połowy lat 90. Niestety film nie dorównał swoim współczesnym, a scenariusz spotkał się ze szczególną krytyką ze strony widzów, którzy uważali, że jego główna zagadka nie była wystarczająco intrygująca.
POWIĄZANE: 10 innych inteligentnych thrillerów, które warto obejrzeć po Niewidzialnym człowieku
Film opowiada historię zastępcy prokuratora okręgowego Davida Corelliego, który odkrywa, że jego żonaty kochanek może być zamieszany w makabryczną zbrodnię obejmującą morderstwo, niewierność i przekupstwo.
Najlepszy: Czarnoksiężnik (1977) – 7,7
Chociaż tytuł może wprowadzać w błąd – co prawdopodobnie doprowadziło do szczególnie słabych wyników kasowych – film z 1977 r. Czarownik Niezależnie od tego, jest to jeden z najlepszych filmów Williama Friedkina.
Podążając za zróżnicowaną grupą mężczyzn – Szczęki Wśród nich Roy Scheider – gdy próbują przetransportować bardzo lotną partię gnijących materiałów wybuchowych przez zdradziecką dżunglę Ameryki Południowej, film to mistrzowska lekcja napięcia i napięcia, a jego koncepcja jest jedną z najbardziej wyjątkowych i ekscytujących w całej karierze Friedkina.
Najgorszy: Umowa stulecia (1983) – 4,7
Komedia z 1983 roku, w której wystąpili Chevy Chase i Sigourney Weaver, Transakcja stulecia opowiada historię wielu handlarzy bronią strzelecką, którzy zostają wciągnięci w narastającą konkurencję o sprzedaż broni grupie głodnych wojny rebeliantów z Ameryki Południowej.
Choć obsada i założenia mogły być obiecujące, film nie wywarł żadnego wrażenia po premierze, a głównym zastrzeżeniem krytyków było to, że film po prostu nie był zabawny. Transakcja stulecia również osiągnął słabsze wyniki pod względem kasowym, dopiero co zwracając swój budżet wynoszący 10 milionów dolarów.
Najlepszy: Francuski łącznik (1971) – 7,7
Być może najpopularniejszy film Friedkina na świecie Egzorcysta , 1971 rok Połączenie francuskie kronika prawdziwej historii dwóch detektywów nowojorskiej policji ds. narkotyków, których zadaniem jest schwytanie potężnego francuskiego barona narkotykowego Alaina Charniera.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów akcji 2018 roku według IMDb
Chwalony za inteligentny, dający do myślenia scenariusz, trzymającą w napięciu, wciągającą akcję i pierwszorzędną kreację, Połączenie francuskie sprzątał dom na 44tOscary, zdobywając statuetki za najlepszy film, najlepszą reżyserię, najlepszego aktora pierwszoplanowego, najlepszy scenariusz adaptowany i najlepszy montaż.
Najgorszy: Diabeł i ojciec Amorth (2017) – 4,6
Choć jasne jest, że William Friedkin bardzo interesuje się wszystkim, co nadprzyrodzone, dokument reżysera z 2017 roku, pełen dobrych intencji, Diabeł i ojciec Amorth Niezależnie od tego, całkowicie się rozpada, dokumentując dziewiątą próbę egzorcyzmu tytularnego księdza na zmartwionej „Cristinie”.
Film nie przedstawia żadnych szczególnie fascynujących perspektyw na temat opętania, a zawarte w nim wywiady nie sprawiają wrażenia autentycznych – sprawiają wrażenie zwyczajnych rozmów z przyjaciółmi reżysera, a nie wywiadów ze starannie dobranymi ekspertami. Wiele do życzenia pozostawia również jego prezentacja, kręcona głównie drżącym, ręcznym aparatem. Jednak być może najbardziej rażącą zbrodnią w filmie jest dłuższy materiał z „egzorcyzmów”, w którym niezwykle wyraźnie widać, że do głosu Cristiny nałożono efekty dźwiękowe, aby sekwencja wyglądała bardziej przerażająco.
Najlepszy: 12 gniewnych ludzi (1997) – 7,9
Najczęściej krytyczna reakcja na remake’i – zwłaszcza klasyków Hollywood – ma dwojaki charakter. Najczęściej powstały film jest krytykowany za gorszą jakość i bezsensowność. W znacznie rzadszych okolicznościach film zostaje okrzyknięty lepszym od swojego poprzednika, np Rzecz I Mucha to dwa godne uwagi przykłady.
Co jednak dziwne, wyprodukowany dla telewizji remake niewiarygodnego w reżyserii Williama Friedkina 12 gniewnych ludzi wydawał się całkowicie zniknąć z radaru, pomimo przeważająco pozytywnych recenzji. Jasne, może nie dorównuje klasykowi z 1957 r. – który jest ósmym najwyżej ocenianym filmem wszechczasów na IMDb – ale film był chwalony za dobrze napisany scenariusz i fantastyczną kreację aktorską, dzięki czemu zdecydowanie warto go obejrzeć.
Najgorsze: Dobre czasy (1967) – 4,6
Pełniący funkcję debiutu fabularnego Williama Friedkina, Dobre czasy to jeden z najdziwniejszych debiutów reżyserskich wszechczasów, zwłaszcza biorąc pod uwagę niesamowitą reputację, jaką sobie później wyrobił.
POWIĄZANE: 5 najlepszych (i 5 najgorszych) sequeli komedii
Film to komedia muzyczna z Sonnym i Cher w rolach głównych, skonstruowana jako seria parodii, z których każda dotyczy innego gatunku filmowego – wśród nich filmów szpiegowskich, westernów i thrillerów kryminalnych. Dobre czasy został skrytykowany za nieśmieszne, chaotyczne szkice i słabe występy centralne, uzyskując okropne 4,6 na IMDb oraz 0% na Rotten Tomatoes.
Najlepszy: Egzorcysta (1973) – 8,0
Bez wątpienia film najbardziej kojarzony ze słynnym reżyserem, Egzorcysta to opus magnum Williama Friedkina. Oparte na Klasyczna powieść Williama Petera Blatty’ego pod tym samym tytułem, Egzorcysta opowiada niepokojącą historię Regan MacNeil, młodej dziewczyny, która zostaje opętana przez złowrogą demoniczną istotę.
Film, równie skuteczny dzisiaj, jak w 1973 roku, niezmiennie zajmuje czołowe miejsca na listach najlepszych horrorów, jakie kiedykolwiek powstały, a przerażające sekwencje opętania przez demony nie mają sobie równych przez prawie pół wieku.
Najgorszy: C.A.T. Skład: Wilk Pyton (1988) – 4,3
Jak Friedkinowi udało się przejść Egzorcysta do telewizora KOT. Drużyna filmów w ciągu nieco ponad dekady, tak można się domyślić. Jednak pomimo tandetnie brzmiącego tytułu filmu, jest to druga część serii KOT. Skład: Wilk Pyton gra zaskakująco prosto, podążając za grupą żołnierzy, którzy walczą z nikczemnymi przemytnikami z Republiki Południowej Afryki.
Nawet ścieżka dźwiękowa legendarnego Ennio Morricone nie jest w stanie uratować tej, z poprzedniczką filmu KOT. Drużyna zdobywając równie fatalną ocenę 4,4 na IMDb.
DALEJ: 10 najlepszych horrorów wszechczasów (według Rotten Tomatoes)