Oparte na postaciach historie X-MEN i dystopijna sceneria fantasy sprawiły, że wydarzenie `` Age of Apocalypse '' stało się jednym z największych sukcesów Marvela tamtej epoki.
Przez całe lata 90. wiele tytułów X-Men rozwijało się po jednej masowej zmutowanej krzyżówce po drugiej, aż czasami zlewali się ze sobą, ale być może żaden z nich nie wyszedł i nie zdołał przywrócić wyobraźni serii tak bardzo, jak chwalone wydarzenie z 1995 roku. , Age of Apocalypse . W całkowicie zepsutej rzeczywistości, w której profesor X został przypadkowo zamordowany przez swojego syna wypaczającego rzeczywistość Legion, wszystkie osiem współczesnych X-booków zostało radykalnie wstrząśniętych i zastąpionych na cztery miesiące ich alternatywnymi odpowiednikami wszechświata. „Age of Apocalypse” został okrzyknięty punktem kulminacyjnym komiksowej estetyki lat 90. i stał się inspiracją dla gier wideo i programów telewizyjnych. Ale co sprawiło, że seria była tak niezapomniana?
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Cóż, jest kilka rzeczy. Skupiając się w szczególności na dwóch seriach, Zadziwiające X-Men i Niesamowite X-Men (po zastąpieniu odpowiednio dwóch podstawowych X-booków), jest wiele pozytywnych cech zarówno w prezentacji, jak i pisaniu, które służą wzmocnieniu spuścizny dzieła, zwłaszcza gdy porównuje się je metatekstowo z oryginalnymi historiami. Teraz łuki nie są idealne, a sztuka czasami cierpi z powodu pomieszanego i zbyt zagraconego trendu w stylu lat 90., pełnego dymków i pól z opisami, które przeszkadzają sztuce. Ale to, co postanowili osiągnąć Scott Lobdell i Fabian Nicieza, jest ostatecznym triumfem ich czasami tandetnego stylu opowiadania historii.
Po pierwsze, jako kontekst, `` Age of Apocalypse '' całkowicie zastąpiło ustaloną ciągłość na cztery miesiące, po zakończeniu wątku fabularnego Legion Quest, w którym syn Xaviera, David Haller, używa swoich mocy, aby cofnąć się w czasie, aby zabić Magneto i kończy zdejmowanie własnego taty (i siebie samego, bo tak właśnie działają podróże w czasie… może). Prowadzi to do efektu motyla, w którym historia wszechświata Marvela rozwija się w zupełnie inny i znacznie mroczniejszy sposób, prowadząc do dzisiejszego odpowiednika, w którym Apokalipsa podbiła Amerykę i przygotowuje ostateczne uderzenie, które zniszczy wszystkich ludzi. istoty z istnienia. A wszystko, co stoi mu na drodze, to inna grupa X-Men, teraz prowadzona przez Magneto, który nigdy nie został super-złoczyńcą, ale zamiast tego podążył za marzeniem swojego dawno zmarłego przyjaciela pokoju.
Historia zaczyna się, gdy przemieszczony w czasie X-Man Bishop, który spędził ostatnie dwadzieścia pięć lat włócząc się bez celu, zostaje odebrany przez X-Men Mag i przez Rogue (obecnie żonę Magneto) jest w stanie przekazać straszne okoliczności okaleczania rzeczywistości. Teraz, w przededniu prawdziwej apokalipsy, Magneto opracowuje plan wysłania Bishopa z powrotem w przeszłość, aby naprawić rzeczywistość, wysyłając swoich X-Men na misje, aby ocalić resztki ludzkości uwięzionej w Ameryce Apokalipsy.
W przeszłości sugerowano romans między Rogue i Magneto Uncanny X-Men problemów, ale tutaj służy jako główny dramat, ponieważ oboje są małżeństwem po tym, jak Magneto ujawnia, że może użyć swoich mocy, aby stępić jej słynny wyczerpujący dotyk. Ich dziecko, Charles Lensherr, jest odpowiednim świadectwem ponurego poszukiwania, ponieważ nawet jeśli uda im się zrealizować swoją niemożliwą misję przywrócenia rzeczywistości, jego życie zostanie utracone, ponieważ nigdy nie istniał. Niemniej jednak Magento jest przedstawiany jako obowiązkowy i opiekuńczy ojciec dla swojego małego dziecka i być może to właśnie ta relacja stanowi rdzeń całej historii crossovera.
W przeciwieństwie do dzisiejszych tytułów X-Men, AoA zajmuje znacznie więcej dystopijnego zakrętu, nasycając ton mrocznej fantazji / sci-fi, który wyjątkowo dobrze służy jako oprawa bandy zmutowanych bohaterów. Nie jest to łatwe zadanie, ale w jakiś sposób Lobdell i Nicieza sprawiają, że świat AoA przypomina miejsce zamieszkania z historią. Częściowo wynika to z tego, jak zdesperowani i wyczerpani bohaterowie są często przedstawiani, zwłaszcza na stronach Niesamowite X-Men , napisany przez Niciezę.
Będąc alternatywną rzeczywistością, jednymi z najlepszych dziwactw fabularnych łuku są metatekstowe komentarze, które pojawiają się, gdy postacie są umieszczane obok ich normalnych odpowiedników na osi czasu. W Zadziwiające X-Men Rogue, wówczas zwykle przedstawiana jako jednocześnie impulsywna, ale często nieśmiało niechętna bohaterka, jest teraz zastępcą dowódcy grupy, ostrożną, ale pewną siebie i oddaną innym bojownikom o wolność. Sabretooth, teraz prawie nie do poznania wersja siebie samego, jest honorowym i niezawodnym żołnierzem Magneto, a jego żądza walki jest teraz całkowicie pod kontrolą.
Być może najlepszym tego przykładem jest postać Blink, nieśmiałego młodego mutanta z mocami teleportacji, który niedawno został wprowadzony tylko po to, aby zostać prawie natychmiast zabitym na głównej linii czasu. Tutaj Blink jest odważną i dzielną bohaterką, która pokonuje swoje lęki przed ponurą dystopią, aby stać się jednym z jej największych wojowników. Wobec braku rozsądnego i stabilnego świata, ta jednorazowa postać miała teraz szansę zabłysnąć i symbolizuje być może wszystko, co sprawia, że X-Men jest interesującą i fascynującą koncepcją.
Styl artystyczny również pomógł. Narysowany przez Joe Madureira, Zadziwiające X-Men nieco mroczny, oparty na fantazji ton został wzmocniony przez przesadny, być może nadmiernie zseksualizowany (tak jak estetyka lat 90.), ale ostatecznie kreskówkowy styl Madureiry. Chociaż często nie przenosiło się to dobrze na bardziej tradycyjne opowieści o X-Menach, dobrze służy zarozumiałości high fantasy, a AoA szczególnie dobrze pod tym względem. Talent Madureiry w tworzeniu płynnych sekwencji akcji, w połączeniu z poważnym, ale powściągliwym podejściem Lobdella, sprawiają, że książka jest teraz klasycznie czytana.
Ponieważ, podczas gdy Lobdell przedstawia wiele niepokojących filozoficznych punktów w historii, w tym zbliżające się nieistnienie syna Magneto, przerażające wspomnienia Sunfire'a o tym, że prawie utonął we krwi swoich rodaków w Japonii, i Magneto kwestionujący, czy nieśmiercionośny superbohater Bishop byłby w stanie zabić Legion, gdyby ich pomysł na podróż w czasie zadziałał, zawiera również wiele lżejszych elementów w równowadze. Przychodzi mi na myśl głupkowaty Morph, nieustannie wykorzystujący swoje moce, by żartować lub bawić swoich towarzyszy, postać od dawna martwa w pierwotnej ciągłości. Jest też miękkość wielkiego braterskiego związku między Sabretooth i Blink, tak bardzo jak Wolverine w zwykłym świecie, ale tak odmiennym. To prawda, że te relacje nie mają tysięcy stron ciągłości, które je potwierdzają, ale czytelnik może poczuć historię świata dzięki temu, jak prosto, ale skutecznie pisane są postacie.
Pod wieloma względami AoA można postrzegać jako odpowiedź na ówczesne historie X-Men o status quo, które często dotyczyły zawiłych postaci podróżujących w czasie, zwykle przedstawianych jako potomkowie uznanych postaci powracających w czasie, aby dokonać zemsty na swoich przodkach. lub ewentualnie pomóc im w jakiś sposób, jak Rachel Summers, Cable i Stryfe. Tutaj te mechaniki zostały użyte zamiast tego, aby oczyścić deskę kreślarską i umożliwić opowiadanie nowych historii z nowymi aspektami zarówno popularnych, jak i niedocenianych postaci.
To, co sprawia, że Age of Apocalypse jest tak udanym eksperymentem w opowiadaniu historii superbohaterów w alternatywnej rzeczywistości, podobnie jak jego duchowy poprzednik Days of Future Past, polega na tym, że wykorzystał on dystopijną fantazję, aby opowiedzieć proste, ale skuteczne, historie oparte na postaciach . Być może jego największą siłą było skupienie się na tym, czym mogłyby być niektóre niedostatecznie wykorzystywane postacie, takie jak arogancki Quicksilver czy morderczy Sabretooth, gdyby świat był inny. Pozostaje więc interesujące ponowne wyobrażenie sobie tego, czym X-Men mogli być bohaterami zmierzchu pod Age of Apocalypse .