Pojedynek Stevena Spielberga skupia się na zwykłym człowieku ściganym przez godzinę przez innego kierowcę, więc dlaczego nazywa się go jednym z najlepszych filmów telewizyjnych wszechczasów?
Stevena Spielberga Pojedynek był niskobudżetowym thrillerem, który wyemitowano w 1971 roku. Jak więc film legendarnego reżysera zyskał reputację najlepszego filmu telewizyjnego wszechczasów? Obecnie nazwisko Stevena Spielberga jest synonimem zarówno kina hitowego, jak i kina bardziej dojrzałego, cieszącego się uznaniem krytyków. Sternik stworzył wiele ukochanych klasyków gatunku, m.in Park Jurajski I ET: istota pozaziemska ale jest równie znany ze swoich bardziej ponurych wysiłków, takich jak Lista Schindlera Lub Szeregowiec Ryan .
Jednak na początku lat 70. Spielberg nie znaczył zbyt wiele ani dla widzów filmowych, ani dla dyrektorów studiów. Młody reżyser z kilkoma znaczącymi osiągnięciami, przyszła ikona kina science fiction Steven Spielberg, kiedy w 1971 roku reżyserował film telewizyjny Pojedynek . Thriller akcji został uznany za jeden z jego najbardziej emocjonujących thrillerów, co skłoniło niektórych do zastanowienia się, co sprawia, że tak zapada w pamięć.
Powiązane: Jak wygląda tajemniczy kierowca ciężarówki w Duel
Prosta historia mężczyzny ściganego przez niewidzialnego, niezrównoważonego kierowcę ciężarówki, który wyprzedził go na samotnym odcinku autostrady. Pojedynek ma rozbrajająco prostą historię, której wpływ widać we wszystkim, od kultowego horroru pnącza Jeepers do Spielberga Szczęki . Chociaż ten późniejszy hit kinowy chwalono za narrację ekonomiczną, polegającą na ukrywaniu rzekomo tandetnego rekina-potwora przez prawie cały czas trwania, Pojedynek pobił ten wyczyn, nigdy nie ujawniając swojego złoczyńcy. Dzięki temu potencjalnie absurdalna koncepcja zabójcy kierowcy ciężarówki pozostała przerażająca. Podobnie jak późniejsza adaptacja Deana Koontza Intensywność , ten telewizyjny hit chwalono za możliwie skromną fabułę dzięki napiętemu scenariuszowi Richarda Mathesona (na podstawie jego własnego opowiadania), co oznacza, że narracja toczona niemal w czasie rzeczywistym (70 minut dla telewizji i 90 minut dla wersji kinowej) nigdy nie jest ugrzęzły w niepotrzebnym wypełnieniu.
Od chwili, gdy widzowie poznają udręczonego Everymana Dennisa Weavera, jasne jest, że mają do czynienia z postacią już wyczerpaną stresem w pracy, gdy odcina koledze z samochodu. Moralizm Spielberga wkrótce wchodzi w grę, gdy ta drobna decyzja nie daje spokoju bohaterowi Weavera, ale lekcja ta nigdy nie ma charakteru dydaktycznego. Późniejsze wysiłki, takie jak Zmiana pasa ruchu I Wytrącony z równowagi zamienili swoich szalejących na drogach złoczyńców w okrągłych antagonistów, ale tutaj kierowca ciężarówki bez twarzy jest niemal eteryczną obecnością, która istnieje tylko po to, by przypomnieć bohaterowi, że w każdym samochodzie, który bezmyślnie odcina, kryje się prawdziwa osoba.
Oczywiście, żadna z tych historii nie miałaby znaczenia, gdyby Pojedynek nie były tak ekscytującym pościgiem jak podobne Mad Max: Na drodze gniewu . Film Spielberga to jeden z pierwszych przykładów, w których reżyser równoważył ważne tematy z filmowym rozmachem. Prosta konfiguracja i budżet ekonomiczny oznaczają, że Spielberg musi wykazać się pomysłowością w budowaniu napięcia i wyciska intensywną paranoję nawet z prostej sceny, w której bohater podąża za swoim dręczycielem do restauracji – tylko po to, by uświadomić sobie, że nie jest w stanie stwierdzić, który patron jest jego wrogiem bez twarzy . Jako mariaż tematu (tempo współczesnego życia czyni wrogów potencjalnymi przyjaciółmi i pozbawia wszystkich twarzy) i techniki, Pojedynek to fascynujący thriller, który urzeczywistnia wcześniejsze obietnice Spielberga i w rezultacie często jest postrzegany jako jeden z najlepszych filmów telewizyjnych w historii tego medium.
Więcej: Szczęki: Dlaczego Steven Spielberg prawie wycofał się z kręcenia swojego filmu o rekinie