Stevena Spielberga Pojedynek był niskobudżetowym thrillerem, który wyemitowano w 1971 roku, więc jak film legendarnego reżysera zyskał reputację najlepszego filmu telewizyjnego wszechczasów? W dzisiejszych czasach nazwisko Stevena Spielberga jest synonimem zarówno hitów kinowych, jak i bardziej dojrzałych, uznanych przez krytyków dań. The Helmer stworzył wiele ukochanych klasyków gatunku, takich jak Park Jurajski I ET: istoty pozaziemskie ale jest równie znany ze swoich bardziej ponurych wysiłków, takich jak Lista Schindlera Lub Szeregowiec Ryan .
Jednak na początku lat 70. Spielberg nie miał większego znaczenia ani dla widzów filmowych, ani dla kierownictwa studia. Młody reżyser z kilkoma znaczącymi zasługami na swoim koncie, przyszła ikona kina science-fiction Steven Spielberg wciąż pracował nad projektami na małą skalę, kiedy wyreżyserował film telewizyjny z 1971 roku Pojedynek . Thriller akcji został uznany za jeden z jego najbardziej intensywnych thrillerów, co skłoniło niektórych do zastanowienia się, co czyni go tak niezapomnianym.
Powiązane: Jak wygląda tajemniczy kierowca ciężarówki Duel
Prosta historia mężczyzny ściganego przez niewidocznego, szalonego kierowcę ciężarówki po tym, jak wyprzedził go na odludnym odcinku autostrady. Pojedynek ma rozbrajająco prostą historię, której wpływ można dostrzec we wszystkim, od kultowego horroru pnącza Jeepers do Spielberga Szczęki . Podczas gdy ten późniejszy hit był chwalony za narrację ekonomiczną, ukrywając swojego tandetnego rekina-potwora przez prawie cały czas trwania, Pojedynek pokonał ten wyczyn, nigdy nie ujawniając swojego złoczyńcy. Dzięki temu potencjalnie niedorzeczna zarozumiałość zabójczego kierowcy ciężarówki pozostała przerażająca. Podobnie jak późniejsza adaptacja Deana Koontza Intensywność , ten telewizyjny hit został doceniony za to, że jego historia była jak najkrótsza dzięki napiętemu scenariuszowi Richarda Mathesona (na podstawie jego własnego opowiadania), co oznacza, że narracja prowadzona niemal w czasie rzeczywistym (70 minut dla telewizji i 90 minut dla wersji teatralnej) nigdy nie ugrzęzły w niepotrzebnym dopełnianiu.
Od momentu, w którym widzowie spotykają oblężonego Everymana Dennisa Weavera, jasne jest, że mają do czynienia z postacią już wyczerpaną stresem w pracy, gdy odcina kolegę zmotoryzowanego. Moralizm Spielberga wkrótce wchodzi w grę, gdy ta drobna decyzja prześladuje bohatera Weavera, ale lekcja nigdy nie wydaje się dydaktyczna. Późniejsze starania np Zmiana pasa ruchu I Wytrącony z równowagi zamienili swoich szalejących na drogach złoczyńców w okrągłych antagonistów, ale tutaj kierowca ciężarówki bez twarzy jest niemal eteryczną postacią, która istnieje tylko po to, by przypomnieć bohaterowi, że w każdym samochodzie, który bezmyślnie odcina, jest prawdziwa osoba.
Oczywiście żadna z tych opowieści nie miałaby znaczenia, gdyby Pojedynek nie były tak ekscytującym pościgiem jak np Mad Max: Na drodze gniewu . Film Spielberga jest jednym z pierwszych przypadków, w których reżyser równoważy ważkie tematy z filmowym rozmachem. Prosta konfiguracja i ekonomiczny budżet oznaczają, że Spielberg musi wykazać się pomysłowością, budując napięcie, i wyciska intensywną paranoję nawet z prostej sceny, w której bohater podąża za swoim oprawcą do restauracji – tylko po to, by zdać sobie sprawę, że nie może powiedzieć, który patron jest jego bezimiennym wrogiem . Jako mariaż tematu (tempo współczesnego życia czyni wrogów potencjalnymi przyjaciółmi i pozbawia wszystkich twarzy) i techniki, Pojedynek to fascynujący thriller, który krystalizuje wczesną obietnicę Spielberga iw rezultacie jest często postrzegany jako jeden z najlepszych filmów telewizyjnych, jakie kiedykolwiek zaoferowało to medium.
Więcej: Szczęki: dlaczego Steven Spielberg prawie wycofał się z kręcenia filmu o rekinach