Ostrzeżenie: duże SPOILERY dot Cruella poniżej.
Mimo że jest to zabawny film, scena śmierci matki Estelli jest w nim Cruella prawie rujnuje cały film. Film akcji na żywo jest drugim złoczyńcą Disneya, który został później potraktowany jako historia pochodzenia Zbrodniczy . Z Emma Stone na czele Cruella ma na celu uczłowieczenie dalmatyńskiej maniaczki skórowania szczeniaków poprzez pokazanie, kim była przed całkowitą przemianą w złoczyńcę i przedstawienie sympatycznej historii. Chociaż większość z nich działa, część z nich najlepiej byłoby zostawić na podłodze krojowni.
Podżegającym wydarzeniem, z którego wywodzi się cała reszta życia i motywacji Cruelli, jest śmierć jej matki. Scena rozgrywa się na początku filmu, kiedy Cruella jest jeszcze młodą, psotną dziewczyną, Estellą. Estella i jej matka Catherine pojawiają się w posiadłości baronowej podczas szykownej gali. Catherine, była pracownica obrzydliwie bogatej baronowej, jest tam, by poprosić swojego byłego pracodawcę o trochę pieniędzy. Zamiast okazywać współczucie, baronowa po cichu gwiżdże na swoje wyszkolone dalmatyńskie psy bojowe, które skaczą na matkę Estelli i zrzucają ją z klifu do morza. Cruella utrzymuje tradycję zmarłych rodziców Disneya Żywy i ma się dobrze.
Powiązany: Jak historia Cruelli zmienia złoczyńcę Disneya w bohatera
To miał być przerażający moment i tak jest – dla Estelli. Widzom wydaje się to wyjątkowo tandetne i śmieszne, moment, który wywołuje raczej śmiech i niedowierzanie niż współczucie. Świergot spędziłem z tym dzień w terenie, a scena została natychmiast utrwalona memem i nie bez powodu. Scena śmierci jest słabo wykonana na wielu poziomach, co samo w sobie nie stanowiłoby przełomu. Cruella nie byłby pierwszym filmem, który ma źle umiejscowiony lub banalny moment, ani nie będzie ostatnim. Problem polega na tym, że jest to kluczowa scena, the scena kluczowa, scena mająca na celu ustanowienie sympatycznego fundamentu widza dla postaci i ta, o której mowa w pozostałej części filmu. Ze względu na jego znaczenie dla reszty Cruella narracji, prawie całkowicie rujnuje resztę filmu.
Jednym z problemów jest to, że CGI w scenie śmierci jest po prostu szczerze mówiąc złe. Dalmatyńczyki mają ten dziwaczny, nieuchwytny wygląd, który pojawia się, gdy szybko poruszające się postacie są w pełni renderowane CGI, podobnie jak Catherine, kiedy wyrzuca szmaciane lalki z balkonu do morza. Niepotrzebnie ciemna paleta kolorów i dziwne odwrócenie kamery podkreślają ideę, że jest to scena, którą należy traktować poważnie. Trudno jednak poważnie potraktować scenę, zastanawiając się, dlaczego kobieta miałaby po prostu tam stać, podczas gdy trio szczekających psów zbliża się do niej, psy, które są nieco rozmyte i nierealne.
Resztę filmu poświęca się bezpośredniemu podważaniu konieczności tej sceny i wpływu, jaki ta chwila wywarła na jej zwrot stając się Cruellą . Scena śmierci jej matki ciężko pracowała, aby zapewnić powód pragnienia zemsty Cruelli, jej zepsucia. Ale jedno z powtarzających się w filmie przesłań, jak również świadomość, że w końcu się z tym pogodziła, bezpośrednio zaprzecza potrzebie śmierci jej matki jako tego, co ustawia ją na jej ścieżce: „ Chodzi o to, że urodziłem się genialny, zły i trochę szalony. Estella zostałaby Cruellą bez względu na wszystko. To kim ona jest. Więc czy rzeczywiście zawsze taka była, czy też przyczyną tego była śmierć jej matki? Film przeczy swojemu przekazowi.
Podobnie, scena śmierci ma również stanowić powód, dla którego Cruella mogła zdobyć nienawiść do dalmatyńczyków na tyle silną, że ostatecznie chciała obedrzeć ich żywcem ze skóry. Jednak nigdy nie łączy kropek; pod koniec filmu Cruella nie tylko adoptowała dalmatyńczyki Baronness jako swoje własne, ale także podarowała Rogerowi i Anicie szczenięta dalmatyńczyków Perdita i Pongo. Niestety, Cruella starała się to robić w obie strony, chcąc podkreślić chłód jej „zrodzonej złej” atmosfery, jednocześnie wciskając się w sfabrykowaną tragedię, aby wzbudzić współczucie, ponieważ nie była wystarczająco pewna siebie, aby pozwolić jej wrodzonej naturze stanąć na własnych zasługach.
Więcej: Zakończenie Cruella i wyjaśnienie konfiguracji 101 dalmatyńczyków