Wydarzenia Hulu Dusiciel z Bostonu są szokujące, ale nie przedstawiają tego, co stało się z Lorettą McLaughlin i Jean Cole w napisach końcowych? Prawdziwy film kryminalny kończy się tuż po tym, jak McLaughlin i Cole zakończą pracę nad sprawą niesławnego seryjnego mordercy Dusiciela z Bostonu. Obie kobiety były jednymi z pierwszych dziennikarzy, którzy donieśli o serii makabrycznych morderstw w latach 60., a McLaughlin ukuł nazwę „Dusiciel z Bostonu”.
McLaughlin i Cole pracowali dla Boston Record American, brukowca powstałego z połączenia Boston American i Boston Record w 1961 roku. Jak pokazano w Dusiciel z Bostonu , opisali morderstwa od około 1962 do 1964 roku. Cole kontynuował pisanie o Albercie DeSalvo, który mógł być lub nie być prawdziwy bostoński dusiciel , co najmniej do 1967 roku. Ale po tym, jak Dusiciel z Bostonu zniknął z publicznej świadomości, jak potoczyły się kariery McLaughlina i Cole'a?
Powiązany: Wyjaśnienie zakończenia bostońskiego dusiciela
Jean Cole i Loretta McLaughlin kontynuowali karierę reporterów (i oboje przeszli na emeryturę)
McLaughlin opuścił Boston Record American jakiś czas po wydarzeniach z Dusiciel z Bostonu . Jak stwierdzono na końcu filmu, ona i James J. McLaughlin rozwiedli się i ostatecznie poślubiła Jamesa P. Beckera. Zafascynowany psychologią DeSalvo i raportem Surgeon General, który powiązał raka z paleniem, McLaughlin kontynuował karierę związaną ze zdrowiem publicznym. Została pisarką naukową na Uniwersytecie Harvarda i dyrektorem wykonawczym ds. public relations w Massachusetts Eye and Ear Infirmary.
W latach 70. wróciła do dziennikarstwa jako reporterka medyczna dla Herald American , w wyniku połączenia Record American i The Boston Herald Traveler . Przeniosła się do Boston Globe w 1976 roku i dokładnie opisała Epidemia AIDS w latach 80 , krytykując brak reakcji rządu federalnego na kryzys. W 1982 roku McLaughlin opublikował „The Pill, John Rock and the Church: The Biography of a Revolution”, książkę o stworzeniu pigułki antykoncepcyjnej. W 1992 roku została drugą kobietą, która kiedykolwiek była redaktorem strony redakcyjnej w Boston Globe. Przeszła na emeryturę pod koniec 1993 roku i zmarła w 2018 roku.
Jean Cole pozostała reporterem śledczym przez całą swoją karierę. Obejmowało to pokrycie tego, co ona i jej koledzy z Record American nazywali „Strefa walki”, dzielnica miasta znana z wysokich wskaźników przestępczości. Kontynuowała pracę w Record American, która stała się Herald American (obecnie Boston Herald). Przeszła na emeryturę w 1981 roku i zmarła w 2015 roku Dusiciel z Bostonu stanach, McLaughlin i Cole pozostali przyjaciółmi na całe życie.
Dlaczego historie Jean Cole i Loretty McLaughlin są tak ważne w filmie Dusiciel z Bostonu
Chociaż Dusiciel z Bostonu wprowadza pewne zmiany do prawdziwej historii, honoruje prawdę o nieustraszonych reportażach McLaughlina i Cole'a pośród seksizmu. McLaughlin napisał w 1991 roku, „Kiedy po raz pierwszy poszedłem do gazety, podmiejskiego punktu wejścia, szukając pracy, redaktor warknął:„ Zobacz tę bramę (do redakcji). Żadna spódnica nigdy nie przekroczyła tej bramy i nigdy nie przekroczy” (przez Bostoński Globus ).
Dusiciel z Bostonu pokazuje, jak w szczególności McLaughlin musiała utorować sobie drogę do lepszych historii i wyższych stanowisk, o których wiedziała, że ma kwalifikacje. Nawet gdy już była w stanie to zrobić, nadal spotykała się z seksizmem, w tym z bostońską policją odmawiającą rozmowy z nią i redaktorami gazet drukującymi zdjęcia jej i Jean jako wyczyn. Dusiciel z Bostonu pokazuje, że raporty McLaughlina i Cole'a były ważną, ale pomijaną częścią historii.
WIĘCEJ: Spotlight True Story: Wyjaśnienie prawdziwego skandalu w Bostonie