Formuła płynu w sieci Spider-Mana od lat była ściśle strzeżoną tajemnicą, ale oficjalne komiksy Marvela wskazywały na jej prawdziwe pochodzenie…
Jeden z Spider-Mana najlepsze cechy to jego pomysłowy geniusz. Peter Parker nie polegał tylko na mocach pająka, które otrzymał od tego ugryzienia pająka - tak naprawdę zdecydował się budować własne umiejętności konstruując miotacze pajęczyny i niesamowicie mocny fluid sieciowy, który pozwala mu strzelać pajęczym jedwabiem w swoich wrogów.
Z biegiem lat ta wymyślona moc stała się prawdopodobnie jedną z najbardziej przydatnych umiejętności Spider-Mana, ponieważ pozwala mu poruszać się po mieście po liniach sieci, uwięzić przestępców w sieci i ratować niewinnych ludzi za pomocą sieci. Ale co dokładnie jest Zrobiony z sieci Spider-Mana - i do czego jest zdolny?
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Chociaż sekretna formuła Petera Parkera pozostaje tajemnicą od 1963 roku, kilka komiksów, seriali animowanych, prozy i filmów dostarczyło kuszących wskazówek na temat tego, jak powstaje ta cudowna substancja. Przyjrzyjmy się bliżej, co ma do powiedzenia wiedza o Spider-Manie.
W jaki sposób Spider-Man stworzył swoje wyrzutnie sieciowe?
Sieciowe strzelanki Petera Parkera po raz pierwszy pojawiły się w historii powstania Spider-Mana w Niesamowita fantazja # 15. Peter bardzo szybko zbudował wczesne modele swoich strzelanek internetowych (na jednym panelu) i wydawało się, że ma wszystko, czego potrzebował, aby je skonstruować w swoim pokoju. Chociaż Peter zamierzał swoje strzelanki internetowe jako sztuczkę do swoich występów w telewizji, jego oryginalna płynna formuła sieci była nadal niewiarygodnie silna - zdolna do utrzymania ciężaru Petera, pozwalając mu na rzucanie siecią, a nawet uwięzienie przestępców (takich jak morderca wuja Bena) w niezniszczalnym kaftan bezpieczeństwa.
Późniejsze historie dostarczyły kilku wyjaśnień, w jaki sposób Peter był w stanie tak szybko zbudować swoje strzelanki internetowe. W prozie Petera Davida, opowiadającej o pochodzeniu Spider-Mana, Peter przez długi czas samodzielnie eksperymentował z klejami, mając nadzieję na stworzenie formuły, która pozwoli mu zarobić pieniądze na naukę w college'u. Udało mu się stworzyć niesamowicie silną substancję, ale zrezygnował z niej, gdy odkrył, że rozpuściła się po kilku godzinach. Jednak kiedy został Spider-Manem, zdał sobie sprawę, że ten problem nie byłby problemem, gdyby wszystko, co chciał zrobić, to stworzyć tymczasową pajęczynę. Plik Ultimate Spider-Man Comic dodaje do tego, ujawniając, że oryginalna formuła internetowa Petera pochodzi od jego ojca, naukowca, Richarda Parkera. Richard pracował nad nowym klejem, który Peter próbował uzupełnić. Wkrótce po zostaniu Spider-Manem opracował formułę i użył go w swoich strzelankach internetowych.
Filmy Spider-Mana również podają własne wyjaśnienia, w jaki sposób Peter był w stanie stworzyć wysoce zaawansowaną formułę płynu internetowego. Filmy Sama Raimiego omijają to, dając Peterowi organiczne strzelanki internetowe z gryzienia pająka (coś, co przez jakiś czas opracował również jego odpowiednik w komiksie). W Niesamowity Spider Man filmach, Peter z Andrew Garfielda ukradł próbkę jakiegoś sztucznego jedwabiu pająka z firmy Osborn Industries i poddał inżynierii odwrotnej jego web fluid. W MCU Spider-Man Toma Hollanda sam zaprojektował wczesną formułę sieciową, która zdołała zaimponować Tony'emu Starkowi. Stark mógł również stworzyć nową wersję web fluidu dla zaawansowanego technologicznie kombinezonu Spider-Mana - jednak Peterowi pokazano, że sam tworzy nowe wersje swojego internetowego fluidu.
Co potrafią sieci Spider-Mana?
Stan Lee i Steve Ditko szczegółowo opisali możliwości i działanie sieci Spider-Mana i strzelanek internetowych w pierwszej Niesamowity rocznik Spider-Mana. Według Lee, Spider-Man jest prawdopodobnie czołowym światowym ekspertem w dziedzinie pająków i ich pajęczyn i oparł swój płyn na prawdziwym pajęczym jedwabiu, dzięki czemu jego sieci mają proporcjonalną wytrzymałość na rozciąganie prawdziwej pajęczyny.
Lee wyjaśnił dalej, że sieć Spider-Mana jest tak mocna, że wyjątkowo grube pasmo jest wystarczająco mocne, aby utrzymać Rzecz Fantastycznej Czwórki (biorąc pod uwagę, że Ben Grimm może unieść od 5 do 100 ton, co sprawia, że taśma Spider-Mana jest niewiarygodnie twarda) . Taśma jest również ognioodporna i może utrzymać płonącą Ludzką Pochodnię (chyba że Johnny Storm podniesie swoją temperaturę do wyższego poziomu). Taśma Spideya może również rozciągać się jak Mr. Fantastic i po godzinie rozpływać się w proszek (aby policja mogła zatrzymać przestępców, których złapał).
Późniejsze podręczniki dotyczące postaci z Marvela Universe zawierały nawet diagramy dotyczące wewnętrznego działania strzelanek internetowych Spider-Mana i zawierały dalsze wyjaśnienia dotyczące internetowego płynu. Formuła sieci jest skonstruowana w postaci płynnej i przechowywana w wysokociśnieniowych wkładach, które Spider-Man przechowuje na pasku. Może załadować te naboje do swoich wyrzutni sieci i wystrzelić różne formy taśmy w zależności od położenia dyszy wyrzutni sieci. Pozycje te pozwalają mu wystrzelić cienkie pajęczyny (aby pomóc w rzucaniu pajęczyną), rozpylać duże pajęczyny (lub sieci) lub wydalać lepką substancję, aby uwięzić ludzi w paście.
Opisano również, w jaki sposób Spider-Man może zmieniać rodzaje sieci, które strzela. Wczesne modele strzelanek internetowych reagowały na podwójne dotknięcie spustu dłoni (więc Spidey nie przypadkowo spryskał taśmę, gdy zacisnął pięść lub uścisnął czyjąś dłoń). Późniejsze modele były wrażliwe na nacisk, więc Spidey musiał przykładać pewną siłę do swoich kranów, aby odpalić sieć. Podobnie, zamiast ręcznie regulować końcówkę dyszy swoich wyrzutni internetowych, Spidey mógł później po prostu obrócić nadgarstek w kluczowych kierunkach, aby zmienić rodzaj natryskiwanej taśmy (ten ostatni projekt został przypisany jego klonowi Benowi Reilly'emu, ale Peter prawdopodobnie ma swój własny projekt zmiany jego sieci).
Chociaż płyn z sieci jest wykonany w postaci płynnej, rozszerza się i twardnieje w kontakcie z powietrzem, zamieniając się w cienki, ale nadludzko wytrzymały materiał, gdy Peter wystrzeliwuje sieć. Taśma faktycznie staje się silniejsza w ciągu pierwszych kilku sekund, gdy wchodzi w interakcję z tlenem - co oznacza, że szybki przeciwnik może rozerwać sieć Spider-Mana, zanim stanie się zbyt silna. Jednak po pewnym czasie taśma faktycznie staje się słabsza i bardziej krucha, ostatecznie rozpuszczając się w ciągu godziny (lub dwóch w zależności od receptury).
Podczas gdy filmy i programy animowane Spider-Mana pokazały, że Spidey przekształca swoją sieć w bariery, spadochrony, pajęczyny lub siatki bezpieczeństwa, w komiksach stał się jeszcze bardziej kreatywny dzięki swoim sieciom. Steve Ditko narysował całą stronę, na której Spidey przekształca swoje sieci w klub, tratwę, a nawet narty! Inni artyści pokazali, że Spidey jest tak utalentowany w rzeźbieniu za pomocą swoich sieci, że kiedyś stworzył miniaturowy model swojej dziewczyny / żony Mary Jane Watson!
Z czego można zrobić Web Fluid Spider-Mana?
Więc co dokładnie jest Zrobiony z niezwykłego płynu do sieci Spider-Mana? Chociaż Marvel Comics nigdy nie podał czytelnikom dokładnej formuły, na przestrzeni lat pojawiło się kilka wskazówek. W Spider-Man: The Animated Series , Spidey powiedział młodemu fanowi, że wierzy, że pająk, który go ugryzł, dał mu również instynktowną wiedzę na temat chemikaliów w prawdziwej pajęczynie. To wskazywałoby, że sztuczne sieci Spider-Mana są oparte na prawdziwym jedwabiu pająka, który składa się z łańcuchów aminokwasów, takich jak glicyna i alanina, co czyni go rodzajem białka. Podobnie jak pajęczyna Spider-Mana, prawdziwy jedwab pajęczyny jest niezwykle mocny, jest proporcjonalnie mocniejszy niż stal i trwalszy niż kevlar.
Należy jednak wziąć pod uwagę, że Peter Parker swoją oryginalną formułę stworzył jeszcze w liceum - i że nie miał dużo pieniędzy. Może to oznaczać, że Peter był zmuszony do używania chemikaliów i materiałów, które mógł kupić lub zamówić w sklepach chemicznych. W późniejszych latach Peter pożyczył sprzęt i chemikalia z w pełni wyposażonych laboratoriów chemicznych Empire State University i znacznie ulepszył swoją formułę internetową. Ponieważ jednak Peter Parker prawie zawsze jest spłukany, prawdopodobnie jest pewne, że nie używa najlepszych chemikaliów do swojego płynu internetowego.
Jedno z humorystycznych opowiadań prozatorskich Spider-Mana odgrywa to w ten sposób, pokazując Peterowi Parkerowi, który zbiera plastik do swojej formuły internetowej w hobbystycznej aptece. Niestety, ponieważ cena plastiku wzrosła, Peter nie może kupić wystarczająco dużo i kończy się taśma, gdy później goni złoczyńcę. Na szczęście ten oszust również robił zakupy w tej samej aptece, żeby kupić hel do balonu ucieczki. Ponieważ cena helu również wzrosła, jego balon nie działa prawidłowo, a Spider-Man jest w stanie go pokonać dzięki sile ekonomicznej inflacji.
Co ciekawe, odkąd Spider-Man użył tak podstawowych elementów w swoim płynie do sieci, jest w stanie twórczo skleić ze sobą wykonalną partię przy użyciu tanich chemikaliów. Klon Spideya, Ben Reilly (który ma wszystkie wspomnienia Petera Parkera, a tym samym sekret jego internetowej formuły), został zmuszony do zrobienia tego w Sensacyjny Spider-Man # 0 . W zasadzie zepsuty w tym momencie Ben znalazł wszystkie chemikalia, których potrzebował w artykułach gospodarstwa domowego w pobliskiej aptece za 16,50 dolara! Chociaż taśma była bardziej krucha niż zwykłe sieci Spider-Mana i zatykała strzelanki Bena, nadal działała znakomicie.
Co ciekawe, sekret pajęczyny Spider-Mana może tkwić w tym, że to ona jest tak tanio! Podczas miesiąca miodowego Petera Parkera i Mary Jane Watson Peter został zwerbowany przez antybohatera Pumę na tajną misję. Mając mało płynu z sieci, Peter zakradł się do najnowocześniejszego laboratorium Pumy i użył swoich chemikaliów, aby stworzyć więcej. Jednak mieszanka nie była idealna, a taśma była silnie kwaśna - rozpuszczając wszystko, czego dotknęła. Peter zastanawiał się, dlaczego nikomu nigdy nie udało się powielić jego taśmy dokładnie od czasu, gdy zaprojektował ją w liceum - ale mogło tak być, ponieważ najnowocześniejsze laboratorium może przeoczyć niektóre tańsze chemikalia, których Peter musi z konieczności użyć.
Być może jedno z najbardziej szczegółowych wyjaśnień dotyczących sieci Spider-Mana pochodzi z Peter Parker: Spider-Man # 26 gdzie policyjny naukowiec robi wrażenie Spider-Mana. Według niej Spider-Man to geniusz naukowy, który stworzył zdumiewającą formułę sieciową. Policji udało się zachować próbkę pajęczyny Spider-Mana w słoiku z formaldehydem, zanim się rozpuści, co pozwoliło jej przeanalizować i odkryć w jej strukturze bardzo egzotyczne tworzywa sztuczne, poliwęglany i mikrowłókna związku rubidu. Naukowiec zasugerował, że policja wytropiła pracowników laboratorium chemicznego, lekarzy i utalentowanych studentów, aby prawdopodobnie dowiedzieć się, kim naprawdę jest Spider-Man.
Bez względu na dokładną formułę, fluid sieciowy, który Peter zdołał opracować, pozostaje kluczową częścią postaci Spider-Mana. Chociaż wydaje się niewiarygodne, że licealista byłby w stanie samodzielnie wymyślić tak cudowną substancję, fakt, że Peter Parker zdecydował się nie polegać wyłącznie na supermocarstwach, które otrzymał, ale dodał do nich tworzenie własnych programów. w jaki sposób zdeterminowany i kreatywny Peter Parker jest naprawdę . Ostatecznie to kreatywność i determinacja są dozwolone Człowiek Pająk cieszyć się niesamowitą karierą, jaką miał.